Strona gryGraj ▸

Łowczyni Atalanta

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Łowczyni Atalanta kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój. Nie ruszaj się. … Poszła. Sarna, a za nią coś większego, coś, co błyszczy. Atalanta. Z Arkadii, przez Kalydon. Łuk mam z rogu, cięciwę ze ścięgna, a imię bez pieśni. Na tej wyspie to podobno choroba.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Atalanta z Arkadii. Łowczyni. W Kalydonie pierwsza krew była moja. W pieśni o Kalydonie mnie nie ma.
Czym się zajmujesz?
Tropię. Strzelam, kiedy trzeba, i nie strzelam, kiedy nie trzeba. To drugie jest trudniejsze.
Co tu w okolicy?
Gaje Dafne kończą się ostatnią oliwką. Dalej las bogini, zarośla i ołtarz z szafranową wełną. Na wschodzie stepy, centaury i ten ich dzik.
Masz rodzinę?
Ojciec chciał syna i wyniósł mnie w góry. Wychowała mnie niedźwiedzica, potem myśliwi. Rodzinę mam taką, jaką sobie wytropiłam.
Czego się boisz?
Że umrę jak Meleager, przez czyjąś głownię w czyimś ogniu. Ze strachu przed strzałą się wyrasta. Z tego nie.
O czym marzysz?
Raz usłyszeć swoje imię w pieśni i nie usłyszeć w niej kłamstwa. Wiem, tu o to trudno.
Miałam marzenie, pieśń. Mam ją. Teraz marzę, żeby bogini jeszcze raz na mnie spojrzała.
Co lubisz jeść?
Mięso z ogniska, bez soli. I ser Hermii, jak da. Daje, bo pilnuję jej kóz od strony lasu.
Smoki istnieją?
Smoka nie tropiłam. Tropiłam dzika, którego posłała bogini, i to mi wystarczy za wszystkie smoki.
Co zrobisz z workiem złota?
Nic. Złoto rzucone pod nogi raz już kosztowało mnie bieg. Zostawiłabym je tam, gdzie leży.
Znasz jakiś dowcip?
Herosi w Kalydonie kłócili się, czy wolno polować z kobietą. Dzik nie miał zdania. Dzik ich po prostu gonił.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Sucho, wiatr od morza. Zwierzęta czują mnie z daleka. Siadam pod wiatr i czekam.
deszcz: Deszcz. Tropy się rozmywają, zapachy wracają. Cięciwa mięknie.
mgła: Mgła staje na ostatniej oliwce. Do lasu bogini nie wchodzi.
Co o mnie myślisz?
Chodzisz głośno, ale patrzysz uważnie. Da się z tym pracować.
Hermia mówi o tobie dobrze. Ona o wszystkich mówi dobrze, więc sprawdzałam sama.
Ufam ci jak dobremu tropowi. Nie zawsze prowadzi tam, gdzie chcę, ale nie kłamie.
Śpiewają o tobie. Uważaj, pieśń lubi zabierać trofea.
O sąsiadach
Dafne: Ma gaj na granicy z lasem bogini i rozum na granicy z dziwactwem. Lubię ją.
Pasterka Hermia: Dziecko z kozami. Zostawia mi ser na kamieniu przy ołtarzu.
Lysandra: Wie, jak to jest, kiedy ktoś uzna, że kobiecie coś nie wypada. Nie rozmawiamy o tym. Nie trzeba.
Archont Kleon: Obiecuje pieśni i cokoły. Takich znam z Kalydonu. Wujowie Meleagra też dużo obiecywali.
Rapsod Melitos: Śpiewa o dziku kalidońskim i ani razu nie mówi, kto pierwszy trafił.
Heros Aristeas: Chodzi jak ktoś, kto dawno nie biegł. Pieśń o nim jest szybsza niż on.
Platon: Mówi do drzew o drzewach, których nie ma. Drzewa i tak słuchają go lepiej niż ludzie.

Inne tematy

  • „Zdjęłam cięciwę na łanię. Na centaury nie. Las bogini to teraz moja robota, bez pieśni i bez cokołu. Niedźwiedzica, która mnie karmiła, też nie dostała pieśni. Może tak trzeba.”
  • „Centaury nie wchodzą już za ostatnią oliwkę. Raz widziałam jednego na skraju stepu. Popatrzył w stronę lasu i zawrócił. Dobrze zrobiłeś. Niech o tym nie śpiewają, tak jest lepiej dla lasu.”
  • „Bogini z tobą rozmawiała. Widziałam, jak łania przeszła obok ciebie i się nie spłoszyła. Mnie tak nigdy nie zaufała. Ja jej przysięgałam, a tobie po prostu uwierzyła. To więcej.”
  • „Rogi są na agorze. Melitos śpiewa, Kleon kazał ryć imię na cokole. „Atalanta, łowczyni złotej łani”. Ładnie brzmi, rytm równy. A wieczorem wróciłam tutaj i ołtarz był zimny, choć nikt go nie gasił. Bogini nic nie mówi. Ani źle, ani dobrze. Nic.”
  • „Młode łani poszło samo do zagrody Hermii. Ssie od kozy. Zanoszę mu wodę co rano. Nie wiem, czy to pokuta, czy po prostu nie umiem inaczej. Nie mów Melitosowi. W pieśni młodego nie ma.”
  • „Znalazłeś w legowisku ich dzika obrożę z imieniem? Mówiłam. Hodowali go. Tu herosi hodują potwory, a potem zabijają je przy rapsodzie. W Kalydonie przynajmniej dzik był prawdziwy. Śmierć też.”
  • „Ubiłeś tego ich dzika ze stepów. I co, Melitos już śpiewa? Widzisz. Tu wystarczy imię z cudzej pieśni i gruby prosiak. Nie gniewam się na ciebie. Na nich trochę.”
  • „Nocą las jest bogini. Słychać, jak chodzi. Nie, nie żartuję. Ziemia pod nią nie trzeszczy, tylko wszystko inne milknie. Siadaj cicho albo wcale.”
  • „Deszcz. Ślady się rozmywają, zapachy wracają. Najlepsza pora na tropienie i najgorsza na strzelanie, cięciwa mięknie. Usiądź pod ołtarzem, kamień trzyma ciepło.”
  • „Mgła od morza dochodzi tylko do ostatniej oliwki. Do lasu bogini nie wchodzi. Sprawdzałam, trzy razy.”
  • „W lesie za ołtarzem żyje łania ze złotymi rogami. Bogini kocha ją bardziej niż ludzi. Kleon obiecał, że kto przyniesie złote rogi na agorę, dostanie pieśń na święto i imię na cokole. Umiem ją wytropić. Pytanie, czy wolno.”
  • „W Kalydonie król zapomniał o ofierze dla Artemidy. Bogini przysłała dzika. Zjechało się pół Grecji herosów, a połowa nie chciała polować z kobietą. Pierwsza krew była moja, strzała w grzbiet. Meleager dobił i dał mi skórę. Jego wujowie mi ją zabrali, bo kobiecie nie wypada. Meleager ich zabił, a matka spaliła głownię, z którą związane było jego życie. Zostałam z jednym kłem i z pieśnią, w której mnie nie ma.”
  • „Ojciec chciał syna. Wyniósł mnie w góry i zostawił. Przyszła niedźwiedzica i karmiła mnie jak swoje. Myśliwi mówią, że przysłała ją bogini. Dlatego przysięgłam Artemidzie łuk i las. Przysięgi się nie zmienia, kiedy się zmienia zdanie. Ale zdanie się zmienia.”
  • „Na stepach chodzi dzik, którego tu nazywają kalidońskim. To nie on. Mój leży w ziemi pod Kalydonem, a jego kły trzymają w świątyni w Tegei. Ten tutejszy jest za młody i za gruby. Ktoś go karmił.”
  • „Na agorze stoi łuczniczka bez imienia. Mówią, że amazonka. Kleon obiecał wyryć tam moje, jak przyniosę rogi. Nie pytałam, czyje było tam przedtem. Może powinnam.”
  • „Centaury. W Arkadii dwóch chciało mnie wziąć siłą w lesie, Rojkos i Hylajos. Mam ich imiona w pamięci, a oni moje strzały w piersiach. Tutejsze ze stepów są ostrożniejsze. Strzelają w biegu i dobrze. Ja lepiej.”
  • „Ktoś kiedyś rzucił mi pod nogi złote jabłko w biegu. Schyliłam się. Przegrałam bieg, pierwszy raz w życiu. Od tamtej pory nie podnoszę niczego, co błyszczy, zanim nie skończę. Złotych rogów to też dotyczy.”
  • „Lysandra z areny przyszła tu raz o świcie. Postałyśmy przy ołtarzu i nic nie powiedziałyśmy. Obie wiemy, jak to jest, kiedy siostry albo bracia uznają, że kobiecie coś nie wypada.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria