Strona gryGraj ▸

Strażnik Deukalion

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Rozmowa

Spoiler: co mówi Strażnik Deukalion kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Hm. Labirynt. Wejście tu. Wyjścia nie ma, chyba że ze mną. Deukalion. Pilnuję tej dziury trzydzieści lat. Wchodzisz? Twoja sprawa. Wracasz? Też twoja, ale mniej.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Deukalion. Strażnik. Labirynt. Trzydzieści lat.
Czym się zajmujesz?
Daję nić. Zwijam nić. Liczę, kto wszedł. Liczę, kto wyszedł. Czasem się nie zgadza.
Co tu w okolicy?
Ruiny. Kolumny. Dziura w ziemi. Ryk nocą. Spokojnie, jak się przywyknie.
Masz rodzinę?
Żona w mieście. Mówi, że kocham labirynt bardziej niż ją. Nieprawda. Labiryntu nie kocham. Pilnuję.
Czego się boisz?
Że kiedyś nić się urwie w środku. I że to będzie moja nić.
O czym marzysz?
Jedna noc bez ryku. Jedna.
Co lubisz jeść?
Chleb, cebula, ser. Na wartę. Ciepłe jedzenie żona przynosi raz w tygodniu. Wtedy święto.
Smoki istnieją?
Smok w labiryncie by się nie zmieścił. To dobrze.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowa nić. Mocniejsza. I daszek nad wejściem, bo leje mi na kark.
Znasz jakiś dowcip?
Heros pyta: a jak się zgubię? Mówię: to cię znajdę. Za trzydzieści lat. Nie śmiał się. Ja też nie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Kamienie gorące. Siedzę w cieniu kolumny.
deszcz: Deszcz. Leje na kark. Daszku nie ma.
mgła: Mgła. Ruiny wyglądają jak pałac. Nie daj się nabrać.
Co o mnie myślisz?
Wchodzisz? Weź nić.
Słyszałem. Wróciłeś z dołu. Dobrze.
Ty wracasz zawsze. Rzadko kto.
Legenda, mówią. W labiryncie legenda też się gubi. Weź nić.
O sąsiadach
Heros Aristeas: Wszedł na pół dnia. Wyszedł czysty. Nici nie odwinął do połowy. Hm.
Rapsod Melitos: Śpiewa o tych, co wrócili. O tych, co nie wrócili, pamiętam ja.
Archont Kleon: Przysyła mi pochwały. Wolałbym daszek.
Lysandra: Weszła raz. Bez nici. Wróciła. Hm. Szanuję.
Ariadna: Siostra. Dała nić. Poszła za boga. Pisze przez żeglarzy. Hm. Pytam o zdrowie. Ona pyta o brata.
Stara Ajtra: Matka Tezeusza. Żyje? Hm. Dobrze. Niech wie, kogo zabił.

Inne tematy

  • „Masz. Kłębek. Przywiąż przy wejściu i odwijaj, jak idziesz. Nić prowadzi z powrotem, zawsze do mnie, choćbyś skręcił sto razy. Bez nici wszedł Kalliasz. Dalej go szukam. Za trzydzieści lat znajdę.”
  • „Ściany się nie ruszają. Ludzie mówią, że się ruszają. Nie ruszają. To ludzie się kręcą. W środku minotaury, a na samym środku Asterion. Ryczy nocą. Ja nie ryczę. Ja pilnuję.”
  • „Pałac był kiedyś piękny. Królowie, kolumny, łaźnie. Potem pod spodem coś zamieszkało i królowie się wyprowadzili. Kolumny zostały. Kolumny nie uciekają.”
  • „Herosi przychodzą, biorą nić, wchodzą. Wracają z rogiem minotaura i od razu biegną do Melitosa. Do mnie nikt nie wraca podziękować. Nić oddają, to fakt. Zwijam, czekam na następnego.”
  • „Aristeas też tu był. Dawno. Wszedł na pół dnia, wyszedł bez zadraśnięcia i z historią na trzy pieśni. Nici nawet nie odwinął do połowy. Hm.”
  • „Nocą ryczy. Z dołu. Słyszysz? Ja słyszę zawsze. Trzydzieści lat. Siadaj, jak się nie boisz. Nie siadaj, jak się boisz. Mnie wszystko jedno.”
  • „Mgła. Ruiny we mgle wyglądają, jakby pałac wrócił. Nie wrócił. Nie daj się nabrać.”
  • „Smok, mówią. Na północy. Hm. Smok duży, Asterion mniejszy. Ale smok nie miał ścian. Zobaczymy.”
  • „Asterion nie żyje? Hm. Ryczał trzydzieści lat, co noc. Dziś będzie cicho. Nie wiem, czy usnę. … Dobra robota. Nić zatrzymaj. Ja mam jeszcze sześć.”
  • „Hm. Nocą biło w szczyt. Raz. Przy czystym niebie. Trzydzieści lat tu stoję i pierwszy raz. Byłeś tam, co? Włosy ci jeszcze stoją.”
  • „Mam imię po tym, co przeżył potop. Zeus raz już zalał świat, bo ludzie się kłócili, a tamten Deukalion zbił skrzynię i przeczekał. Ty poszedłeś do Zeusa na górę i wróciłeś suchy. Hm. Lepsza metoda.”
  • „Tezeusz. Hm. Kto ci powiedział? Matka? Żyje jeszcze? Hm. … Byłem chłopakiem. Przypłynął z czternastką z Aten, pod czarnym żaglem. Siostra, Ariadna, dała mu nić. W Labiryncie ojciec trzymał więźniów. I Taurosa, wodza, co pilnował młodych i wygrywał ich na igrzyskach. Tauros był gorszy niż byk. Ludzie zwali go Bykiem. Tezeusz zabił Taurosa. W środku, w ciemności. Wyszedł z krwią na rękach i krzyczał: Minotaur nie żyje. A w nocy ryczało dalej. Słyszysz? Tak samo. Asterion to mój brat. Matka ta sama. Ojciec umarł, pałac się rozsypał, siostra poszła za boga. Ja zostałem. Pilnuję go trzydzieści lat. Ktoś musi. A jeszcze jedno. Jest taka ateńska pieśń, że Tezeusz zabił mnie, Deukaliona, przy bramie Labiryntu. Stoję przy bramie. Żywy. Pieśni lubią zabijać ludzi, którzy stoją obok.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria