Wyrocznia Kalia
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Odpowiem. Zrozumiesz później.”
- „Co pieśń zjada?”
- „Schody mają trzy zakręty.”
Sprzedaje
Prośby
- Pytanie do kapłana wina (poziom 22)
- Poznaj samego siebie (poziom 26)
- Wieńce dla zwycięzców (poziom 28)
- Trzy pytania Zeusa (poziom 60)
- Kocioł na szczycie (poziom 70)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Wyrocznia Kalia kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Wiedziałam, że przyjdziesz. Wszyscy tak mówią, wiem, ale ja naprawdę wiedziałam, bo widziałam, jak zatrzymujesz się na schodach trzy razy. Kalia, wyrocznia. Pytaj, a ja odpowiem tak, że zrozumiesz za tydzień.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Kalia, wyrocznia Pelorii. Ta, która wie. Tak przynajmniej napisano nad drzwiami.
- Czym się zajmujesz?
- Ludzie przychodzą z pytaniami, a ja daję im odpowiedzi, które pasują do każdej przyszłości. To trudniejsze, niż się wydaje.
- Co tu w okolicy?
- Z akropolu widać całą wyspę. Gaje, stepy, góry, moczary. Z góry wszystko wygląda spokojnie. Z góry zawsze tak jest.
- Masz rodzinę?
- Matka była wyrocznią przede mną. Mówiła: córko, nigdy nie mów „nie wiem”. Nigdy nie powiedziałam. Czasem bardzo chciałam.
- Czego się boisz?
- Że ktoś zada mi pytanie wprost i będzie czekał na prostą odpowiedź. Takich ludzi jest mało. Ty możesz być jednym z nich.
- O czym marzysz?
- Jeden dzień bez wieńca. Zejść na agorę, kupić ryby, pokłócić się o cenę. Jak zwykła kobieta.
- Co lubisz jeść?
- Figi. Pielgrzymi przynoszą je w darze. Gdyby wiedzieli, jak bardzo je lubię, przynosiliby mniej. Albo więcej.
- Smoki istnieją?
- Pytasz, czy smok istnieje? Odpowiem: istnieje wszystko, czego ktoś się boi. A ty, czego się boisz?
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dałabym je komuś, kto by je dobrze wydał, a potem patrzyła, jak wydaje źle. To najlepsza nauka o ludziach.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta mnie kupiec: czy wróżysz za darmo? Mówię: tak, ale nie tobie. Odszedł. Przepowiednia się spełniła.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno. Widzę morze aż po horyzont. Przyszłości nie widzę, ale morze tak.
deszcz: Krótki deszcz, przejdzie przed południem. To nie proroctwo, to chmury znad gór.
mgła: Mgła. Pielgrzymi myślą, że to znak. Znak jest taki, że wieje od morza. - Co o mnie myślisz?
- Wiedziałam, że przyjdziesz. Wszyscy tak mówią, ja naprawdę.
Twoje imię słychać już na schodach akropolu. Ciekawe, co z nim zrobisz.
Ufam ci. Rzadko komu ufam, bo zwykle widzę za dużo.
O tobie nie muszę prorokować. Wystarczy słuchać, co mówią. - O sąsiadach
- Filozof Filemon: Odpowiada pytaniem na moje zagadki. Najprzyjemniejsze popołudnia w moim życiu.
Heros Aristeas: Zapytał mnie kiedyś, czy da się zapomnieć przeszłość. Powiedziałam, że nie.
Kapłan Hermon: Pilnuje bramy. I milczy. Milczenie też jest odpowiedzią, tylko trudniejszą.
Archont Kleon: Przychodzi zapytać, czy święto się uda. Zawsze mówię, że tak. Zawsze się udaje, bo on się stara.
Rapsod Melitos: Ma uczciwe ucho. Prędzej czy później usłyszy fałsz.
Kapłanka Demeter Metaneira: Kocha jak matka i słucha jak matka, czyli tylko siebie. Ale pole przy niej rośnie. Prawie zawsze.
Herold Kerykos: Herold. Ja mówię, co będzie, on, co już jest. Ludzie wolą jego, bo nie trzeba myśleć.
Kapłan Dionizosa Akratos: Kapłan od wina. Mówi prawdę tylko wtedy, kiedy się zagapi. Ostatnio zagapia się częściej.
Inne tematy
- „Chcesz znać przyszłość? Proszę bardzo, zagadka. Co jest głośniejsze niż bitwa, trwa dłużej niż heros i nigdy nie krwawi? Pieśń. Łatwe. Teraz trudniejsza: co pieśń zjada, żeby urosnąć? Odpowiedź przyniesiesz mi sam, kiedy zrobisz coś, o czym warto śpiewać.”
- „Widzisz to naczynie na postumencie? Trofeum z pustyni, herosi przywieźli je z grobowców dawno temu. Kapłani z południa mówią, że w środku jest serce faraona. Albo wątroba. Pielgrzymi kładą przed nim kwiaty. Ja bym nie kładła. Ja bym go nawet nie stawiała.”
- „Przychodzi rybak i pyta, czy będzie dobry połów. Mówię: jak wypłyniesz przed świtem. Przychodzi kupiec i pyta, czy będzie zysk. Mówię: jak nie będziesz pił przy targu. Nazywają to proroctwem. Ja nazywam to patrzeniem.”
- „Aristeas był u mnie raz, dawno temu. Nie zapytał o przyszłość. Zapytał, czy da się zapomnieć przeszłość. Powiedziałam mu, że nie. To jedna z niewielu odpowiedzi, które dałam bez zagadki.”
- „Filemon przychodzi czasem pod świątynię i zadaje mi pytania. Ja odpowiadam zagadką, on pytaniem na zagadkę. Siedzimy tak do zmroku i nikt niczego się nie dowiaduje. Najprzyjemniejsze popołudnia w moim życiu.”
- „Nocą świątynia jest pusta i wreszcie mogę zdjąć wieniec. Uwiera. Wiesz, ile lat noszę wieniec, który uwiera? Siadaj, możesz posiedzieć. Nocą nie prorokuję, nocą tylko gadam.”
- „Mgła od morza. Ludzie myślą, że we mgle widzę lepiej. Widzę gorzej, jak wszyscy. Ale nie mówię tego, bo jutro by nie przyszli.”
- „Byłeś pod pustynią, prawda? Nie musisz mówić. Masz piasek w szwach butów i nosisz się jak ktoś, kto widział, jak coś bardzo starego przestaje się ruszać. Naczynie na postumencie stoi teraz spokojnie. Wcześniej czasem stukało. Nikomu nie mówiłam.”
- „Odpowiedź na zagadkę? Pieśń zjada prawdę. Gryzie po kawałku, aż zostaje tylko to, co dobrze brzmi. Twoja pieśń rośnie, a ty zaczynasz widzieć, że w starych pieśniach coś się nie zgadza. Widzę to po tobie. Prawda leży pod akropolem, tam, gdzie leżą ci, o których się śpiewa. Idź do Hermona, kapłana przy Nekropolii. Powiedz, że przysyła cię Kalia. Otworzy.”
- „Powiem ci coś, bo zasłużyłeś. Nie widzę przyszłości. Nigdy nie widziałam. Widzę ludzi: jak stoją, jak kłamią, czego się boją. Przyszłość robi się z ludzi, więc zwykle trafiam. Nie mów nikomu. Peloria nie zniesie dwóch prawd w jednym miesiącu.”
- „Kore u matki, na zawsze. Pola się ucieszą. A ona? Pytałam ptaków, pytałam dymu. Nikt nie wie, czy ona się cieszy. Pierwsze pytanie od lat, na które naprawdę chciałabym znać odpowiedź.”
- „Wybrałeś prawo spod ziemi. Odważnie. Ale słuchaj, bo to ważne: Zeus losował świat z braćmi i do dziś pamięta, kto komu przyznał rację. Na jego szczyt już nie wejdziesz, a ja nie poprowadzę cię do niego. Mówię to bez zagadki. Rzadko tak mówię.”
- „Ugoda Hermesa. Pół roku tu, pół tam. Tak przepowiadałam od początku, tylko nikt nie słuchał, bo mówiłam zagadką. Dobrze wybrałeś. Nie najlepiej. Dobrze.”
- „Nie wybrałeś. To też wybór, wiesz? Tylko że za taki nikt nie dziękuje i nikt nie przeklina. Dziwna cisza po nim zostaje.”
- „Byłeś u Akratosa. Czuć od ciebie wino, choć nic nie piłeś. Tacy jak on przychodzą z bębenkiem, a wychodzą z połową miasta. Nie mówię, że nie ma racji. Mówię, że racja z winem rano boli głowa.”
- „Oddałeś święto Apollinowi. Dziękuję. Wieńce u mnie teraz taniej, nie z łaski, tylko z wdzięczności, a to co innego. Wiem, co widziałeś w teatrze. Przyjdź, porozmawiamy o tym uczciwie. Pierwszy raz od dawna mam na to ochotę.”
- „Wybrałeś wino. Apollo nie przyjmie od ciebie lauru, ołtarz przy świątyni jest dla ciebie zimny. Ja dalej odpowiadam na pytania, bo to moja praca, nie jego. Ale moje zagadki będą trochę trudniejsze. Nie gniewaj się. Ja się nie gniewam. Prawie.”
- „Ani laur, ani wino. Teatr pusty, tabliczka pusta, sędziowie siedzą w domach. Wiesz, że pierwszy raz od lat nie wiem, jak się skończy wiosna? Nie wiem, czy jestem na ciebie zła, czy ci wdzięczna. Przyjdź za rok, powiem ci.”
- „Wygrał chór rybaków. Nikt tego nie przepowiedział, ja też nie. Stałam przy urnie, kiedy losowali sędziów, i trzęsły mi się ręce, jak kozie pod zimną wodą. Bóg przemówił, wiesz? Przez to, że ja zamilkłam.”
- „Powiem ci coś bez zagadki, bo zagadkę zrozumiałbyś za tydzień, czyli za późno. Rozstrzygnąłeś spory w mieście, nie jeden, nie dwa. Wiesz, kto to widzi? Ten, co siedzi wyżej niż wszyscy. Zeus nie przychodzi do tych, którzy proszą. Przychodzi do tych, którzy sądzą. Mam dla ciebie jego pytania.”
- „Widziałam z akropolu błyskawicę nad Olimpem, która stała, zamiast spaść. Pielgrzymi pytali, co znaczy. Powiedziałam: że ktoś oddał coś na swoje miejsce. Pierwszy raz od dawna nie musiałam zgadywać. Wiesz, jakie to miłe? Jak zdjąć wieniec, który uwiera.”
- „Nad Olimpem burze chodzą teraz same, bez pana. Pielgrzymi pytają mnie, czy Zeus się gniewa. Mówię: bogowie się gniewają, kowale kują, a ludzie wybierają. Ty wybrałeś kowali. Niełatwo komuś podziękować za kogoś innego. Ty to zrobiłeś.”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp
Kadzidło (libanos)
Wieniec laurowy
Gałązka mirtu
Mikstura życia
Mikstura many