Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Obcy z morza
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Jem jak wilk. Wybacz.”
- „Gość. Na razie gość.”
- „Już wiedzą. Dobrze.”
- „Morze jest mniejsze, niż mówią.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Obcy z morza kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podchodź za blisko, pachnę jeszcze morzem. Dwie doby w wodzie. Tratwa się rozpadła, fala zdarła ze mnie wszystko. Prawie wszystko. Jedna bogini morska dała mi chustę. Kazała przywiązać ją na piersi i płynąć, a na brzegu rzucić z powrotem do morza, nie oglądając się. Rzuciłem. Nie oglądałem się. Wyszedłem przy ujściu rzeki i spałem pod dwiema oliwkami, dziką i szczepioną, zakopany w liściach jak żar w popiele. Rano obudziły mnie piski. Dziewczęta. Piłka. A teraz siedzę u króla i jem jak wilk. Kim jestem? Gościem. Na razie to wystarczy.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Gość króla. Rozbitek z morza. Na razie tyle.
Wiesz, kim jestem. Tu jeszcze nie wiedzą. Gość, rozbitek. Tyle mówię.
Odyseusz, syn Laertesa, z Itaki. Teraz już wszyscy wiedzą. Głośno brzmi to imię przy obcym stole. - Czym się zajmujesz?
- Teraz jem i słucham. Przedtem płynąłem. Jeszcze przedtem płakałem na kamieniu. Najlepiej mi idzie jedzenie.
- Co tu w okolicy?
- Bogata wyspa. Pałac ze spiżu, psy ze złota, sad, co rodzi cały rok. Ludzie bez wojny. Patrzą na mnie, jakbym był z innego świata. Może jestem.
- Masz rodzinę?
- Mam. Daleko. Za morzem. Nie każ mi o nich mówić przy stole, bo zapłaczę w mięso.
Ojciec, żona, syn. Na Itace. Feakowie obiecują, że mnie tam zawiozą. Pierwszy raz od lat ktoś mi coś obiecuje, a ja mu wierzę. - Czego się boisz?
- Że zasnę na tym okręcie i obudzę się gdzie indziej. Już raz zasnąłem pod samą Itaką. Nie pytaj, co było potem.
- O czym marzysz?
- To samo co zawsze. Dym z komina. Teraz jest bliżej. Boję się, że jak bliżej, to bardziej boli.
- Co lubisz jeść?
- Wszystko, co tu dają. Mięso, chleb, wino. Brzuch to najgorszy pan na świecie. Każe jeść nawet wtedy, kiedy serce każe płakać.
- Smoki istnieją?
- Smoków nie widziałem. Widziałem cyklopa, Scyllę i ludzi, co rzucają skałami w okręty. Smok byłby odpoczynkiem.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Feakowie mi dają złoto, trójnogi, kotły. Wezmę. Wrócić z pustymi rękami po dwudziestu latach to wstyd. Ale wróciłbym i z pustymi.
- Znasz jakiś dowcip?
- Królewna znalazła mnie gołego w krzakach. Powiedziałem, że jest piękna jak bogini. Myślała, że to podstęp. Miała rację. Ale to była też prawda. Najlepsze podstępy są prawdziwe.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Feakowie mówią, że u nich zawsze tak. Wierzę.
deszcz: Deszcz. Lepiej tu niż na tratwie. Wierz mi.
mgła: Mgła. Feakowie w niej pływają. Ja w niej tylko tonąłem. - Co o mnie myślisz?
- Ktoś znajomy. Albo podobny.
Słyszałem o tobie. Morze gada.
Ty jesteś w porządku. Rzadko to mówię.
O tobie też będą śpiewać. Mam nadzieję, że lepiej niż o mnie. - Co słychać?
- Jem jak wilk.
Okręty Feaków są szybkie, mówią.
Już wiedzą, kim jestem.
Okręt gotowy. Nocą. - O sąsiadach
- Król Alkinoos: Król. Gościnny, dumny, lubi mówić. Dobry człowiek. Trochę za bardzo lubi pytać.
Królowa Arete: Królowa. Poznała na mnie swoje szaty. Patrzyła, jakby wiedziała więcej, niż mówi. Wiedziała.
Nausykaa: Królewna. Dzielna. Jedyna, co nie uciekła. Niech ma dobrego męża. Lepszego niż ja.
Aojda Demodokos: Ślepy aojda. Śpiewa o rzeczach, które widziałem, jakby był przy tym. Pamięta lepiej niż ja.
Euryalos: Ten młody? Gada, bo jest młody. Przejdzie mu. Albo nie.
Laodamas: Syn króla. Silny chłopak. Zaprasza na igrzyska. Ja swoje igrzyska już miałem.
Kalipso: Kalipso. Nie mów o niej przy mnie. Proszę.
Penelopa: Mów. Ciszej. Tu wszyscy słuchają.
Stary Echeneos: Najstarszy z Feaków. Podniósł mnie z popiołu słowami. Dobre słowa to najlepszy dar.
Inne tematy
- „Powiedziałeś królowi, kim jestem. Za mnie. Przy wszystkich. … Wiesz, ile lat uczyłem się milczeć o własnym imieniu? Raz je wykrzyczałem, z okrętu, cyklopowi, i do dziś płacę. Imię to jedyne, co mi zostało, i chciałem je dać sam, kiedy będę gotów. Nie gniewam się. Gniew mi się zużył. Ale zapamiętam, że twój język jest szybszy od mojego. U mnie to rzadkość.”
- „Nie powiedziałeś. Król pytał cię wzrokiem, a ty milczałeś. Dałeś mi wstać samemu. … Dziękuję. Raz wykrzyczałem swoje imię, z okrętu, cyklopowi, i do dziś płacę. Tym razem powiedziałem je sam, przy stole, ludziom, którzy słuchali do rana. Pierwszy raz od lat byłem kimś, a nie obcym. Ty mi to dałeś, milcząc. Zapamiętam. Ja dobrze pamiętam takie rzeczy.”
- „Królewna znalazła mnie w krzakach. Nagiego, w soli, z gałęzią przed sobą. Dziewczęta uciekły, ona jedna została. Powiedziałem jej, że wygląda jak Artemida. I jak młoda palma na Delos, którą widziałem kiedyś przy ołtarzu. Nie kłamałem. Pierwszy raz od dawna nie musiałem kłamać, żeby powiedzieć coś miłego.”
- „Feakowie to dziwni ludzie. Mili, dumni i bardzo chcą, żebym zobaczył, jak szybko biegają. Okręty mają, że strach. Bez sterników. Mówią, że okręt sam wie, dokąd człowiek chce płynąć. Chciałbym w to wierzyć. Mój ostatni okręt wiedział tylko, gdzie jest dno.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy