Herold Kerykos
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Słuchajcie, słuchajcie!”
- „Herold nie ma zdania.”
- „Herma pamięta wszystko.”
Prośby
- Ugoda posłańca (poziom 45)
- Druga połowa ugody (poziom 50)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Herold Kerykos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Słuchajcie, słuchajcie! A, to tylko jeden słuchacz. Też dobrze. Kerykos, herold. Stoję przy hermie i krzyczę, co mi każą: archont, kapłani, a teraz bogowie, trzech naraz. Kłócą się o Kore, córkę Demeter. Chcesz wiedzieć, o co? Idź do kapłanki Metaneiry przy polu jęczmienia w gajach i do Hermona przy bramie Nekropolii. Wysłuchaj obu i wróć do mnie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kerykos, herold Pelorii. Głos archonta, kapłanów i, od niedawna, trzech bogów naraz. Własnego głosu nie mam, ale cudzy mam donośny.
- Czym się zajmujesz?
- Stoję przy hermie i ogłaszam. Podatki, święta, zaginione kozy, wyroki. Raz w tygodniu ogłaszam, że ogłoszeń nie będzie. To najpopularniejsze.
- Co tu w okolicy?
- Agora to środek świata. Wszystko, co się dzieje na wyspie, przechodzi tędy, nawet jak udaje, że nie. Herma stoi na rozstajach, bo stąd idzie się wszędzie.
- Masz rodzinę?
- Brat pływa na statkach, matka sprzedaje ryby w porcie. Ojciec był celnikiem. Ja nosiłem wiadomości od przemytników do celnika. Do ojca. Rodzinny interes.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś ogłoszę coś, czego nie powinienem był ogłaszać. Herold nie odpowiada za słowa, tak mówi prawo. Ale ludzie pamiętają twarz, nie prawo.
- O czym marzysz?
- Raz ogłosić coś swojego. Jedno zdanie, moje, na całą agorę. Tylko jeszcze nie wiem jakie.
- Co lubisz jeść?
- Wszystko, co da się zjeść w biegu. Placek, oliwki, ser od Hermii. Hermes je w biegu, to i ja.
- Smoki istnieją?
- Ogłaszałem kiedyś smoka. Okazało się, że to Akakios, osioł Pamfilosa, w prześcieradle. Odtąd sprawdzam, zanim krzyknę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym trąbę. Nie, czekaj, wtedy ludzie słuchaliby trąby, nie herolda. Zostawiłbym złoto na kupce kamieni przy hermie. Hermes by się ucieszył, a złodzieje jeszcze bardziej.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ogłoszenie: zgubiono głos herolda. Znalazca proszony o krzyk. Stary dowcip heroldów, poza nami nikt się nie śmieje.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, wiatr od morza, głos niesie się aż do portu. Dobry dzień na ogłoszenia.
deszcz: Deszcz zagłusza herolda. Ogłaszam pod stoą, krócej.
mgła: Mgła. Ludzie mnie nie widzą, więc słuchają uważniej. Dziwne, ale prawdziwe. - Co o mnie myślisz?
- Nowa twarz na agorze! No, tak sobie ogłaszam.
Słyszałem o tobie, a jak herold słyszy, to słyszą wszyscy.
Ogłaszam cię dwa razy dziennie. Nie z obowiązku.
Twoje imię krzyczę częściej niż archonta. Nie mów mu. - O sąsiadach
- Archont Kleon: Mój pan od podatków. Też był heroldem. Pilnuje, żebym nie wpadł na jego pomysł.
Kapłanka Demeter Metaneira: Kapłanka od jęczmienia. Płacze, jak ogłaszam pogodę. Ogłaszam więc rzadko.
Kapłan Hermon: Kapłan grobów. Jedyny, który nie przychodzi, żebym coś za niego ogłosił. Nie lubi hałasu.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia. Ja ogłaszam, co się stało, ona, co się stanie. Konkurencja.
Kora: Mała pyta, czy musi iść pod ziemię, bo nosi imię bogini. Nie musi. Ogłosiłem jej to osobiście.
Teo: Krzyczy głośniej ode mnie. Za dziesięć lat zabierze mi pracę.
Karczmarka Ione: Daje mi wodę z miodem na gardło. Mówi, że herold bez gardła to jak karczma bez kredy.
Inne tematy
- „Rzecz wygląda tak. Kore, córka Demeter, zeszła pod ziemię do Hadesa. Matka mówi, że porwał. Hades mówi, że zjadła z jego granatu, więc jest jego. A pola przestały rodzić, bo Demeter się gniewa. Herold ogłasza wyrok, ale ktoś musi go wydać. Bogowie wolą, żeby to był człowiek. Wtedy mają na kogo się gniewać.”
- „Ta herma za mną to mój pan, Hermes Agoraios. W Farai ludzie szeptali posągowi pytanie do ucha, zatykali uszy i wychodzili z rynku. Pierwsze słowa, które usłyszeli od obcych, były odpowiedzią. Tutaj też tak robią. Dlatego krzyczę wyraźnie. Nigdy nie wiesz, komu właśnie odpowiadasz.”
- „Wiesz, czemu Hermes wziął mnie na herolda? Bo zanim zacząłem krzyczeć na agorze, szeptałem w porcie. Nosiłem wiadomości między przemytnikami a celnikiem. Obu stronom, za opłatą od obu. Hermes to też bóg złodziei, nie wiedziałeś? Teraz noszę słowa za darmo. Prawie.”
- „Archont Kleon też był heroldem, zanim został archontem. Heroldem Aristeasa. Krzyczał o lwie, aż go wybrali. Mnie mówi: Kerykos, nie myśl, tylko krzycz. Pilnuje, żebym nie wpadł na ten sam pomysł.”
- „Mała Kora z agory przyszła wczoraj i zapytała, czy jak się nazywa tak jak córka Demeter, to też musi iść pod ziemię. Powiedziałem, że tylko na kolację do mamy. Uspokoiła się. Herold musi umieć ogłaszać też małe wyroki.”
- „Nocą nie krzyczę, za to słucham. Agora po ciemku szepcze więcej niż za dnia. Połowa tego, co ogłaszam rano, przychodzi stąd.”
- „Deszcz zagłusza herolda. Ogłaszam wtedy pod stoą, a ludzie i tak słyszą tylko tyle, ile chcą.”
- „We mgle krzyczę dwa razy głośniej. Nie widzą mnie, więc muszą mi uwierzyć na słowo. Herold to lubi.”
- „Ogłosiłem trzy razy: Kore wraca do matki, na zawsze. Ludzie klaskali. Hermon zamknął bramę z hukiem, słychać było aż tutaj. Herold nie ma zdania. Ale gdyby miał, powiedziałby, że ten huk też trzeba było ogłosić.”
- „Ogłosiłem prawo granatu. Nikt nie klaskał. Ktoś rzucił we mnie cebulą. Dobrą cebulą, zjadłem ją. W tym roku żadne jedzenie się nie marnuje.”
- „Ugoda mojego pana! Ogłaszam ją od rana i za każdym razem ktoś się krzywi, za każdym razem z innej strony. Znaczy, że dobra.”
- „Ogłosiłem, że Peloria nie wybiera. Najkrótsze ogłoszenie w moim życiu. I jedyne, po którym nikt nie przyszedł się kłócić. Trochę mi smutno.”
- „Byłeś u niego. Poznaję po krokach: chodzisz, jakby ci się spieszyło, a wcale nie. Mój pan tak robi z ludźmi, których lubi. Mnie dał tylko głos.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria