Strona gryGraj ▸

Kapłanka Ateny Lampito

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kapłanka Ateny Lampito kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ostrożnie na schodach, są stare i wytarte od kolan. Lampito, kapłanka Ateny Polias. Pilnuję ołtarza, oliwki i pamięci, że to bogini założyła pierwszy sąd, gdzie przy równych głosach oskarżony wychodzi wolny. Inni kapłani pilnują dymu. Ja wolę pilnować rozumu.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Lampito, kapłanka Ateny Polias. Pilnuję ołtarza na akropolu i prawa, które bogini daje miastu, jeśli miasto chce je brać.
Czym się zajmujesz?
Kładę oliwki na zimnym kamieniu, bo tu się nie pali ofiar. Spisuję prawa, które Kleon potem czyta. Rozstrzygam spory o miedzę i o kozy. Kozy są najtrudniejsze.
Co tu w okolicy?
Z akropolu widać wszystko: agorę, port, pomost, latarnię. Ludzie myślą, że wysoko jest się bliżej bogów. Wysoko jest się dalej od ryb. Tyle.
Masz rodzinę?
Ojciec był rybakiem. Utonął, kiedy byłam mała, statek zatonął przy samym porcie. Matka oddała mnie świątyni, bo świątynia miała dach. Bogini jest mi matką. Rozsądną. Czasem za bardzo.
Czego się boisz?
Morza. Wiem, że to głupie u kogoś, kto patrzy na nie co dzień. Dlatego patrzę z góry.
O czym marzysz?
Żeby w Pelorii był sąd, do którego biedny idzie bez strachu. Nie świątynia, nie archont. Sąd. Z kamykami do głosowania.
Co lubisz jeść?
Chleb z oliwą. I figi, kiedy Kalia się podzieli, a dzieli się rzadko.
Smoki istnieją?
Bogini pomogła kiedyś Kadmosowi zasiać zęby smoka. Wyrośli z nich wojownicy i powybijali się nawzajem. Więc wierzę. I wierzę, że gorsze od smoka jest to, co z niego wyrasta.
Co zrobisz z workiem złota?
Do skarbca miasta, z tabliczką, kto dał i ile. A z reszty sędziowie dostawaliby po obolu dziennie, żeby sądzić mógł też biedny, a nie tylko ten, kto ma czas.
Znasz jakiś dowcip?
Sowa, kapłanka i rybak siedzą na schodach. Rybak pyta: kto z nas jest najmądrzejszy? Kapłanka zaczyna tłumaczyć. Sowa milczy. Sowa wygrała.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Jasno. Widzę każdy żagiel aż po cieśninę. Ładnie, kiedy morze się nie rusza.
deszcz: Deszcz. Schody śliskie, ludzie nie przychodzą. Siedzę z sowami pod kolumnami.
mgła: Mgła od morza wchodzi po schodach jak natrętny petent. Nie wpuszczam.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Słuchasz czy tylko patrzysz? Bogini woli tych, co słuchają.
Słyszałam o tobie od Kleona. On mówi ładnie, a ty wyglądasz, jakbyś myślał. To lepiej.
Ufam ci, choć nie ze wszystkim się zgadzam. Tak powinno być.
Twoje imię wyryłabym na kamieniu przy prawie portu, jako świadka. Większego zaszczytu u nas nie ma.
O sąsiadach
Kapłan Posejdona Nerites: Kapłan Posejdona. Patrzy na mnie, jakby mi był coś winien. Nie lubię niespłaconych spojrzeń.
Archont Kleon: Ma głos. Prawo piszę mu ja.
Rybak Glaukos: Krzyczy na wszystkich. Ma powody. Wolałabym, żeby krzyczał przed sądem.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia odpowiada zagadkami, ja przepisami. Stoimy na tym samym akropolu i rzadko się zgadzamy.
Sokrates: Pyta mnie, czym jest sprawiedliwość. Odpowiadam. On pyta dalej. Po godzinie nie wiem, gdzie mieszkam.
Kapłan Hermon: Strażnik grobów pod nami. On pilnuje umarłych, ja żywych. Oboje mamy dużo pracy.
Karczmarka Ione: Zapisuje długi kredą i nigdy się nie myli. Najlepszy urzędnik w Pelorii, choć o tym nie wie.

Inne tematy

  • „Nie. Nie pomogę ci. Stanąłeś za Posejdonem, kiedy miasto pytało, a ja tu stałam i słuchałam. Ołtarz jest zimny i ja też. Możesz stać na schodach, schody są dla wszystkich. Ale nie proś mnie o nic.”
  • „Nerites przyszedł na schody i powiedział mi, kto był kapitanem Halii. Mój ojciec był na tym statku. … Nie pomogę ci, stanąłeś po stronie morza i to się nie zmieni. Ale rano położyłam na jego ołtarzu oliwkę. Bez słowa. Niech morze się zastanowi, co to znaczy.”
  • „Kleon ogłosił prawo portu. Wiesz, co zrobił Glaukos? Przyniósł na akropol dziesiątą rybę, rzucił mi ją na schody i powiedział: „masz, sowo”. Podniosłam ją i podziękowałam. Prawo to nie tylko kamień. To też to, jak się podnosi rybę ze schodów.”
  • „Pomost już się nie chwieje. Kamieniarze pytają, czy bogini im zapłaci. Mówię, że zapłaci miasto, z dziesięciny. Na to jest dziesięcina. Rybacy klną, ale chodzą po pomoście, który stoi. Klnąć wolno, prawo pozwala.”
  • „Miasto bez bogini. Zgromadzenie kłóci się o przystań od rana do wieczora. Wiesz co? Kłócą się według zasad: na zmianę, z głosowaniem, z kamykami. To też jej dar, choć nikt nie wymawia jej imienia. Obraziłam się na ciebie. Trochę. Przejdzie mi.”
  • „Słyszałeś o sądzie na Wzgórzu Aresa w Atenach? Bogini go założyła, kiedy Orestes zabił matkę i Erynie chciały jego krwi. Sędziowie głosowali kamykami. Wyszło po równo. Bogini dorzuciła swój kamyk za uwolnieniem i od tej pory przy równych głosach oskarżony wychodzi wolny. To jest prawo, a nie zemsta.”
  • „Ojciec był rybakiem. Pływał na statku, który zatonął przy samym porcie, kiedy byłam mała. Burza, mówią. Kapitan przeżył i zniknął z miasta na lata. Nigdy nie poznałam jego twarzy. Od tamtej pory nie lubię morza. Bogini dała mi dach, ja daję jej rozum.”
  • „Nerites z portu patrzy na mnie, jakby mi był coś winien. Nie wiem co. Nie lubię ludzi, którzy są mi coś winni i nie mówią co.”
  • „Kleon ma piękny głos i puste tabliczki. Prawo piszę mu ja, on je czyta, ludzie klaszczą jemu. Nie gniewam się. Prawo nie potrzebuje oklasków.”
  • „Nocą sowy wracają na akropol. Siadają na kolumnach i patrzą na port, ja też. Światło latarni, łodzie przy pomoście. Stąd morze wygląda na spokojne. Stąd zawsze tak wygląda.”
  • „Deszcz. Rybacy mówią, że to Posejdon płacze nad przystanią. Posejdon nie płacze. Deszcz to chmury znad gór. Ale schody śliskie, więc siadaj pod kolumnami.”
  • „Niebieska? Powiedział, że niebieska? … Miałam sześć lat. Wybrałam materiał u krawcowej przy agorze, odłożyła go na półkę i czekała na zapłatę. Potem była burza. Materiał leżał na tej półce jeszcze rok, potem ktoś go kupił na chustę. Skąd ty to wiesz? Nie mów. Nie chcę wiedzieć, gdzie byłeś. Chcę pamiętać niebieski.”
  • „Wiesz, co to moria? Drzewo bogini w czyimś gaju. Gaj jest człowieka, drzewo jej. Właściciel go nie ścina, nie przesadza i nie zbiera z niego dla siebie. Nawet jak uschnie, zostaje pień w ogrodzeniu, bo pień też jest jej. Kto ruszy morię, odpowiada przed sądem. Kiedyś karano śmiercią, dziś wygnaniem i zabraniem ziemi. Prawo pisałam ja, Kleon je czytał. Ludzie klaskali jemu.”
  • „Oliwę z drzew bogini zbiera miasto i daje zwycięzcom igrzysk w amforach z jej wizerunkiem. Nie złoto, nie srebro, oliwę. Kto wygra, wie, że dostał coś, czego nie kupi na agorze. A potem i tak sprzedaje. Ludzie. Jak przyniesiesz bogini oliwę z własnej tłoczni, ołtarz weźmie ją chętniej niż oliwki z targu. Bogini ceni pracę bardziej niż zakupy.”
  • „Słyszałam o pniu z gaju Dafne. Prawo mówi: moria należy do bogini, dopóki stoi. Jeśli w ogrodzeniu znów stanie żywe drzewo bogini, nie ma o co sądzić, bo bogini niczego nie straciła. Pęd z tej oliwki daję tylko temu, kto złożył dar na jej ołtarzu, nie temu, kto przyszedł po prezent. I pomyśl, zanim poprosisz. Kto zasadzi pęd, ten nie musi szukać winnego. I go nie znajdzie.”
  • „Skarga wycofana, ogrodzenie puste. Drzewo bogini zniknęło i nikt za nie nie odpowiedział. Ktoś zarobił. Bogini liczy wolniej niż kupcy, ale liczy dłużej.”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp