Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Cień Tejrezjasza
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Słuchałeś. Dobrze.”
- „Idę już.”
- „Odsuń miecz.”
- „Persefona zostawiła mi rozum.”
- „Krów nie tykaj.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Cień Tejrezjasza kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Odsuń miecz. Przed nimi trzymaj, przede mną odsuń. Odejdź od dołu, żebym się napił krwi i powiedział ci prawdę. Tejrezjasz jestem, z Teb. Nie patrz na moje oczy, nic w nich nie ma, nigdy nie było. Persefona zostawiła mi rozum, tylko mnie jednemu, reszta tu to cienie, co latają jak nietoperze w grocie. Ta kobieta przy dole niech poczeka. Wiem, że płacze. Płakała już raz, przed tamtym. Niech poczeka.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Tejrezjasz, syn Euresa, z Teb. Wieszcz. Ślepy od dawna. Jedyny tu, komu Persefona zostawiła rozum. Reszta to cienie. Ja jestem cieniem, który myśli.
- Czym się zajmujesz?
- Za życia mówiłem królom to, czego nie chcieli słyszeć. Tu mówię tym, którzy przyjdą z krwią. Mniej roboty, ta sama nagroda: nikt nie dziękuje.
- Co tu w okolicy?
- Dom Hadesa. Nie widzę go, ale znam. Na zachodzie gaj Persefony, na wschodzie skała rzek, dalej Erebos, gdzie żywym nie wolno. Wszystko jest tu blisko i wszystko jest daleko.
- Masz rodzinę?
- Córka, Manto. Wieszczka jak ja. Na górze, jeśli żyje. Kiedyś prowadziła mnie za rękę. Tu nie trzeba prowadzić, wszyscy idą w tę samą stronę.
- Czego się boisz?
- Niczego. Widziałem już koniec wszystkiego, co mnie obchodziło. Strach jest dla tych, co nie wiedzą.
- O czym marzysz?
- Żeby choć raz ktoś posłuchał za pierwszym razem. Edyp nie posłuchał. Kreon nie posłuchał. Ty może posłuchasz. Zobaczę. To znaczy, usłyszę.
- Co lubisz jeść?
- Krew. Ciepła, czarna, z dołu. Nie lubię jej. Ale bez niej nie mam głosu, a głos to wszystko, co mi zostało.
- Smoki istnieją?
- Smoki to węże, które ktoś za długo zostawił w spokoju. Raz, młody, uderzyłem kijem dwa węże na rozstaju. Siedem lat byłem przez to kobietą. Potem znów uderzyłem i wróciłem. Więcej węży nie ruszam. Ty też nie ruszaj tego, czego nie rozumiesz.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto? Ślepemu wszystko jedno, co błyszczy. Mam złote berło. Gdyby było z drewna, brzęczałoby gorzej. Tylko tyle z niego pożytku.
- Znasz jakiś dowcip?
- Zeus i Hera spierali się, kto ma więcej przyjemności z miłości, mężczyzna czy kobieta. Zapytali mnie, bo byłem jednym i drugim. Powiedziałem prawdę. Hera mnie oślepiła. Morał: nie odpowiadaj bogom, jak się kłócą. To jest dowcip. Śmieją się ci, co nie byli przy tym.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Pogoda? Tu nie ma nieba. Na górze słońce, czuję to w twoim głosie.
deszcz: Na górze pada. Twoje słowa są mokre.
mgła: Mgła. Nie widzę jej, ale słyszę. Tłumi kroki. - Co o mnie myślisz?
- Żywy. Z krwią. Obcy.
Słyszałem o tobie od cieni z wysp.
Ty umiesz słuchać. Rzadkie.
O tobie będą mówić, kiedy mnie już nikt nie zapyta. - Co słychać?
- Cienie szepczą. Zawsze szepczą.
Krew w dole stygnie.
Powiedziałem. Pamiętaj.
Za mało krwi. Pamiętasz jedno zdanie? Wystarczy.
Czuję na tobie dym z Trinakii. Mówiłem. - O sąsiadach
- Cień Antyklei: Matka tamtego. Płacze cicho. Chciała pić przede mną dwa razy, przed dwoma ludźmi. Rozumiem ją.
Cień Elpenora: Chłopak, który zapomniał o drabinie. Pierwszy przyszedł, ostatni się uciszy.
Cień Achillesa: Najszybszy z Achajów. Teraz nie ma dokąd biec. To dla niego gorsze niż śmierć.
Cień Agamemnona: Wódz, którego zabił stół. Ostrzegałem go, przez innych. Nie słuchał.
Kirke: Córka Słońca z Ai. Wysłała mi gościa. Dwóch gości. Pozdrów ją. Nie, nie pozdrawiaj. Ona tego nie lubi.
Wróżbita Halitherses: Ten z Itaki, od ptaków? Widzi dobrze, mówi dobrze. Nikt go nie słucha. Znam to.
Penelopa: Żona tamtego. Mądra. Mądrzejsza od niego, ale nie mów mu tego.
Inne tematy
- „Napiłem się. Teraz słuchaj, bo drugi raz nie powiem. Przyszedłeś pytać o tamtego, co był tu przed tobą. On pytał o słodki jak miód powrót. Powiedziałem mu wtedy i tobie powiem to samo. Ziemiotrząs nie zapomni, że oślepił mu syna. Będzie mu robił drogę ciężką. Ale dopłynie, jeśli utrzyma siebie i swoich, kiedy przybiją do Trinakii. Tam pasą się krowy i tłuste owce Heliosa, który wszystko widzi i wszystko słyszy. Jak ich nie ruszą, wrócą na Itakę, choć z trudem. Jak ruszą, przepadnie okręt i przepadną wszyscy. A jeśli on sam ujdzie, wróci późno, w biedzie, bez żadnego z towarzyszy, na cudzym okręcie. W domu zastanie kłopot: obcych, co proszą o rękę jego żony. Wróci i ukarze tych, którzy jedzą jego chleb. A potem niech weźmie wiosło i idzie w głąb lądu, aż dojdzie do ludzi, którzy nie znają morza i nie solą jedzenia. Kiedy ktoś w drodze zapyta go, po co niesie na ramieniu łopatę do wiania zboża, niech wbije wiosło w ziemię i złoży Posejdonowi barana, byka i knura. Potem niech wróci do domu i da ofiary wszystkim bogom, po kolei. A śmierć przyjdzie do niego od morza, łagodna, na starość, kiedy ludzie wokół będą szczęśliwi. Tyle o nim. Gdzie jest teraz? Żyje. Gdzie, tego nie powiem, to nie twoja droga. A ty. Ciebie Ziemiotrząs nie zna, i dobrze. Morze jest dla ciebie tylko morzem, na razie. Ale krowy Heliosa są dla wszystkich te same. Nie tykaj. Jak będziesz głodny, bądź głodny. Głód mija. Helios nie zapomina.”
- „Krew. Za mało krwi. Wypiła ją matka, przede mną. Co mogłem powiedzieć, już nie powiem. Jedno tylko, bo tyle zostało na dnie: nie tykaj krów Heliosa. Idę.”
- „Chcesz wiedzieć, jak straciłem oczy? Każdy chce. Mówią różnie. Jedni, że zobaczyłem Atenę w kąpieli. Drudzy, że Hera mnie oślepiła, bo powiedziałem prawdę, o którą sama pytała. Obie wersje są o tym samym: zobaczyłem coś, czego nie wolno, albo powiedziałem coś, czego nie wolno. Za to Zeus dał mi widzenie w zamian. Uczciwa wymiana? Nie wiem. Ślepy nie ma z czym porównać.”
- „W Tebach widziałem siedem pokoleń. Kadmosa, co siał zęby smoka. Edypa, co nie chciał słuchać, a potem słuchał aż za dobrze. Kreona. Wszyscy przychodzili do mnie z pytaniem i wszyscy się na mnie gniewali za odpowiedź. Tutaj nikt mnie nie pyta. Tylko ty i tamten, dziesięć lat temu. Dwa pytania przez tyle czasu. Odpoczywam.”
- „Złote berło. Pytasz, po co ślepcowi berło? Żeby wiedzieli, kto mówi. Tu wszyscy mają tylko głos, a głosy są do siebie podobne, jak liście. Berło brzęczy o kamień. Po tym mnie poznają.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy