Heros Aristeas
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ten od lwa, tak.”
- „Kolano, kolano.”
- „Autografów nie daję.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Heros Aristeas kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Poznajesz mnie? Nie? To spójrz wyżej, na posąg. No właśnie. Aristeas. Ten od lwa. Dwanaście pieśni, trzy wieńce i jedno kolano, które już nie zgina się jak trzeba. Czego chcesz, młody? Autografów nie daję, ręka drży od starych ran.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Aristeas. Ten od lwa. Spójrz na posąg, tam masz resztę.
- Czym się zajmujesz?
- Byłem herosem. Dalej jestem, ale głównie z urzędu. Rozdaję prace młodym, opowiadam, jak było, i pozuję do waz. Pamfilos płaci w winie.
- Co tu w okolicy?
- Za moich czasów potworów było więcej. Albo ja byłem młodszy i wszystko wydawało się większe. Lew był wielki. Naprawdę wielki. To akurat pamiętam dobrze.
- Masz rodzinę?
- Nie mam. Heros nie ma czasu na rodzinę. Miałem… miałem kiedyś zwierzę. Dawno. Nieważne.
- Czego się boisz?
- Że pieśń o mnie przestanie się podobać. Że ktoś zaśpiewa ją inaczej. Starość to nic, młody. Starość bez pieśni to dopiero coś.
- O czym marzysz?
- Umrzeć na arenie, przy świadkach. Albo w łóżku, ale żeby Melitos zaśpiewał, że na arenie.
- Co lubisz jeść?
- Baranina z czosnkiem i wino od Ione. Na kredę. Kreda jest dla herosów.
- Smoki istnieją?
- Smoka nie pokonałem, to fakt. Ale tylko dlatego, że żaden nie przyleciał do Pelorii. Bały się, młody. Takie tu mamy powietrze.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Spłaciłbym Ione. Może. Albo kupił większy wieniec. Ione poczeka, wieniec nie.
- Znasz jakiś dowcip?
- Lew pyta herosa: czemu mnie gonisz? Heros: bo Melitos patrzy. To mój ulubiony. Nie wiem, czemu nikt się nie śmieje.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Kolano nie boli. Dobry dzień na wspominki.
deszcz: Deszcz. Kolano boli. Posąg się świeci. Stoję obok, żeby widzieli.
mgła: Mgła. Ludzie wpadają na posąg i przepraszają. Mnie nikt nie przeprasza. - Co o mnie myślisz?
- Młody. Jak wszyscy. Zobaczymy, czy coś z ciebie będzie.
Słyszałem o tobie. Nieźle, jak na początek. Ja w twoim wieku miałem już lwa.
Dobry jesteś. Może za dobry. Melitos za często o tobie myśli.
Masz już więcej pieśni niż ja. Nie wiem, co o tym myśleć. Chyba się cieszę. - O sąsiadach
- Lysandra: Przegrała ze mną. Tak mówi pieśń. Ona mówi co innego. Pieśń jest starsza.
Rapsod Melitos: Śpiewa o mnie od dwudziestu lat. Jemu zmienił się głos, mnie kolana.
Archont Kleon: Byliśmy młodzi razem. On mówił, ja walczyłem. Obaj dobrze na tym wyszliśmy.
Strażnik Deukalion: Mruk. Patrzy na mnie, jakby liczył, ile nici odwinąłem.
Karczmarka Ione: Najlepsza karczma. Najdłuższa tablica. Moje imię na samej górze.
Inne tematy
- „Prace dla Pelorii, tak? Słuchaj i zapamiętaj, bo gardło mam stare i nie będę powtarzał. Za przesmykiem, na lądzie stałym, na równinie centaurów, Lew nemejski, ten sam, którego przepędziłem z miasta, kiedy ty jeszcze raczkowałeś. Siedzi w Dolinie Nemei. Żelazo się go nie ima, pamiętaj. Tam też, w zaroślach Kalydonu, Dzik kalidoński, wielki jak wóz z oliwą. Na północnym wschodzie, w ruinach pałacu, Labirynt, a w samym środku Asterion. Na Olimpie, wysoko nad równiną, Przewodnik stymfalijskiego stada nad górskim jeziorem i Chimera jeszcze wyżej, na Płaskowyżu Muz. Na moczarach ich już nie ma, wróciły tam, skąd przyleciały. I Meduza w grocie na zachodnim brzegu, tylko nie patrz jej w oczy. Sześć prac. Ja swoją pierwszą zrobiłem, zanim się urodziłeś.”
- „Posąg robiono ze mnie trzy miesiące. Stałem w słońcu z podniesionym mieczem, aż ręka mi zdrętwiała. Rzeźbiarz dodał mi brzuch z samych mięśni, którego nigdy nie miałem. Ale po co psuć ludziom widok.”
- „Kolano. Lewe. Mówię, że to od pazurów lwa. Naprawdę spadłem ze schodów teatru po święcie. Ale ty to wiesz tylko dlatego, że jesteś obcy i zaraz odpłyniesz. Prawda?”
- „Lysandra mnie nienawidzi. Przegrała ze mną kiedyś na arenie, tak mówi pieśń. Ona mówi, że nie przegrała. Pieśń jest starsza, pieśń wygrywa. Tak to tu działa, młody.”
- „Melitos śpiewa o mnie od dwudziestu lat. Głos mu się zmienił, mnie kolana, a pieśń ta sama. To jest właśnie sława. Wszystko się psuje, a pieśń nie.”
- „Nocą nie śpię. Stare rany. Chodzę po agorze i patrzę na swój posąg w świetle księżyca. Wygląda lepiej niż ja. Zawsze wyglądał.”
- „Ciepły deszcz. Posąg świeci się, jakby go kto naoliwił. Ludzie wtedy przystają i patrzą. Staję obok, żeby widzieli, że to ja. Rzadko ktoś porównuje. I dobrze.”
- „Słyszałem, że byłeś w grobowcach pod pustynią i coś tam ubiłeś. My byliśmy tam pierwsi, młody. Ja, Timon i jeszcze paru. Wywieźliśmy złoto na wozach i jedno naczynie, to, co stoi w świątyni. Złoto się rozeszło. Naczynie zostało. Nikt jakoś nie pyta, czemu tamci na dole tak się złościli przez tyle lat.”
- „Lew… Nie żyje? Ty go… Miał bliznę na lewym uchu? Taką krzywą, jak od miski? Nieważne. Nieważne, mówię. Stary lew, i tak by zdechł. Gratuluję. Mów o następnej pracy. Mów szybko.”
- „Siadaj, jak chcesz. Ławka na przystani jest dla wszystkich, nawet dla byłych herosów. Czekam na statek Nikiasa, wszystko jedno, dokąd płynie. Nie gniewam się. Wychowałem go od kociaka, wiesz? Karmiłem kozim mlekiem z miski. Był jedynym, który znał prawdę o mnie, i nigdy nikomu jej nie zaśpiewał.”
- „Wiesz. Widzę, że wiesz. I nic nie powiedziałeś. Dziękuję. Nie wiem, czy to dobrze, ale dziękuję. Na święcie stałem pod posągiem, ludzie wiwatowali, a ja myślałem o kociaku nad miską mleka. Pieśń jest teraz twoja, młody. Mnie został posąg.”
- „Złota sieć, mówią. Kowal łapie boga wojny w łóżku i woła całe niebo, żeby patrzyło. Wiesz, młody, to najgorsza rzecz, jaką można zrobić mężczyźnie. Pokazać wszystkim, jaki jest naprawdę. Wiem coś o tym. Albo będę wiedział.”
- „Stanąłeś przy Aresie. Dobrze. Ja zawsze przy nim stałem, przynajmniej w pieśniach. Fobos przyszedł mi podziękować, nie wiem za co. Chyba za to, że mam posąg, a on nie.”
- „Bogini odeszła od kowala i od wojownika naraz, i jeszcze kazała o tym śpiewać. Wiesz, ile kobiet w Pelorii nuci to teraz przy studni? Kleon nie wie, czy zakazać, czy wpisać do przemowy. Ja bym wpisał. Ale ja już niczego nie piszę.”
- „Nie wtrącasz się w sprawy bogów? Mądrze, młody. Ja się wtrąciłem raz i dostałem pieśń. Wiesz, ile kosztuje pieśń? Całe życie. Raty co święto.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria