Strona gryGraj ▸
Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić

Cień Tejrezjasza

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

  • „Słuchałeś. Dobrze.”
  • „Idę już.”
  • „Odsuń miecz.”
  • „Persefona zostawiła mi rozum.”
  • „Krów nie tykaj.”

Rozmowa

Spoiler: co mówi Cień Tejrezjasza kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Odsuń miecz. Przed nimi trzymaj, przede mną odsuń. Odejdź od dołu, żebym się napił krwi i powiedział ci prawdę. Tejrezjasz jestem, z Teb. Nie patrz na moje oczy, nic w nich nie ma, nigdy nie było. Persefona zostawiła mi rozum, tylko mnie jednemu, reszta tu to cienie, co latają jak nietoperze w grocie. Ta kobieta przy dole niech poczeka. Wiem, że płacze. Płakała już raz, przed tamtym. Niech poczeka.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Tejrezjasz, syn Euresa, z Teb. Wieszcz. Ślepy od dawna. Jedyny tu, komu Persefona zostawiła rozum. Reszta to cienie. Ja jestem cieniem, który myśli.
Czym się zajmujesz?
Za życia mówiłem królom to, czego nie chcieli słyszeć. Tu mówię tym, którzy przyjdą z krwią. Mniej roboty, ta sama nagroda: nikt nie dziękuje.
Co tu w okolicy?
Dom Hadesa. Nie widzę go, ale znam. Na zachodzie gaj Persefony, na wschodzie skała rzek, dalej Erebos, gdzie żywym nie wolno. Wszystko jest tu blisko i wszystko jest daleko.
Masz rodzinę?
Córka, Manto. Wieszczka jak ja. Na górze, jeśli żyje. Kiedyś prowadziła mnie za rękę. Tu nie trzeba prowadzić, wszyscy idą w tę samą stronę.
Czego się boisz?
Niczego. Widziałem już koniec wszystkiego, co mnie obchodziło. Strach jest dla tych, co nie wiedzą.
O czym marzysz?
Żeby choć raz ktoś posłuchał za pierwszym razem. Edyp nie posłuchał. Kreon nie posłuchał. Ty może posłuchasz. Zobaczę. To znaczy, usłyszę.
Co lubisz jeść?
Krew. Ciepła, czarna, z dołu. Nie lubię jej. Ale bez niej nie mam głosu, a głos to wszystko, co mi zostało.
Smoki istnieją?
Smoki to węże, które ktoś za długo zostawił w spokoju. Raz, młody, uderzyłem kijem dwa węże na rozstaju. Siedem lat byłem przez to kobietą. Potem znów uderzyłem i wróciłem. Więcej węży nie ruszam. Ty też nie ruszaj tego, czego nie rozumiesz.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Ślepemu wszystko jedno, co błyszczy. Mam złote berło. Gdyby było z drewna, brzęczałoby gorzej. Tylko tyle z niego pożytku.
Znasz jakiś dowcip?
Zeus i Hera spierali się, kto ma więcej przyjemności z miłości, mężczyzna czy kobieta. Zapytali mnie, bo byłem jednym i drugim. Powiedziałem prawdę. Hera mnie oślepiła. Morał: nie odpowiadaj bogom, jak się kłócą. To jest dowcip. Śmieją się ci, co nie byli przy tym.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Pogoda? Tu nie ma nieba. Na górze słońce, czuję to w twoim głosie.
deszcz: Na górze pada. Twoje słowa są mokre.
mgła: Mgła. Nie widzę jej, ale słyszę. Tłumi kroki.
Co o mnie myślisz?
Żywy. Z krwią. Obcy.
Słyszałem o tobie od cieni z wysp.
Ty umiesz słuchać. Rzadkie.
O tobie będą mówić, kiedy mnie już nikt nie zapyta.
Co słychać?
Cienie szepczą. Zawsze szepczą.
Krew w dole stygnie.
Powiedziałem. Pamiętaj.
Za mało krwi. Pamiętasz jedno zdanie? Wystarczy.
Czuję na tobie dym z Trinakii. Mówiłem.
O sąsiadach
Cień Antyklei: Matka tamtego. Płacze cicho. Chciała pić przede mną dwa razy, przed dwoma ludźmi. Rozumiem ją.
Cień Elpenora: Chłopak, który zapomniał o drabinie. Pierwszy przyszedł, ostatni się uciszy.
Cień Achillesa: Najszybszy z Achajów. Teraz nie ma dokąd biec. To dla niego gorsze niż śmierć.
Cień Agamemnona: Wódz, którego zabił stół. Ostrzegałem go, przez innych. Nie słuchał.
Kirke: Córka Słońca z Ai. Wysłała mi gościa. Dwóch gości. Pozdrów ją. Nie, nie pozdrawiaj. Ona tego nie lubi.
Wróżbita Halitherses: Ten z Itaki, od ptaków? Widzi dobrze, mówi dobrze. Nikt go nie słucha. Znam to.
Penelopa: Żona tamtego. Mądra. Mądrzejsza od niego, ale nie mów mu tego.

Inne tematy

  • „Napiłem się. Teraz słuchaj, bo drugi raz nie powiem. Przyszedłeś pytać o tamtego, co był tu przed tobą. On pytał o słodki jak miód powrót. Powiedziałem mu wtedy i tobie powiem to samo. Ziemiotrząs nie zapomni, że oślepił mu syna. Będzie mu robił drogę ciężką. Ale dopłynie, jeśli utrzyma siebie i swoich, kiedy przybiją do Trinakii. Tam pasą się krowy i tłuste owce Heliosa, który wszystko widzi i wszystko słyszy. Jak ich nie ruszą, wrócą na Itakę, choć z trudem. Jak ruszą, przepadnie okręt i przepadną wszyscy. A jeśli on sam ujdzie, wróci późno, w biedzie, bez żadnego z towarzyszy, na cudzym okręcie. W domu zastanie kłopot: obcych, co proszą o rękę jego żony. Wróci i ukarze tych, którzy jedzą jego chleb. A potem niech weźmie wiosło i idzie w głąb lądu, aż dojdzie do ludzi, którzy nie znają morza i nie solą jedzenia. Kiedy ktoś w drodze zapyta go, po co niesie na ramieniu łopatę do wiania zboża, niech wbije wiosło w ziemię i złoży Posejdonowi barana, byka i knura. Potem niech wróci do domu i da ofiary wszystkim bogom, po kolei. A śmierć przyjdzie do niego od morza, łagodna, na starość, kiedy ludzie wokół będą szczęśliwi. Tyle o nim. Gdzie jest teraz? Żyje. Gdzie, tego nie powiem, to nie twoja droga. A ty. Ciebie Ziemiotrząs nie zna, i dobrze. Morze jest dla ciebie tylko morzem, na razie. Ale krowy Heliosa są dla wszystkich te same. Nie tykaj. Jak będziesz głodny, bądź głodny. Głód mija. Helios nie zapomina.”
  • „Krew. Za mało krwi. Wypiła ją matka, przede mną. Co mogłem powiedzieć, już nie powiem. Jedno tylko, bo tyle zostało na dnie: nie tykaj krów Heliosa. Idę.”
  • „Chcesz wiedzieć, jak straciłem oczy? Każdy chce. Mówią różnie. Jedni, że zobaczyłem Atenę w kąpieli. Drudzy, że Hera mnie oślepiła, bo powiedziałem prawdę, o którą sama pytała. Obie wersje są o tym samym: zobaczyłem coś, czego nie wolno, albo powiedziałem coś, czego nie wolno. Za to Zeus dał mi widzenie w zamian. Uczciwa wymiana? Nie wiem. Ślepy nie ma z czym porównać.”
  • „W Tebach widziałem siedem pokoleń. Kadmosa, co siał zęby smoka. Edypa, co nie chciał słuchać, a potem słuchał aż za dobrze. Kreona. Wszyscy przychodzili do mnie z pytaniem i wszyscy się na mnie gniewali za odpowiedź. Tutaj nikt mnie nie pyta. Tylko ty i tamten, dziesięć lat temu. Dwa pytania przez tyle czasu. Odpoczywam.”
  • „Złote berło. Pytasz, po co ślepcowi berło? Żeby wiedzieli, kto mówi. Tu wszyscy mają tylko głos, a głosy są do siebie podobne, jak liście. Berło brzęczy o kamień. Po tym mnie poznają.”