Strona gryGraj ▸

Polifem

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Polifem kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój. Czuję cię. Sól. Oliwa. Człowiek. Mały. Przyszedł do mojej groty. Znowu. Nie widzę cię. Ale słyszę, jak oddychasz. Szybko oddychasz. Boisz się. Dobrze. Masz się bać. Owce się nie boją. Owce są moje. Ty nie jesteś mój. Jeszcze. Siadaj. Daleko. Jestem zmęczony.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Polifem. Syn Posejdona. Syn Thoosy, nimfy. Pasterz. Ślepy.
Czym się zajmujesz?
Pasę owce. Kozy. Doję. Robię ser. Rano wypuszczam, wieczorem wpuszczam. Liczę.
Co tu w okolicy?
Grota. Morze pod grotą. Wzgórza, inne groty, inni cyklopi. Kozia Wyspa na zachodzie. Nie pływamy. Nie mamy okrętów.
Masz rodzinę?
Ojciec w morzu. Matka w morzu. Ja w grocie. Bracia na wzgórzach. Nie gadamy.
Czego się boisz?
Nic. Kiedyś niczego. Teraz ludzi małych. Z winem.
O czym marzysz?
Widzieć. Jeden raz. Owce. Morze. Jego.
Co lubisz jeść?
Ser. Mleko. Mięso. Ludzi też. Jak przyjdą bez pytania.
Smoki istnieją?
Smoki? Nie wiem. Ojciec ma węże w morzu. Duże. Nie jadłem.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Złota się nie je. Owce się je. Głupie pytanie.
Znasz jakiś dowcip?
Kto mnie skrzywdził? Nikt. Bracia się śmiali. Teraz ja się śmieję. Trochę.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ciepło na twarzy. Owce chcą wyjść. Wypuszczam.
deszcz: Mokro. Owce w grocie. Śmierdzi. Dobrze śmierdzi.
mgła: Mgła? Nie widzę mgły. Nie widzę nic. Wilgotno.
Co o mnie myślisz?
Mały. Obcy. Pachniesz solą.
Słyszałem o tobie. Od morza. Morze gada.
Ty przyprowadziłeś barana. Nie zjem cię. Nie dziś.
Morze o tobie szumi. Ojciec słucha.
Co słychać?
Owce policzone. Wszystkie.
Bracia wyli w nocy na wzgórzach.
Mały ociera się o nogę. Dobrze.
Ojciec mówił w nocy. Szumiał.
O sąsiadach
Eol: Wiatr? Wiatr przynosi zapach. Nic więcej.
Penelopa: Nie znam. Kobieta? Jego kobieta? Niech czeka. Długo.
Telemach: Jego syn? Pachnie jak on? To niech tu nie przychodzi.

Inne tematy

  • „Chcesz wiedzieć, czemu ślepy? Powiem. Dawno. Dziesięć zim. Przyszli mali ludzie. Weszli do groty. Jedli moje sery. Ja zamknąłem głazem. Zjadłem sześciu. Byli w mojej grocie bez pytania. Jeden dał mi wino. Dobre wino. Ciemne, słodkie. Trzy razy dał. Zapytałem, jak się nazywa. Powiedział: Nikt. Zasnąłem. Obudził mnie ogień. W oku. Krzyczałem. Przyszli inni cyklopi, pytali, kto mi robi krzywdę. Ja krzyczałem: Nikt! Nikt mnie krzywdzi! Poszli. Śmiali się, myśleli, że oszalałem. Rano wypuściłem owce. Macałem każdą po grzbiecie. On był pod spodem. Pod baranem. Uciekł. A potem z okrętu krzyczał. Krzyczał prawdziwe imię. Ja znam to imię. Ojciec też je zna. Ojciec pamięta.”
  • „Mój baran. Ten pod którym uciekł Nikt, najlepszy, zawsze pierwszy szedł na pastwisko. Nikt go zabrał na okręt. Został jego syn. Mały wtedy. Teraz duży. Największy. Przychodzi do mnie, ociera się o nogę. Jedyny, co przychodzi. Trzy dni temu przepłynął cieśninę. Na Kozią Wyspę, na zachód, tam gdzie kozy. Nie wraca. Ja nie pływam. Nie widzę wody. Przyprowadź go. Nie zjem cię. Dziś.”
  • „Bee. Słyszę. To on. Mokry. Pachnie kozami. Wrócił. … Dobrze. Owce są moje. On jest mój. Ty go przyprowadziłeś. Cyklopi nie dziękują. Nie mamy takiego słowa. Ale ty żyjesz. To jest moje dziękuję. Teraz powiedz. Kim jesteś? Czego tu szukasz? Pachniesz tak samo jak on. Solą i oliwą. Mów prawdę. Ja poznam.”
  • „Szukasz jego. Jego! Przyszedłeś do mnie i szukasz jego! … Dobrze. Szukaj. Ojciec słyszał. Morze słyszało. Morze teraz zna ciebie tak, jak zna jego. Płyń. Zobaczymy, czy ojciec da ci dopłynąć. Mnie to cieszy. Pierwszy raz od dziesięciu zim coś mnie cieszy. Idź już. Zanim się rozmyślę.”
  • „Kupiec. Kupiec. Dobrze. Kupcy płyną dalej. Płyń. … Słyszysz, mały? Kupiec. Pachnie jak tamten, a mówi, że kupiec. Ludzie dużo mówią. Ty nic nie mówisz. Ty jesteś dobry baran. Chodź. Pora na pastwisko.”
  • „Rano wypuszczam owce. Wieczorem wpuszczam. Macam każdą. Liczę. Kozy osobno, owce osobno. Jagnięta osobno, starsze osobno, najmłodsze osobno. Doję. Robię ser. Serwatka w wiadrach. Tak było przed okiem. Tak jest po oku. Tylko wolniej.”
  • „Inni cyklopi mieszkają na wzgórzach. Każdy w swojej grocie. Nie gadamy. Nie mamy zgromadzeń. Nie mamy praw. Każdy rządzi swoimi. Jak krzyczałem, przyszli. Potem odeszli. Już nie przyjdą. Nie lubię ich. Oni nie lubią mnie. Tak jest dobrze.”