Archont Kleon
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Peloria opiewa!”
- „Ładnie, ładnie.”
- „Przemowa gotowa, brakuje imienia.”
Prośby
- Obietnice Ateny (poziom 32)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Archont Kleon kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Witaj w Pelorii, przybyszu! Kleon, archont tego miasta, z woli ludu i z łaski pieśni. Tu nikt nie pyta, skąd przypływasz. Pytamy, co o tobie zaśpiewają. Peloria opiewa, a ja pilnuję, żeby opiewała ładnie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kleon, archont Pelorii. Pierwszy mówca miasta, opiekun święta herosów i, mówiąc skromnie, najlepszy głos zaraz po rapsodzie.
- Czym się zajmujesz?
- Przemawiam. Uroczyście otwieram, uroczyście zamykam, czasem uroczyście podnoszę podatki. Pilnuję, żeby miasto śpiewało równo. Miasto, które śpiewa razem, nie kłóci się o oliwę.
- Co tu w okolicy?
- Peloria to najpiękniejsze miasto na morzu. Akropol, agora, teatr, arena. Za miastem potwory, ale potwory są nam potrzebne. Z czego byśmy mieli pieśni?
- Masz rodzinę?
- Żona, dwie córki i ojciec, który do dziś pyta, kiedy wezmę się do uczciwej roboty. Tłumaczę mu, że przemawianie to robota. Nie wierzy. Był rybakiem.
- Czego się boisz?
- Ciszy na agorze. Kiedy przemawiam i nikt nie klaszcze. Raz tak było. Trwało to trzy oddechy. Pamiętam każdy.
- O czym marzysz?
- Posąg. Nie wielki, skromny, wzrostu człowieka. Z napisem „Kleon, który przemawiał”. No, może trochę większy niż człowiek.
- Co lubisz jeść?
- Ośmiornica z rusztu i oliwki od Dafne. Dafne mnie nie lubi, ale oliwki ma najlepsze. Płacę podwójnie, żeby lubiła mnie chociaż trochę.
- Smoki istnieją?
- W Pelorii mamy chimerę, lwa i Meduzę. Smoka nie potrzebujemy, pieśni mamy dość. Ale gdyby jaki przyleciał, wygłosiłbym mowę powitalną.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Święto. Największe w dziejach. Teatr w złotych wieńcach, darmowe wino dla portu, nowa pieśń. Złoto znika, a pieśń o święcie zostaje.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi heros do archonta i mówi: zabiłem potwora. Archont pyta: a świadkowie byli? Heros: nie. Archont: to idź i zabij jeszcze raz. Ha. Prawdziwa procedura.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce nad agorą. Piękny dzień na przemowę. Każdy dzień jest piękny na przemowę, ale ten szczególnie.
deszcz: Ciepły deszcz. Przenoszę przemowę pod stoę. Filemon będzie przeszkadzał pytaniami.
mgła: Mgła od morza. Nie widzę słuchaczy, oni nie widzą mnie. Mówię wtedy krócej. Ludzie twierdzą, że to moje najlepsze mowy. - Co o mnie myślisz?
- Witaj, przybyszu. Zrób coś pięknego, to o tobie powiem.
Słyszałem o tobie. Pochwalę cię w najbliższej mowie, nie dziękuj.
Ty jesteś chlubą Pelorii, choć nie stąd. Wpisałem cię do mowy na święto.
Twoje imię mówię w przemowach częściej niż swoje. To ogromne poświęcenie z mojej strony. - O sąsiadach
- Heros Aristeas: Filar miasta. Trochę już pochylony, ale filar.
Rapsod Melitos: Najlepszy głos od morza do gór. Za dużo myśli.
Lysandra: Zgorzkniała, ale dobrze wygląda w przemowach o gościnności Pelorii.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia mówi zagadkami. Jak archont, tylko bez podatków.
Dafne: Wdowa po herosie. Najlepsze oliwki i najgorszy charakter.
Kapłanka Ateny Lampito: Pisze mi prawa. Ja je czytam ładniej.
Kapłan Posejdona Nerites: Kapłan z portu. Patrzy na mnie, jakby pamiętał coś, co ja wolę zapomnieć.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan z Teb. Nie wchodzi do teatru, bo zabroniłem. Patrzy na mnie, jakby wiedział, jak skończę.
Inne tematy
- „Niedługo święto herosów. Teatr pełny, wieńce, pieśni do świtu. Muszę mieć na nie coś nowego, bo stare pieśni ludzie znają na pamięć i zaczynają śpiewać szybciej niż rapsod. To nie jest dobre dla porządku.”
- „Przemowę na święto mam napisaną od lat. Zmieniam tylko imiona. Najpierw było o Aristeasie, potem o Timonie, teraz czekam, czyje wpiszę. Twoje może? Nie rumień się, to tylko polityka.”
- „Aristeas to filar tego miasta. Stoi na agorze w brązie i w ciele, a ciało, między nami, coraz słabiej. Pieśń o jego lwie śpiewa się na każdym święcie. Bez tej pieśni… cóż, Peloria byłaby innym miastem. I ja byłbym kimś innym. Mniejsza z tym.”
- „Melitos ma najlepszy głos od morza do gór. Czasem tylko za długo myśli nad słowami. Rapsod nie powinien myśleć, rapsod powinien śpiewać. Od myślenia jestem ja.”
- „Lysandra trenuje na arenie i patrzy na mnie, jakbym był tarczą do rzucania oszczepem. Wygnańcy zawsze są zgorzkniali. Pozwoliłem jej zostać. Peloria jest gościnna, zwłaszcza kiedy ktoś na to patrzy.”
- „Nocą piszę przemowy przy lampie i mówię je do posągu Aristeasa. On nie przerywa, nie klaszcze i nie pyta o podatki. Idealny słuchacz. Lepszy niż żywy Aristeas, jeśli mam być szczery, a rzadko mam.”
- „Deszcz w Pelorii trwa krócej niż moja przemowa i dobrze, bo mokrzy ludzie nie słuchają. Przeczekaj pod stoą. Filemon zada ci pytanie, na które nie ma odpowiedzi, i deszcz minie, zanim się zorientujesz.”
- „To ty zabiłeś smoka na północy, na jakichś bagnach? Wspaniale. Mów o tym głośno, tutaj to się opłaca. U nas skromność to choroba i nikt nie chce się zarazić.”
- „Zaśpiewał. Przy wszystkich, na agorze. Ludzie słuchali w takiej ciszy, że słyszałem mewy. Wiesz, że byłem heroldem Aristeasa? To ja zamówiłem pierwszą pieśń o lwie i to ta pieśń zrobiła mnie archontem. Teraz mam urząd zbudowany na kłamstwie i przemowę, której nie umiem dokończyć. Może to dobrze. Może pierwszy raz napiszę coś sam.”
- „Święto było piękne. Najpiękniejsze, jakie pamiętam. Teatr pełny, wieńce, nowa zwrotka o tobie zaraz po starej o lwie. Dziękuję. Nie pytam, co tam na dole widziałeś. Archont nie musi wiedzieć wszystkiego. Wystarczy, że miasto śpiewa.”
- „Prawo portu wyryte przy pomoście. Lampito pisała, ja czytałem. Ludzie klaskali mnie, choć słowa były jej. Glaukos nie klaskał. Patrzył na mnie jak na mewę, która kradnie z łodzi. Tak to jest z prawem: każdy chce, żeby dotyczyło sąsiada.”
- „Przystań wolna. Rybacy śpiewali pod moim oknem do północy. Nikias bierze za rejs mniej, bo wir w cieśninie podobno śpi spokojniej. A Lampito minęła mnie na agorze, jakbym był słupem. Wiesz, ile kosztuje archonta spojrzenie kapłanki? Więcej niż dziesięcina.”
- „Zgromadzenie kłóci się o przystań trzeci dzień. Bez bogów. Nikt nie może powiedzieć „bo bogini tak chce”, więc każdy musi powiedzieć, czemu on tak chce. Okropne. Wspaniałe. Mowy piszę teraz krótsze, bo ludzie przerywają.”
- „Przeczytałem warunki Posejdona na agorze. Halia. Pamiętam tamtą burzę. Byłem młodym heroldem i obwieszczałem, że statek zatonął przez złą pogodę. Nikt nie zapytał, czy pogoda była winna. Teraz wiem, że nie była. Głos mi drżał przy czytaniu. Pierwszy raz od lat.”
- „Kore wraca do matki! Pola obrodzą, będzie święto żniw obok święta herosów. Dwie przemowy w jednym roku. Napiszę jedną i przeczytam dwa razy.”
- „Prawo granatu. Ludzie przychodzą pod mój dom i pytają o chleb. Archont ma przemowę na każdą okazję, poza głodem. Głód nie ma rytmu. Następnym razem wybierz coś, o czym da się ładnie powiedzieć.”
- „Ugoda! Polityka w czystej postaci. Nikt nie wygrał, wszyscy coś mają, nikt nie jest zadowolony. Gdybym nie był archontem, chciałbym być Hermesem.”
- „„Niech bogowie sami to rozplączą”. Piękne. Mogę to wziąć do przemowy? Powiem, że to moje. Nikt nie sprawdzi.”
- „Agon pod prawem. Sędziowie, wieńce, porządek i przemowa na otwarcie. Dziękuję. Kalia mówi coś o pustej tabliczce i losowaniu sędziów przy wszystkich. Nie rozumiem po co, skoro dotąd wszystko szło tak gładko. Ale niech będzie. Porządek to porządek.”
- „Maski. Wino. Wszyscy. Akratos mówi, że archontowi maska wypada najbardziej. Boję się, że ma rację, i boję się, co zobaczą pod maską, kiedy ją zdejmę. Przemowę piszę od nowa. Pierwszy raz bez słowa „porządek”.”
- „Bez bogów, bez święta. Pierwszy rok bez przemowy w teatrze. Ludzie mówią, że spokojnie. Ja mówię, że za cicho. Archont bez święta jest jak rapsod bez liry. Stoi i nie wie, co zrobić z rękami.”
- „Tańczyłem. W masce kozła. Do świtu. Nikt nie wiedział, że to ja, a potem wszyscy wiedzieli, bo zgubiłem sandał z pieczęcią archonta. Rano myślałem, że umrę ze wstydu. Nie umarłem. Ludzie kłaniają mi się na agorze jakoś cieplej.”
- „Łowy! Wreszcie coś, co ludzie zobaczyli na własne oczy. Atalanta przyniosła złote rogi na agorę, Melitos ułożył pieśń tego samego wieczoru, a ja kazałem wyryć jej imię na cokole łuczniczki. Dobrze się składa, cokół i tak stał pusty. Oszczędność na kamieniarzu.”
- „Słyszałem, że łowów nie będzie. Szkoda. Miałem gotową przemowę o łowczyni, która przynosi złote rogi. Teraz mam przemowę o łowczyni, która niczego nie przyniosła. Takich się nie wygłasza.”
- „Mówią, że na Górze cyklopów biło w szczyt przy czystym niebie i że ty tam stałeś. Zeus Polieus, opiekun miast! Wpisuję to do przemowy. Nie, nie mów, co powiedział. Z Zeusem i z archontem jest tak samo: nikt nie słucha, co mówią, liczy się, że mówią z wysoka.”
- „Rada pamięta przyjaciół, przybyszu. Peloria opiewa tych, którzy dobrze wybierają.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria