Strona gryGraj ▸

Herold Kerykos

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Herold Kerykos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Słuchajcie, słuchajcie! A, to tylko jeden słuchacz. Też dobrze. Kerykos, herold. Stoję przy hermie i krzyczę, co mi każą: archont, kapłani, a teraz bogowie, trzech naraz. Kłócą się o Kore, córkę Demeter. Chcesz wiedzieć, o co? Idź do kapłanki Metaneiry przy polu jęczmienia w gajach i do Hermona przy bramie Nekropolii. Wysłuchaj obu i wróć do mnie.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kerykos, herold Pelorii. Głos archonta, kapłanów i, od niedawna, trzech bogów naraz. Własnego głosu nie mam, ale cudzy mam donośny.
Czym się zajmujesz?
Stoję przy hermie i ogłaszam. Podatki, święta, zaginione kozy, wyroki. Raz w tygodniu ogłaszam, że ogłoszeń nie będzie. To najpopularniejsze.
Co tu w okolicy?
Agora to środek świata. Wszystko, co się dzieje na wyspie, przechodzi tędy, nawet jak udaje, że nie. Herma stoi na rozstajach, bo stąd idzie się wszędzie.
Masz rodzinę?
Brat pływa na statkach, matka sprzedaje ryby w porcie. Ojciec był celnikiem. Ja nosiłem wiadomości od przemytników do celnika. Do ojca. Rodzinny interes.
Czego się boisz?
Że kiedyś ogłoszę coś, czego nie powinienem był ogłaszać. Herold nie odpowiada za słowa, tak mówi prawo. Ale ludzie pamiętają twarz, nie prawo.
O czym marzysz?
Raz ogłosić coś swojego. Jedno zdanie, moje, na całą agorę. Tylko jeszcze nie wiem jakie.
Co lubisz jeść?
Wszystko, co da się zjeść w biegu. Placek, oliwki, ser od Hermii. Hermes je w biegu, to i ja.
Smoki istnieją?
Ogłaszałem kiedyś smoka. Okazało się, że to Akakios, osioł Pamfilosa, w prześcieradle. Odtąd sprawdzam, zanim krzyknę.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym trąbę. Nie, czekaj, wtedy ludzie słuchaliby trąby, nie herolda. Zostawiłbym złoto na kupce kamieni przy hermie. Hermes by się ucieszył, a złodzieje jeszcze bardziej.
Znasz jakiś dowcip?
Ogłoszenie: zgubiono głos herolda. Znalazca proszony o krzyk. Stary dowcip heroldów, poza nami nikt się nie śmieje.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce, wiatr od morza, głos niesie się aż do portu. Dobry dzień na ogłoszenia.
deszcz: Deszcz zagłusza herolda. Ogłaszam pod stoą, krócej.
mgła: Mgła. Ludzie mnie nie widzą, więc słuchają uważniej. Dziwne, ale prawdziwe.
Co o mnie myślisz?
Nowa twarz na agorze! No, tak sobie ogłaszam.
Słyszałem o tobie, a jak herold słyszy, to słyszą wszyscy.
Ogłaszam cię dwa razy dziennie. Nie z obowiązku.
Twoje imię krzyczę częściej niż archonta. Nie mów mu.
O sąsiadach
Archont Kleon: Mój pan od podatków. Też był heroldem. Pilnuje, żebym nie wpadł na jego pomysł.
Kapłanka Demeter Metaneira: Kapłanka od jęczmienia. Płacze, jak ogłaszam pogodę. Ogłaszam więc rzadko.
Kapłan Hermon: Kapłan grobów. Jedyny, który nie przychodzi, żebym coś za niego ogłosił. Nie lubi hałasu.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia. Ja ogłaszam, co się stało, ona, co się stanie. Konkurencja.
Kora: Mała pyta, czy musi iść pod ziemię, bo nosi imię bogini. Nie musi. Ogłosiłem jej to osobiście.
Teo: Krzyczy głośniej ode mnie. Za dziesięć lat zabierze mi pracę.
Karczmarka Ione: Daje mi wodę z miodem na gardło. Mówi, że herold bez gardła to jak karczma bez kredy.

Inne tematy

  • „Rzecz wygląda tak. Kore, córka Demeter, zeszła pod ziemię do Hadesa. Matka mówi, że porwał. Hades mówi, że zjadła z jego granatu, więc jest jego. A pola przestały rodzić, bo Demeter się gniewa. Herold ogłasza wyrok, ale ktoś musi go wydać. Bogowie wolą, żeby to był człowiek. Wtedy mają na kogo się gniewać.”
  • „Ta herma za mną to mój pan, Hermes Agoraios. W Farai ludzie szeptali posągowi pytanie do ucha, zatykali uszy i wychodzili z rynku. Pierwsze słowa, które usłyszeli od obcych, były odpowiedzią. Tutaj też tak robią. Dlatego krzyczę wyraźnie. Nigdy nie wiesz, komu właśnie odpowiadasz.”
  • „Wiesz, czemu Hermes wziął mnie na herolda? Bo zanim zacząłem krzyczeć na agorze, szeptałem w porcie. Nosiłem wiadomości między przemytnikami a celnikiem. Obu stronom, za opłatą od obu. Hermes to też bóg złodziei, nie wiedziałeś? Teraz noszę słowa za darmo. Prawie.”
  • „Archont Kleon też był heroldem, zanim został archontem. Heroldem Aristeasa. Krzyczał o lwie, aż go wybrali. Mnie mówi: Kerykos, nie myśl, tylko krzycz. Pilnuje, żebym nie wpadł na ten sam pomysł.”
  • „Mała Kora z agory przyszła wczoraj i zapytała, czy jak się nazywa tak jak córka Demeter, to też musi iść pod ziemię. Powiedziałem, że tylko na kolację do mamy. Uspokoiła się. Herold musi umieć ogłaszać też małe wyroki.”
  • „Nocą nie krzyczę, za to słucham. Agora po ciemku szepcze więcej niż za dnia. Połowa tego, co ogłaszam rano, przychodzi stąd.”
  • „Deszcz zagłusza herolda. Ogłaszam wtedy pod stoą, a ludzie i tak słyszą tylko tyle, ile chcą.”
  • „We mgle krzyczę dwa razy głośniej. Nie widzą mnie, więc muszą mi uwierzyć na słowo. Herold to lubi.”
  • „Ogłosiłem trzy razy: Kore wraca do matki, na zawsze. Ludzie klaskali. Hermon zamknął bramę z hukiem, słychać było aż tutaj. Herold nie ma zdania. Ale gdyby miał, powiedziałby, że ten huk też trzeba było ogłosić.”
  • „Ogłosiłem prawo granatu. Nikt nie klaskał. Ktoś rzucił we mnie cebulą. Dobrą cebulą, zjadłem ją. W tym roku żadne jedzenie się nie marnuje.”
  • „Ugoda mojego pana! Ogłaszam ją od rana i za każdym razem ktoś się krzywi, za każdym razem z innej strony. Znaczy, że dobra.”
  • „Ogłosiłem, że Peloria nie wybiera. Najkrótsze ogłoszenie w moim życiu. I jedyne, po którym nikt nie przyszedł się kłócić. Trochę mi smutno.”
  • „Byłeś u niego. Poznaję po krokach: chodzisz, jakby ci się spieszyło, a wcale nie. Mój pan tak robi z ludźmi, których lubi. Mnie dał tylko głos.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria