Diogenes z Synopy
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Usuń się ze słońca.”
- „Szukam człowieka.”
- „Hau. Tak, to ja.”
Prośby
- Człowiek bez skorupy (poziom 30)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Diogenes z Synopy kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Czego? Stoisz mi w słońcu. Nie, nie przesuwaj się w lewo, w lewo też stoisz. Diogenes. Mieszkam w dzbanie, jem na rynku, śpię, gdzie chcę. Pies jestem, tak na mnie mówią. Psy przynajmniej nie udają.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Diogenes z Synopy. Obywatel świata. Pytają, skąd jestem, mówię: ze świata. Synopa mnie wygnała, a ja wygnałem Synopę.
- Czym się zajmujesz?
- Szczekam na głupotę. Zawód stary, płatny słabo. Ojciec był bankierem i, mówią, psuł monetę. Ja psuję obyczaje. Rodzinna tradycja, inna waluta.
- Co tu w okolicy?
- Agora, fontanna, dzban. Więcej mi nie trzeba. Wyspa ładna, ludzie śpiewają o herosach, a sami boją się kóz. Hermia się nie boi. Jedyna rozsądna, bo pasie kozy, nie pieśni.
- Masz rodzinę?
- Pies. Ten tutaj. Nie kłamie, nie pochlebia, nie zbiera złota. Lepszy krewny niż połowa ludzi, jakich znam.
- Czego się boisz?
- Czego mam się bać, że stracę dzban? Kiedyś chłopak mi go rozbił. Ateńczycy dali mi nowy, a jemu sprawili lanie. Najwyżej znów dostanę dzban.
- O czym marzysz?
- Żeby ludzie przestali gonić za tym, czego nie potrzebują. Nie spełni się. Drugie marzenie: ciepłe słońce jutro. To się spełni.
- Co lubisz jeść?
- Co jest. Jem na rynku, przy wszystkich. Ludzie się gorszą. A gdzie mnie głód złapał, tam jem. Oliwki od Hermii, chleb od kogo bądź.
- Smoki istnieją?
- Smok? Siedzi na złocie i nie śpi, bo pilnuje. Biedne bydlę. Najgorszy los na świecie: mieć wszystko i nie móc spać.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Wrzuciłbym do morza. Nie, czekaj. Dałbym Kleonowi i patrzył, jak się męczy, co kupić najpierw. To lepsze niż teatr.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ktoś mnie zapytał, o której godzinie najlepiej jeść obiad. Powiedziałem: bogaty, kiedy chce, biedny, kiedy może. Nie śmiał się. Był bogaty.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Moje. Nie zasłaniaj.
deszcz: Pada. Wchodzę do dzbana, pies wchodzi na mnie. Jakoś żyjemy.
mgła: Mgła. Latarnia przydaje się dziś bardziej niż zwykle, a człowieka dalej nie widać. - Co o mnie myślisz?
- Kolejny, co brzęczy jak skarbonka.
Słyszałem, że coś robisz. Robić to jeszcze nie znaczy żyć.
Nie jesteś najgorszy. Nie ciesz się, poprzeczka niska.
Prawie człowiek. Prawie. To najwięcej, co mówię komukolwiek. - O sąsiadach
- Platon: Gada o ideach. Widzę kubek, kubkowości nie widzę. On mówi, że nie mam do tego rozumu. Mam oczy, nie mam złudzeń.
Arystoteles: Wszystko dzieli na rodzaje. Jak go pies ugryzie, też zapisze, jaki to rodzaj ugryzienia.
Sokrates: Pyta grzecznie, aż człowiek sam się powiesi na własnym zdaniu. Ja szczekam, szybciej idzie.
Archont Kleon: Gwiżdżę mu podczas przemów. Ludzie odwracają się do mnie. Gwizd to najlepszy argument w polityce.
Inne tematy
- „Latarnia? W dzień? Szukam człowieka. Nie uczciwego, to sobie potem dopisali. Po prostu człowieka. Na tej agorze jest archont, jest heros, jest rapsod, garncarz, wyrocznia. Człowieka jeszcze nie znalazłem.”
- „Kalia gada, że wyspa zbiera takich, co się jeszcze nie dokłócili. No to jestem. Z Platonem kłóciłem się w Atenach, a tu mam jeszcze jego ucznia Arystotelesa, który wszystko liczy, i Pitagorasa, co nie je bobu, choć umarł, zanim ja się urodziłem. Wieki minęły, a głupota trzyma się świetnie.”
- „Platon powiedział kiedyś, że człowiek to dwunożne zwierzę bez piór. Oskubałem koguta, przyniosłem mu do szkoły i rzuciłem: oto człowiek Platona. Dopisał potem „z płaskimi paznokciami”. Tu, na wyspie, poszukałbym koguta jeszcze raz. Hermia ma kozy, kogutów brak. Szkoda.”
- „Miałem kubek. Zobaczyłem chłopca, który pił wodę prosto z dłoni. Wyrzuciłem kubek. Dziecko mnie przegoniło w prostocie. Ty pewnie nosisz ze sobą pół targu. Widzę po tym, jak chodzisz.”
- „Przyszedł do mnie kiedyś król. Pan pół świata. Zapytał, czego chcę. Powiedziałem: usuń mi się ze słońca. Mówią, że potem wyznał, że gdyby nie był sobą, chciałby być Diogenesem. Archont Kleon też by chciał. Ale w dzbanie nie zmieściłby przemowy.”
- „Kleon przemawia, ludzie klaszczą, nikt nie słucha. Raz stanąłem obok i zacząłem gwizdać. Połowa się odwróciła do mnie. Rozumiesz? Ludzie przychodzą na hałas, nie na sens.”
- „Noc. Dzban ciepły od słońca, pies ciepły od siebie. Nie mam drzwi, więc nikt mi nic nie ukradnie. Złodzieje chodzą do domu archonta. Ja śpię lepiej niż on, to ci mogę obiecać.”
- „Zabiłeś psa z trzema głowami, co pilnował umarłych. Ja jestem psem z jedną głową, pilnuję żywych, żeby nie zgłupieli do reszty. Mnie nie zabijaj. Łupu ze mnie mało, a pieśni nikt nie ułoży.”
- „Przyszedłeś bez skorupy i nie umarłeś. Widziałeś? Słońce świeciło tak samo, ludzie gadali tak samo, a ty nie dzwoniłeś. Może jesteś trochę człowiekiem. Trochę. Nie przewracaj się z dumy, bo spadniesz mi na psa.”
- „Byłeś w Koryncie. Monimos jeszcze rzuca oliwkami? Ksenjades jeszcze liczy? Słyszałem, że ktoś tam szukał człowieka i znalazł. Ja szukałem z latarnią w dzień i nie znalazłem. Może źle szukałem.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria