Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Obcy na brzegu
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Kamień jest ciepły.”
- „Patrz, żagiel. … Nie, to chmura.”
- „Dym. Chciałbym zobaczyć dym.”
- „Itaka. Mów jeszcze.”
- „Siedź sobie u niej.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Obcy na brzegu kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podchodź od strony morza, tam mokro. Siadaj na kamieniu, nagrzałem go. Siedzę tu od rana. I od wczoraj rana. I od bardzo dawna rana. Widziałem twoją łódź. Pierwsza od lat, która przypłynęła sama, a nie przyniosła kogoś na belce. Skąd płyniesz? Nie, czekaj. Powiedz mi najpierw jedno. Byłeś na Itace? Mała wyspa, skały, kozy, jedna góra cała w lesie, Neriton. Liście trzęsą się na niej na wietrze. Byłeś? … Kim jestem? Nikim. Kiedyś już się tak przedstawiłem i dobrze na tym wyszedłem. Prawie dobrze.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Jeden taki, co siedzi na brzegu. Rozbitek. Gość pani tej groty, choć gość to złe słowo, jak się siedzi siódmy rok.
Odyseusz, syn Laertesa. Mówiłem ci. Król Itaki, jeśli ktoś jeszcze pamięta. Tutaj jestem tylko tym, co płacze na kamieniu. - Czym się zajmujesz?
- Kiedyś byłem żołnierzem. Potem żeglarzem. Teraz patrzę. Patrzenie to też praca, tylko nikt nie płaci.
Byłem królem, wojownikiem, kłamcą na usługach Achajów. Teraz liczę fale. Dobrze mi idzie, nikt nie liczy szybciej. - Co tu w okolicy?
- Wyspa na pępku morza. Ładna. Za ładna. Fiołki, źródła, winorośl, grota z ogniem. Niczego tu nie brakuje oprócz drogi stąd. Z każdego brzegu widać tylko wodę.
- Masz rodzinę?
- Mam. Daleko. Ojciec, żona, syn. Tyle powiem. Jak powiem więcej, będę musiał przestać mówić na długo.
Ojciec stary, w sadzie. Matka umarła, kiedy mnie nie było. Spotkałem ją potem, tam, gdzie żywi się nie spotykają. Trzy razy chciałem ją objąć. Żona przy krośnie. Syn z brodą. Wszyscy czekają, a ja siedzę na kamieniu. Wstyd mi. - Czego się boisz?
- Że umrę tutaj, szczęśliwy i najedzony. Że kiedyś przestanę płakać na tym kamieniu i to będzie znaczyło, że już mi wszystko jedno.
- O czym marzysz?
- Dym. Dym z komina nad Itaką. Mówiłem? Mówię to sobie co rano. Potem mogę umrzeć. Nie przedtem.
- Co lubisz jeść?
- Chleb. Zwykły chleb z jęczmienia, z oliwą. Ambrozji raz spróbowałem, pani się ucieszyła. Potem prosiłem o chleb. Ambrozja smakuje jak zawsze. Chleb smakuje jak dom.
- Smoki istnieją?
- Smoków nie widziałem. Widziałem gorsze rzeczy. Coś, co miało sześć głów na długich szyjach i skomlało jak szczenię. Sześciu ludzi wzięło mi z pokładu. Wołali mnie, jak ich niosło w górę. Smok przynajmniej by ich nie wołał.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Miałem złota pół okrętu, spod Troi. Nie mam nic. Złoto lubi wracać do morza. Gdybym miał worek? Kupiłbym okręt. Mały. Z wiosłami. I nie mów mi, co by kupił mądrzejszy.
- Znasz jakiś dowcip?
- Rozbitek pyta drugiego rozbitka: daleko do brzegu? Drugi mówi: niedaleko, dwa kroki. W dół. … Nie śmiejesz się. Ja też nie. Za długo siedzę nad wodą.
Cyklop zapytał mnie, jak się nazywam. Powiedziałem: Nikt. Potem krzyczał do braci, że Nikt go krzywdzi. A bracia: skoro nikt, to śpij. … Śmieszne, co? Mnie śmieszyło przez jeden dzień. Potem nic mnie nie śmieszyło przez dziesięć lat. - Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Wiatr od wyspy, nie na wyspę. Na tratwie byłby dobry.
deszcz: Deszcz. Morze szare jak przy Itace zimą. Prawie jak w domu.
mgła: Mgła. Nie widać horyzontu. Dzisiaj przynajmniej nie muszę udawać, że coś widzę. - Co o mnie myślisz?
- Obcy z łodzią. Pierwszy od lat.
Słyszałem o tobie od nimf. Mówią, że płyniesz cudzą drogą.
Ty jesteś dobry człowiek. Rzadko to mówię. Raz na dziesięć lat.
O tobie będą śpiewać. Uważaj, co śpiewają. O mnie śpiewają, a ja siedzę na kamieniu. - Co słychać?
- Fala za falą.
Nimfa przyniosła figi.
Itaka. Ciągle o niej myślę.
Ktoś stoi po mojej stronie. Dziwne uczucie.
Siedź sobie u niej. - O sąsiadach
- Kalipso: Dobra. Piękna. Mądra. Nie moja. Siedem lat próbowałem, żeby była moja. Nie umiem.
Hermes: Ten z laską? Znam go. Pomógł mi kiedyś na innej wyspie. Jak on przylatuje, to znaczy, że ktoś na górze sobie o mnie przypomniał.
Nimfa z Ogygii: Nimfa przynosi mi figi. Daję je mewom. Nie gniewa się. Ja bym się gniewał.
Penelopa: Mów mi o niej wszystko. Nie pytaj, czemu pytam.
Telemach: Chłopak z brodą. … Nic. Mów dalej.
Laertes: Stary w sadzie, z figowcami. Czterdzieści, prawda? … Skąd wiem? Zgadłem.
Świniopas Eumajos: Świniopas, co dzieli mięso z obcymi? Dobry człowiek. Niech go bogowie trzymają.
Polifem: Ślepy pasterz? Ja bym do niego nie wracał. Raz wystarczy.
Eol: Pan wiatrów. Gościnny raz. Drugi raz już nie.
Kirke: Bogini z Ai. Rok u niej siedział pewien człowiek. Mówił, że wino było dobre.
Cień Antyklei: Matka, która czeka na dole? Każdy ma tam jakąś matkę. Nie mów o niej. Proszę.
Cień Elpenora: Chłopak od wiosła? Ktoś mu postawił kopiec? Dobrze. Należało mu się.
Cień Tejrezjasza: Ślepy wieszcz z Teb. Mówi prawdę i nikt nie chce jej słyszeć. Ja też nie chciałem.
Cień Achillesa: Najszybszy z Achajów. Woli orać u biedaka niż rządzić umarłymi. Rozumiem go lepiej, niż bym chciał.
Lampetia: Córka Słońca, co liczy krowy? Czy się zgadzało? Nie mów. Wiem.
Inne tematy
- „Mów jeszcze raz. Powoli. Byłeś w pałacu. W sali stu obcych, piją moje wino i jedzą świnie z chlewni. A ona siedzi przy krośnie. Przyjęła cię chlebem, zanim zapytała, kim jesteś. To ona. To cała ona. I chłopak ma brodę. Brodę. Jak wypływałem, trzymała go na rękach i… Nie patrz. Daj mi chwilę. … Odyseusz. Syn Laertesa, z Itaki. Ten, o którym jej opowiadałeś, że żył po Troi. Żyje dalej, jak widzisz. Jeśli to się nazywa życie. Siódmy rok siedzę na tej wyspie. Pani tej groty jest dobra. Karmi mnie, śpiewa, obiecuje, że nie umrę i nie zestarzeję się nigdy. Nieśmiertelność, rozumiesz? A ja bym ją oddał za jedno. Żeby zobaczyć dym. Dym z własnego komina, nad Itaką. Zobaczyć i potem niech będzie, co ma być. Nie mam okrętu, nie mam ludzi, nie mam wioseł. Mam ten kamień.”
- „Płyniesz na Itakę? Jak popłyniesz, zrób coś dla obcego. Idź do królewskiego pałacu. Zobacz, kto siedzi przy krośnie i czy jeszcze tka. Zobacz, czy chłopak ma brodę. Tylko patrz, nie pytaj za dużo, bo w tym pałacu teraz pewnie słuchają ściany. Potem wróć i mi powiedz. Ja tu będę. Gdzie miałbym pójść.”
- „Stoi. Pływa. Nie zatonęła od razu, a to dobry znak jak na tratwę. Dwadzieścia drzew, a z tobą poszło szybciej. Kalipso dała chleb, wino w jednym bukłaku, wodę w drugim i ciepły wiatr od rufy. Popłynę nocą. Plejady, Wolarz, który późno zachodzi, i Niedźwiedzica, ta jedna, co nigdy nie kąpie się w Okeanosie. Ją trzymać po lewej ręce, tak mówiła. Ile dni? Tyle, ile trzeba. Morze ma swoje zdanie. Słuchaj. Ty mi przywiozłeś Itakę w ustach, a teraz pomogłeś mi tam płynąć. Nie mam nic, czym bym ci zapłacił. Jak się kiedyś spotkamy, a pewnie się spotkamy, bo morze jest mniejsze, niż mówią, postawię ci wino. Nasze. Nie to od bogini. Bywaj.”
- „Kalipso dała mi topór. Spiżowy, obosieczny, z trzonkiem z oliwki, dobrze leży w ręce. I ciosło. Zaprowadziła mnie na wschodni brzeg, gdzie rosną wysokie drzewa, suche od dawna. Olchy, topole i jodły. Lekkie, dobrze pływają. Brakuje polan, żeby skończyć. Przynieś, ile dasz radę, i chodź na wschodni brzeg. Ja ciosam, ty nosisz. Jak za starych czasów, tylko bez wojny.”
- „Powiedziałeś jej. Widziałem, jak wracała do krosna. Śpiewała ciszej. … Dziękuję. Nie wiem, co z tego będzie. Ona jest boginią, a ja mam kamień. Ale pierwszy raz od siedmiu lat ktoś stoi po mojej stronie i nie jest echem. Czekajmy. Bogowie czasem się budzą.”
- „Masz ambrozję w torbie, czuję po zapachu. Smakuje? Mnie smakowała pierwszy rok. Nie, nie gniewam się. Każdy wybiera, przy kim stoi. Ja też kiedyś wybierałem, a potem przez dziesięć lat chowałem towarzyszy. Siedź sobie u niej. Ja posiedzę tu.”
- „Pod Troją było lepiej. Nie, nie było. Ale tam przynajmniej wiedziałem, na co czekam. Dziesięć lat czekałem, aż mury padną, i padły. Wymyśliłem coś, przez co padły. Nie powiem co. Ludzie i tak o tym śpiewają, a w pieśniach wychodzę mądrzej, niż było.”
- „Nocą liczę gwiazdy. Nie żebym musiał. Ale jak ktoś ma siedem lat wolnego, a nie ma nic do roboty, to liczy. Plejady, Wolarz, Orion. Orion był myśliwym, którego pokochała Jutrzenka. Bogowie go zabili z zazdrości. Pani tej groty lubi tę historię. Ja mniej.”
- „Wiesz, co robię całymi dniami? Siedzę. Rano przychodzę na ten kamień, wieczorem wracam do groty. Nimfy przynoszą mi jedzenie tutaj. Wszystko mam. Nie mam tylko jednego, i tego nie da się tu przynieść. Kiedyś miałem psa. Szczeniak jeszcze był, jak wypływałem. Pewnie już nie żyje. Psy nie czekają tyle co ludzie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy