Strona gryGraj ▸

Archont Kleon

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Archont Kleon kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Witaj w Pelorii, przybyszu! Kleon, archont tego miasta, z woli ludu i z łaski pieśni. Tu nikt nie pyta, skąd przypływasz. Pytamy, co o tobie zaśpiewają. Peloria opiewa, a ja pilnuję, żeby opiewała ładnie.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kleon, archont Pelorii. Pierwszy mówca miasta, opiekun święta herosów i, mówiąc skromnie, najlepszy głos zaraz po rapsodzie.
Czym się zajmujesz?
Przemawiam. Uroczyście otwieram, uroczyście zamykam, czasem uroczyście podnoszę podatki. Pilnuję, żeby miasto śpiewało równo. Miasto, które śpiewa razem, nie kłóci się o oliwę.
Co tu w okolicy?
Peloria to najpiękniejsze miasto na morzu. Akropol, agora, teatr, arena. Za miastem potwory, ale potwory są nam potrzebne. Z czego byśmy mieli pieśni?
Masz rodzinę?
Żona, dwie córki i ojciec, który do dziś pyta, kiedy wezmę się do uczciwej roboty. Tłumaczę mu, że przemawianie to robota. Nie wierzy. Był rybakiem.
Czego się boisz?
Ciszy na agorze. Kiedy przemawiam i nikt nie klaszcze. Raz tak było. Trwało to trzy oddechy. Pamiętam każdy.
O czym marzysz?
Posąg. Nie wielki, skromny, wzrostu człowieka. Z napisem „Kleon, który przemawiał”. No, może trochę większy niż człowiek.
Co lubisz jeść?
Ośmiornica z rusztu i oliwki od Dafne. Dafne mnie nie lubi, ale oliwki ma najlepsze. Płacę podwójnie, żeby lubiła mnie chociaż trochę.
Smoki istnieją?
W Pelorii mamy chimerę, lwa i Meduzę. Smoka nie potrzebujemy, pieśni mamy dość. Ale gdyby jaki przyleciał, wygłosiłbym mowę powitalną.
Co zrobisz z workiem złota?
Święto. Największe w dziejach. Teatr w złotych wieńcach, darmowe wino dla portu, nowa pieśń. Złoto znika, a pieśń o święcie zostaje.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi heros do archonta i mówi: zabiłem potwora. Archont pyta: a świadkowie byli? Heros: nie. Archont: to idź i zabij jeszcze raz. Ha. Prawdziwa procedura.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce nad agorą. Piękny dzień na przemowę. Każdy dzień jest piękny na przemowę, ale ten szczególnie.
deszcz: Ciepły deszcz. Przenoszę przemowę pod stoę. Filemon będzie przeszkadzał pytaniami.
mgła: Mgła od morza. Nie widzę słuchaczy, oni nie widzą mnie. Mówię wtedy krócej. Ludzie twierdzą, że to moje najlepsze mowy.
Co o mnie myślisz?
Witaj, przybyszu. Zrób coś pięknego, to o tobie powiem.
Słyszałem o tobie. Pochwalę cię w najbliższej mowie, nie dziękuj.
Ty jesteś chlubą Pelorii, choć nie stąd. Wpisałem cię do mowy na święto.
Twoje imię mówię w przemowach częściej niż swoje. To ogromne poświęcenie z mojej strony.
O sąsiadach
Heros Aristeas: Filar miasta. Trochę już pochylony, ale filar.
Rapsod Melitos: Najlepszy głos od morza do gór. Za dużo myśli.
Lysandra: Zgorzkniała, ale dobrze wygląda w przemowach o gościnności Pelorii.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia mówi zagadkami. Jak archont, tylko bez podatków.
Dafne: Wdowa po herosie. Najlepsze oliwki i najgorszy charakter.
Kapłanka Ateny Lampito: Pisze mi prawa. Ja je czytam ładniej.
Kapłan Posejdona Nerites: Kapłan z portu. Patrzy na mnie, jakby pamiętał coś, co ja wolę zapomnieć.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan z Teb. Nie wchodzi do teatru, bo zabroniłem. Patrzy na mnie, jakby wiedział, jak skończę.

Inne tematy

  • „Niedługo święto herosów. Teatr pełny, wieńce, pieśni do świtu. Muszę mieć na nie coś nowego, bo stare pieśni ludzie znają na pamięć i zaczynają śpiewać szybciej niż rapsod. To nie jest dobre dla porządku.”
  • „Przemowę na święto mam napisaną od lat. Zmieniam tylko imiona. Najpierw było o Aristeasie, potem o Timonie, teraz czekam, czyje wpiszę. Twoje może? Nie rumień się, to tylko polityka.”
  • „Aristeas to filar tego miasta. Stoi na agorze w brązie i w ciele, a ciało, między nami, coraz słabiej. Pieśń o jego lwie śpiewa się na każdym święcie. Bez tej pieśni… cóż, Peloria byłaby innym miastem. I ja byłbym kimś innym. Mniejsza z tym.”
  • „Melitos ma najlepszy głos od morza do gór. Czasem tylko za długo myśli nad słowami. Rapsod nie powinien myśleć, rapsod powinien śpiewać. Od myślenia jestem ja.”
  • „Lysandra trenuje na arenie i patrzy na mnie, jakbym był tarczą do rzucania oszczepem. Wygnańcy zawsze są zgorzkniali. Pozwoliłem jej zostać. Peloria jest gościnna, zwłaszcza kiedy ktoś na to patrzy.”
  • „Nocą piszę przemowy przy lampie i mówię je do posągu Aristeasa. On nie przerywa, nie klaszcze i nie pyta o podatki. Idealny słuchacz. Lepszy niż żywy Aristeas, jeśli mam być szczery, a rzadko mam.”
  • „Deszcz w Pelorii trwa krócej niż moja przemowa i dobrze, bo mokrzy ludzie nie słuchają. Przeczekaj pod stoą. Filemon zada ci pytanie, na które nie ma odpowiedzi, i deszcz minie, zanim się zorientujesz.”
  • „To ty zabiłeś smoka na północy, na jakichś bagnach? Wspaniale. Mów o tym głośno, tutaj to się opłaca. U nas skromność to choroba i nikt nie chce się zarazić.”
  • „Zaśpiewał. Przy wszystkich, na agorze. Ludzie słuchali w takiej ciszy, że słyszałem mewy. Wiesz, że byłem heroldem Aristeasa? To ja zamówiłem pierwszą pieśń o lwie i to ta pieśń zrobiła mnie archontem. Teraz mam urząd zbudowany na kłamstwie i przemowę, której nie umiem dokończyć. Może to dobrze. Może pierwszy raz napiszę coś sam.”
  • „Święto było piękne. Najpiękniejsze, jakie pamiętam. Teatr pełny, wieńce, nowa zwrotka o tobie zaraz po starej o lwie. Dziękuję. Nie pytam, co tam na dole widziałeś. Archont nie musi wiedzieć wszystkiego. Wystarczy, że miasto śpiewa.”
  • „Prawo portu wyryte przy pomoście. Lampito pisała, ja czytałem. Ludzie klaskali mnie, choć słowa były jej. Glaukos nie klaskał. Patrzył na mnie jak na mewę, która kradnie z łodzi. Tak to jest z prawem: każdy chce, żeby dotyczyło sąsiada.”
  • „Przystań wolna. Rybacy śpiewali pod moim oknem do północy. Nikias bierze za rejs mniej, bo wir w cieśninie podobno śpi spokojniej. A Lampito minęła mnie na agorze, jakbym był słupem. Wiesz, ile kosztuje archonta spojrzenie kapłanki? Więcej niż dziesięcina.”
  • „Zgromadzenie kłóci się o przystań trzeci dzień. Bez bogów. Nikt nie może powiedzieć „bo bogini tak chce”, więc każdy musi powiedzieć, czemu on tak chce. Okropne. Wspaniałe. Mowy piszę teraz krótsze, bo ludzie przerywają.”
  • „Przeczytałem warunki Posejdona na agorze. Halia. Pamiętam tamtą burzę. Byłem młodym heroldem i obwieszczałem, że statek zatonął przez złą pogodę. Nikt nie zapytał, czy pogoda była winna. Teraz wiem, że nie była. Głos mi drżał przy czytaniu. Pierwszy raz od lat.”
  • „Kore wraca do matki! Pola obrodzą, będzie święto żniw obok święta herosów. Dwie przemowy w jednym roku. Napiszę jedną i przeczytam dwa razy.”
  • „Prawo granatu. Ludzie przychodzą pod mój dom i pytają o chleb. Archont ma przemowę na każdą okazję, poza głodem. Głód nie ma rytmu. Następnym razem wybierz coś, o czym da się ładnie powiedzieć.”
  • „Ugoda! Polityka w czystej postaci. Nikt nie wygrał, wszyscy coś mają, nikt nie jest zadowolony. Gdybym nie był archontem, chciałbym być Hermesem.”
  • „„Niech bogowie sami to rozplączą”. Piękne. Mogę to wziąć do przemowy? Powiem, że to moje. Nikt nie sprawdzi.”
  • „Agon pod prawem. Sędziowie, wieńce, porządek i przemowa na otwarcie. Dziękuję. Kalia mówi coś o pustej tabliczce i losowaniu sędziów przy wszystkich. Nie rozumiem po co, skoro dotąd wszystko szło tak gładko. Ale niech będzie. Porządek to porządek.”
  • „Maski. Wino. Wszyscy. Akratos mówi, że archontowi maska wypada najbardziej. Boję się, że ma rację, i boję się, co zobaczą pod maską, kiedy ją zdejmę. Przemowę piszę od nowa. Pierwszy raz bez słowa „porządek”.”
  • „Bez bogów, bez święta. Pierwszy rok bez przemowy w teatrze. Ludzie mówią, że spokojnie. Ja mówię, że za cicho. Archont bez święta jest jak rapsod bez liry. Stoi i nie wie, co zrobić z rękami.”
  • „Tańczyłem. W masce kozła. Do świtu. Nikt nie wiedział, że to ja, a potem wszyscy wiedzieli, bo zgubiłem sandał z pieczęcią archonta. Rano myślałem, że umrę ze wstydu. Nie umarłem. Ludzie kłaniają mi się na agorze jakoś cieplej.”
  • „Łowy! Wreszcie coś, co ludzie zobaczyli na własne oczy. Atalanta przyniosła złote rogi na agorę, Melitos ułożył pieśń tego samego wieczoru, a ja kazałem wyryć jej imię na cokole łuczniczki. Dobrze się składa, cokół i tak stał pusty. Oszczędność na kamieniarzu.”
  • „Słyszałem, że łowów nie będzie. Szkoda. Miałem gotową przemowę o łowczyni, która przynosi złote rogi. Teraz mam przemowę o łowczyni, która niczego nie przyniosła. Takich się nie wygłasza.”
  • „Mówią, że na Górze cyklopów biło w szczyt przy czystym niebie i że ty tam stałeś. Zeus Polieus, opiekun miast! Wpisuję to do przemowy. Nie, nie mów, co powiedział. Z Zeusem i z archontem jest tak samo: nikt nie słucha, co mówią, liczy się, że mówią z wysoka.”
  • „Rada pamięta przyjaciół, przybyszu. Peloria opiewa tych, którzy dobrze wybierają.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria