Epikur
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Wody, mój drogi?”
- „Spokojnie, nic złego się nie dzieje.”
- „Chleb, woda, przyjaciel.”
Prośby
- Garnuszek sera (poziom 30)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Epikur kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Wejdź, mój drogi, wejdź. Gościu, tu będzie ci dobrze, tu najwyższym dobrem jest przyjemność. Nie patrz tak, przyjemność to u nas woda, chleb i przyjaciel obok. Epikur. Siadaj. Wody?”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Epikur, syn Neoklesa, urodzony na Samos z ateńskich rodziców. Ogrodnik przyjemności, mówią moi uczniowie. Wrogowie mówią gorzej. Ich też rozumiem.
- Czym się zajmujesz?
- Prowadzę ogród. Uczę, jak żyć bez strachu: przed bogami, przed śmiercią, przed bólem. Do ogrodu wpuszczam każdego, kobiety, niewolników, ciebie też. W Atenach tego nie rozumieli.
- Co tu w okolicy?
- Mój ogród, woda, kilka drzew. Dalej gaje Dafne, kozy Hermii, morze. Wszystko, czego potrzeba, jest w zasięgu spaceru. Reszta to dodatek.
- Masz rodzinę?
- Trzech braci, wszyscy chodzili ze mną po ogrodzie. Przyjaciele są mi rodziną. A rodzina, jak się dobrze trafi, też bywa przyjaciółmi.
- Czego się boisz?
- Niczego, i staram się tego uczyć. Bóg nie jest straszny, śmierć nic nie czuje, dobro łatwo zdobyć, zło łatwo znieść. Tyle. Moi uczniowie zrobili z tego potem cztery lekarstwa.
- O czym marzysz?
- Spokój. Brak niepokoju w duszy i brak bólu w ciele. Mam to w dobre dni. W złe pamiętam, że dobre wrócą.
- Co lubisz jeść?
- Chleb jęczmienny, woda. Czasem garnuszek sera, wtedy ucztuję. Kto nie umie się cieszyć chlebem, temu nie wystarczy żadna uczta.
- Smoki istnieją?
- Jeśli smok istnieje, to jest zrobiony z tych samych ciałek co my. Nie trzeba się go bać bardziej niż burzy. Uciekać tak, bać się nie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kto ma mało, a chce jeszcze mniej, jest bogaty. Worek złota? Na chleb dla ogrodu na długie lata i na garnuszek sera w każdą niedzielę. Resztę przyjaciołom.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ludzie słyszą, że w ogrodzie Epikura się ucztuje. Przychodzą, dostają wodę i chleb. Patrzą na mnie, ja na nich. Mówię: to jest uczta. Śmieją się, a po tygodniu zostają.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, cień drzewa, zimna woda. Czego więcej trzeba, mój drogi?
deszcz: Deszcz podleje ogród. Siedzimy pod dachem i rozmawiamy. Dzień nie stracony.
mgła: Mgła od morza. Ogród cichy, jakby go nie było. Przyjemny spokój. - Co o mnie myślisz?
- Gościu, bądź pozdrowiony. Wody?
Wracasz. Przyjemnie cię widzieć, mówię szczerze.
Jesteś przyjacielem ogrodu. To więcej niż tytuł herosa.
Gdybym umierał jutro, chciałbym, żebyś siedział obok i jadł ser. Bez smutku. - O sąsiadach
- Zenon z Kition: Rywal z Aten. Mówi o cnocie i żyje skromnie. Ja mówię o przyjemności i żyję skromnie. Ludzie widzą różnicę. My nie bardzo.
Pasterka Hermia: Robi najlepszy ser na wyspie. Kozy zadowolone, ser dobry, ja szczęśliwy. Prosta przyczyna, prosty skutek.
Diogenes z Synopy: Szczeka na mój ogród, a potem przychodzi na wodę. Przyjemność ma wielu wrogów, którzy ją lubią.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia mówi, że bogowie patrzą. Ja mówię, że mają ciekawsze zajęcia. Pijemy razem wodę i do niczego nie dochodzimy. Przyjemnie.
Inne tematy
- „Boisz się śmierci? Posłuchaj. Kiedy jesteśmy, nie ma śmierci. Kiedy jest śmierć, nie ma nas. Nigdy się nie spotkamy. Po co się bać kogoś, kogo nigdy nie spotkasz? Pomyśl o tym przy następnym potworze. Albo lepiej po.”
- „Kalia mówi, że wyspa zbiera tych, co się nie dokłócili. Mnie przyniosło przez Zenona. W Atenach mieszkaliśmy blisko, uczniowie się wyzywali. Tu siedzimy przy jednej studni i rozmawiamy o pogodzie. Nie wiem, czy to wyspa nas godzi, czy po prostu jesteśmy starzy.”
- „Ze wszystkiego, co mądrość daje do szczęśliwego życia, największa jest przyjaźń. Nie złoto, nie sława, nie pieśń Melitosa. Przyjaciel, który przyjdzie, kiedy będzie źle. Ilu masz takich? Nie musi być wielu. Ważne, że są.”
- „Bogowie są. Szczęśliwi, spokojni, gdzieś daleko. Nie wtrącają się w nasze sprawy i nie gniewają się na nas. Kalia się ze mną spiera, Hermon też. A ja mówię: gdyby bogowie się na nas gniewali, nie byliby szczęśliwi. A muszą być, skoro są bogami.”
- „Wszystko składa się z drobnych ciałek i pustki. Ty, ja, ten chleb, ta woda. Kiedy umrzemy, ciałka się rozsypią i złożą coś nowego. Może oliwkę. Arystoteles mówi, że to zbyt proste. Prosto nie znaczy źle.”
- „Diogenes zarzuca mi, że ogród to przepych. On ma dzban, ja ogród i przyjaciół. Obaj żyjemy za grosze. Różnica jest taka, że do mnie ludzie przychodzą z przyjemnością, a do niego, żeby ich obraził. Jedno i drugie ma swoich amatorów.”
- „Wieczór w ogrodzie. Woda, chleb, rozmowa. Uczniowie poszli spać, ja patrzę w gwiazdy. Nie boję się nocy. Noc to tylko dzień, który odpoczywa.”
- „Byłeś pod ziemią, przy psie, co pilnuje umarłych. Widziałeś tam kogoś, kto cierpi? Nie? No właśnie. Umarli nie cierpią, bo ich nie ma. Pies pilnował pustki. Smutne zwierzę. Mam nadzieję, że przynajmniej dobrze jadał.”
- „Ser Hermii, mój drogi. Zjadłem kawałek wczoraj, kawałek dziś, kawałek zostawiam na jutro. Trzy uczty z jednego garnuszka. Widzisz? Przyjemność nie potrzebuje dużo. Potrzebuje, żeby się z nią nie spieszyć.”
- „Sąsiad zza Nekropolii, winiarz Charilaos, obraża się, że piję wodę. A ja zjadam u niego trzy winogrona, ciepłe od słońca, i mam z nich więcej przyjemności niż jego klienci z całego pitosu. Przyjemność to nie ilość. On to wie, bo sam nie pije. Tylko nie umie przyznać, że to filozofia.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria