Strażnik Deukalion
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Hm.”
- „Nić weź.”
- „Ryczy. Słyszysz?”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Strażnik Deukalion kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Hm. Labirynt. Wejście tu. Wyjścia nie ma, chyba że ze mną. Deukalion. Pilnuję tej dziury trzydzieści lat. Wchodzisz? Twoja sprawa. Wracasz? Też twoja, ale mniej.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Deukalion. Strażnik. Labirynt. Trzydzieści lat.
- Czym się zajmujesz?
- Daję nić. Zwijam nić. Liczę, kto wszedł. Liczę, kto wyszedł. Czasem się nie zgadza.
- Co tu w okolicy?
- Ruiny. Kolumny. Dziura w ziemi. Ryk nocą. Spokojnie, jak się przywyknie.
- Masz rodzinę?
- Żona w mieście. Mówi, że kocham labirynt bardziej niż ją. Nieprawda. Labiryntu nie kocham. Pilnuję.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś nić się urwie w środku. I że to będzie moja nić.
- O czym marzysz?
- Jedna noc bez ryku. Jedna.
- Co lubisz jeść?
- Chleb, cebula, ser. Na wartę. Ciepłe jedzenie żona przynosi raz w tygodniu. Wtedy święto.
- Smoki istnieją?
- Smok w labiryncie by się nie zmieścił. To dobrze.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowa nić. Mocniejsza. I daszek nad wejściem, bo leje mi na kark.
- Znasz jakiś dowcip?
- Heros pyta: a jak się zgubię? Mówię: to cię znajdę. Za trzydzieści lat. Nie śmiał się. Ja też nie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Kamienie gorące. Siedzę w cieniu kolumny.
deszcz: Deszcz. Leje na kark. Daszku nie ma.
mgła: Mgła. Ruiny wyglądają jak pałac. Nie daj się nabrać. - Co o mnie myślisz?
- Wchodzisz? Weź nić.
Słyszałem. Wróciłeś z dołu. Dobrze.
Ty wracasz zawsze. Rzadko kto.
Legenda, mówią. W labiryncie legenda też się gubi. Weź nić. - O sąsiadach
- Heros Aristeas: Wszedł na pół dnia. Wyszedł czysty. Nici nie odwinął do połowy. Hm.
Rapsod Melitos: Śpiewa o tych, co wrócili. O tych, co nie wrócili, pamiętam ja.
Archont Kleon: Przysyła mi pochwały. Wolałbym daszek.
Lysandra: Weszła raz. Bez nici. Wróciła. Hm. Szanuję.
Ariadna: Siostra. Dała nić. Poszła za boga. Pisze przez żeglarzy. Hm. Pytam o zdrowie. Ona pyta o brata.
Stara Ajtra: Matka Tezeusza. Żyje? Hm. Dobrze. Niech wie, kogo zabił.
Inne tematy
- „Masz. Kłębek. Przywiąż przy wejściu i odwijaj, jak idziesz. Nić prowadzi z powrotem, zawsze do mnie, choćbyś skręcił sto razy. Bez nici wszedł Kalliasz. Dalej go szukam. Za trzydzieści lat znajdę.”
- „Ściany się nie ruszają. Ludzie mówią, że się ruszają. Nie ruszają. To ludzie się kręcą. W środku minotaury, a na samym środku Asterion. Ryczy nocą. Ja nie ryczę. Ja pilnuję.”
- „Pałac był kiedyś piękny. Królowie, kolumny, łaźnie. Potem pod spodem coś zamieszkało i królowie się wyprowadzili. Kolumny zostały. Kolumny nie uciekają.”
- „Herosi przychodzą, biorą nić, wchodzą. Wracają z rogiem minotaura i od razu biegną do Melitosa. Do mnie nikt nie wraca podziękować. Nić oddają, to fakt. Zwijam, czekam na następnego.”
- „Aristeas też tu był. Dawno. Wszedł na pół dnia, wyszedł bez zadraśnięcia i z historią na trzy pieśni. Nici nawet nie odwinął do połowy. Hm.”
- „Nocą ryczy. Z dołu. Słyszysz? Ja słyszę zawsze. Trzydzieści lat. Siadaj, jak się nie boisz. Nie siadaj, jak się boisz. Mnie wszystko jedno.”
- „Mgła. Ruiny we mgle wyglądają, jakby pałac wrócił. Nie wrócił. Nie daj się nabrać.”
- „Smok, mówią. Na północy. Hm. Smok duży, Asterion mniejszy. Ale smok nie miał ścian. Zobaczymy.”
- „Asterion nie żyje? Hm. Ryczał trzydzieści lat, co noc. Dziś będzie cicho. Nie wiem, czy usnę. … Dobra robota. Nić zatrzymaj. Ja mam jeszcze sześć.”
- „Hm. Nocą biło w szczyt. Raz. Przy czystym niebie. Trzydzieści lat tu stoję i pierwszy raz. Byłeś tam, co? Włosy ci jeszcze stoją.”
- „Mam imię po tym, co przeżył potop. Zeus raz już zalał świat, bo ludzie się kłócili, a tamten Deukalion zbił skrzynię i przeczekał. Ty poszedłeś do Zeusa na górę i wróciłeś suchy. Hm. Lepsza metoda.”
- „Tezeusz. Hm. Kto ci powiedział? Matka? Żyje jeszcze? Hm. … Byłem chłopakiem. Przypłynął z czternastką z Aten, pod czarnym żaglem. Siostra, Ariadna, dała mu nić. W Labiryncie ojciec trzymał więźniów. I Taurosa, wodza, co pilnował młodych i wygrywał ich na igrzyskach. Tauros był gorszy niż byk. Ludzie zwali go Bykiem. Tezeusz zabił Taurosa. W środku, w ciemności. Wyszedł z krwią na rękach i krzyczał: Minotaur nie żyje. A w nocy ryczało dalej. Słyszysz? Tak samo. Asterion to mój brat. Matka ta sama. Ojciec umarł, pałac się rozsypał, siostra poszła za boga. Ja zostałem. Pilnuję go trzydzieści lat. Ktoś musi. A jeszcze jedno. Jest taka ateńska pieśń, że Tezeusz zabił mnie, Deukaliona, przy bramie Labiryntu. Stoję przy bramie. Żywy. Pieśni lubią zabijać ludzi, którzy stoją obok.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria
Kłębek nici