Dafne
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Oliwa za drzewem.”
- „Gryfa nie było.”
- „Akakios, ty ośle.”
Prośby
- Osioł Akakios (poziom 26)
- Oliwki dla Dafne (poziom 26)
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Dafne kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Jak chcesz oliwy, tłocznia jest za tym drzewem. Jak chcesz pieśni o moim mężu, idź na agorę, tam ci zaśpiewają za darmo. Dafne. Wdowa po Timonie, co zginął pięknie. Tak mówią.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Dafne. Wdowa po Timonie. W pieśni piękna i zrozpaczona. Naprawdę tylko jedno z dwojga, zgadnij które.
- Czym się zajmujesz?
- Gaj i tłocznia. Zbieram, tłoczę, sprzedaję. Oliwa jest prawdziwa. W tym mieście to rzadki towar.
- Co tu w okolicy?
- Gaje oliwne, kozy Hermii, satyry, które je kradną. Wszystko tu jest piękne z daleka. Z bliska trzeba uważać, gdzie się stawia nogę.
- Masz rodzinę?
- Timon. Był. Spadł z osła. Dzieci nie mieliśmy. Mam gaj po jego dziadku i miałam osła po jego śmierci, tylko osła sprzedałam.
- Czego się boisz?
- Że na moim grobie też napiszą coś ładnego. Proszę o jedno: „Dafne. Tłoczyła oliwę”. Nic więcej.
- O czym marzysz?
- Jedno święto bez pieśni o gryfie. Jedno. Żeby Melitos zaśpiewał o ośle.
- Co lubisz jeść?
- Chleb maczany w świeżej oliwie, z solą. I wino Timona, póki jest. To jedyne dobre, co po nim zostało.
- Smoki istnieją?
- Gryfa nie było, a co roku mam o nim pieśń. Smok? Pewnie też jakiś osioł.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowa tłocznia, bo stara skrzypi jak Aristeas. I mur dookoła gaju, żeby satyry musiały się chociaż napracować.
- Znasz jakiś dowcip?
- Co mówi heros, spadając z osła? Nic. Pieśń mówi za niego. Długo i pięknie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Oliwki dojrzewają. Ja nie, ja już dojrzałam.
deszcz: Ciepły deszcz. Oliwki piją. Nikt nie przychodzi pytać o Timona. Dobry dzień.
mgła: Mgła od morza. Gaj wygląda jak z pieśni. Nie lubię tego. - Co o mnie myślisz?
- Kolejny heros? Uważaj na osły.
Słyszałam o tobie. Mam nadzieję, że to choć w połowie prawda.
Ty nie kłamiesz. Widać. Siadaj, nalać ci oliwy?
O tobie śpiewają. Pilnuj, żeby śpiewali prawdę. Ja nie dopilnowałam. - O sąsiadach
- Rapsod Melitos: Ma piękny głos i śpiewa bzdury. Wychodzę przed ostatnią zwrotką.
Garncarz Pamfilos: Ma mojego osła. I wazę z Timonem i gryfem. Żadnego z nich nie umiem nienawidzić.
Pasterka Hermia: Dobra dziewczyna. Ufa satyrom. Wyrośnie z tego.
Archont Kleon: Płaci za oliwę podwójnie, żebym go lubiła. Nie lubię. Biorę.
Heros Aristeas: Pił z Timonem tamtego wieczoru. Pierwszy zaczął śpiewać o gryfie.
Łowczyni Atalanta: Łowczyni bez pieśni. W tym mieście to prawie jak wdowa po herosie bez gryfa. Rozumiemy się.
Inne tematy
- „Posłuchaj, bo nie mam komu powiedzieć, a muszę na głos. Rano przyszli ludzie archonta, z laską i tabliczką. Poszli prosto do ogrodzenia przy starym gaju. Tam stał pień morii, drzewa bogini, uschnięty, odkąd pamiętam. Pnia nie ma. Jest dół. A tesmoteta Lysias ma skargę od Damokratesa: że wykopałam pień, żeby posadzić swoje drzewo. Za morię wygnanie i ziemia dla miasta, a miasto sprzeda gaj temu, kto da najwięcej. Zgadnij, kto da. Ja tego pnia nie ruszyłam. Timon go nie ruszył, jego dziadek też nie. Lysias mówi: przyjdź z dowodem albo ze świadkami. Ja mam gaj i dwie ręce. Pomożesz?”
- „Oliwki zbierasz z drzewa ręką albo kijem. Ręką mało, kijem dużo, ale kij trzeba mieć. Potem do tłoczni: sześć garści i pusta amfora na jedną partię. Tłoczysz sam, kamień i belka są dla każdego. Albo zostawiasz mnie i moim ludziom, sześć złota od partii, do jutra gotowe. Wytłoki zostają u mnie. Ty tłoczysz, twoje wytłoki.”
- „Pieśń mówi, że Timon zginął w walce z gryfem, z mieczem w ręku, na skale nad morzem. Spadł z osła. Na prostej drodze. Po winie. Osioł potknął się o kozę. Gryfa nie było. Skały nie było. Wino było.”
- „Osioł żyje do dziś. Akakios. Chodzi teraz u Pamfilosa i wozi garnki. Czasem widzę go na agorze. Patrzy na mnie tymi swoimi oczami. Nie umiem się na niego gniewać. Na Timona umiem.”
- „Gaj sadził dziadek Timona. Oliwka rośnie wolno, żyje długo i nie potrzebuje pieśni. Dlatego wolę oliwki od ludzi.”
- „Melitos śpiewa o Timonie na każdym święcie. Wychodzę przed ostatnią zwrotką, tą o gryfie. Raz zostałam. Ludzie płakali. Ja się śmiałam. Myśleli, że z rozpaczy.”
- „Hermia pasie kozy w moim gaju. Dobra dziewczyna, tylko ufa ludziom. I satyrom, co gorsza. Satyr to koza, która nauczyła się kłamać.”
- „Nocą tłocznia stoi. Siadam na kamieniu i piję wino Timona. Zostało go jeszcze sporo. Pieśni się nie pije, a wino owszem.”
- „Ciepły deszcz. Oliwki go lubią. Ja też, bo nikt wtedy nie przychodzi pytać o Timona. Siadaj pod drzewem, tu nie kapie.”
- „Mówią, że zabiłeś trolla z bagien w jakichś Brzezinach. Naprawdę? Czy tak, jak Timon gryfa? Nie obrażaj się. Tu muszę pytać.”
- „Melitos zaśpiewał prawdziwą. A potem przyszedł tutaj, sam, i zaśpiewał mi o Timonie. O ośle, o winie, o kozie. Śmiałam się, aż się popłakałam. Pierwszy raz od pogrzebu płakałam naprawdę.”
- „Atalanta została w lesie. Przyszła po oliwę, zapłaciła i o łowach ani słowa. Dziki ryją mi pod drzewami, bo w lesie bogini nikt na nie nie poluje. Ale wolę dziki niż pieśń. Pieśni ryją głębiej.”
- „Były łowy. Trąbki, pół miasta za moim gajem, deptali mi oliwki. Melitos już śpiewa o Atalancie i złotej łani. Ładnie śpiewa, rytm równy. Łania miała młode, wiesz? W pieśni młodego nie ma. Nigdy nie ma.”
- „Słuchaj. Mówią, że chodzisz pod akropol, do umarłych. Od tamtej pory śni mi się Timon. Każdej nocy to samo: czarna rzeka, on na brzegu, bez monety, przestępuje z nogi na nogę jak ten osioł przed kozą. Nie włożyłam mu obola do ust. Pieśń mówiła, że herosów wiozą bogowie, więc po co. A jeszcze byłam na niego zła. Masz, to ten obol. Trzymałam go w dzbanku po winie. Jak tam zejdziesz, sprawdź. Nie dla niego. Dla mnie, żebym mogła spać.”
- „Przepłynął? Naprawdę? Za mój obol, z dzbanka? Charon pewnie kręcił nosem, bo moneta śmierdziała winem. Ty ośle, Timonie, nawet na tamtym świecie pachniesz winem. … Dziękuję. Dziś będę spać. Weź ten dzbanek, ostatni z jego piwnicy. Teraz już można go pić. Jest za co.”
- „Przyszedł. Stał w krzakach, jak zawsze, kiedy wracał od wina. Powiedział swoje zdanie, krzywo, jak on wszystko. A potem zgasł jak lampa, kiedy się uśmiechnęłam. Myślałam, że będę płakać. Nie płakałam. Masz, gałązka z jego gaju, przewiązałam ją nitką z jego płaszcza. Niech rośnie u kogoś, kto chodzi daleko.”
- „Myrrhine, perfumiarka, pyta mnie co roku o omfakion. To oliwa z zielonych oliwek, tych najtwardszych. Daje mało, dziesięć garści na amforę, i jest gorzka jak życie wdowy. Ale nie jełczeje i trzyma zapach róży czy mirry przez rok. Perfumiarze płacą za nią dwa razy tyle co za zwykłą. Chcesz, tłocz. Ja nie mam rąk, żeby przebierać oliwki.”
- „Był tu znowu Damokrates. Chce kupić tłocznię. Nie gaj, tłocznię. Mówi, że ma więcej oliwek, niż może wytłoczyć, i że ja mam więcej kamienia, niż mi trzeba. Powiedziałam, że kamień był Timona, a Timona nie sprzedaję, nawet martwego. Odszedł uśmiechnięty. Nie lubię, jak kupiec odchodzi uśmiechnięty po odmowie.”
- „Pęd stoi w ogrodzeniu. Rano podlewam go przed tłoczeniem, jak dziecko. Lysias podarł skargę, bo nie ma o co sądzić. Damokrates przechodzi obok gaju i patrzy na pęd jak na rachunek, którego nie umie zapłacić. Zbieraj z niego, kiedy owocuje. Tłocz osobno. To nie moje i nie twoje.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria