Nimfa Polidora
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Buty!”
- „Purpura na wierzch.”
- „Pani śpiewa, cicho.”
- „Melite, woda!”
Prośby
- Zdziczałe wilki z dąbrowy (poziom 62)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Nimfa Polidora kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ciii. Pani śpiewa, nie przeszkadzaj jej teraz. Polidora jestem. Córka źródła spod góry, tego, co bije z kamienia na północy wyspy. Służę pani. Rozkładam kobierce na krzesłach, purpurowe na wierzch, lniane pod spód, i nakrywam srebrne stoły złotymi koszami. Jak masz brudne buty, nie siadaj. Jak masz czyste, też lepiej postój.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Polidora. Córka źródła spod góry, na północy Ai. Służka pani Kirke. Najstarsza z nas.
- Czym się zajmujesz?
- Kobierce, stoły, kosze, porządek. Wszystko, co się kładzie i wszystko, co się zbiera. I wilki, jak trzeba.
- Co tu w okolicy?
- Dom pani, polana, dąbrowa. W dąbrowie dzikie wilki, co nie słuchają już nikogo. Moje źródło na północy, zimne, bije z kamienia. Jak chcesz się napić czystej wody, tam idź, nie do kielicha.
- Masz rodzinę?
- Źródło jest moją matką. Siostry mam w każdej skale. Melite to nie siostra, ona z rzeki. Ale prawie.
- Czego się boisz?
- Brudu. I tego, że pani kiedyś przestanie śpiewać na dobre.
- O czym marzysz?
- Jeden dzień, w którym nikt nie siada w butach na purpurze.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z jęczmienia i oliwki. Proste. W tym domu i tak za dużo słodkiego.
- Smoki istnieją?
- Pani mówi, że jej brat miał węża. Wierzę pani. W węże nie muszę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złotych koszy mam pełno. Musiałabym je czyścić. Nie chcę więcej złota.
- Znasz jakiś dowcip?
- Melite zobaczyła raz własne odbicie w trójnogu i krzyknęła. Myślała, że duch. To nie dowcip, to prawda. Ale śmieszna.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Kobierce na trawę, niech się przewietrzą.
deszcz: Deszcz. Kobierce do środka, szybko!
mgła: Mgła. Źródło paruje. Ładnie wtedy. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Wytrzyj buty.
Słyszałam o tobie. Pani mówiła. Dobrze mówiła, jak na nią.
Ty możesz siadać na purpurze. Tylko ty.
O tobie pani śpiewa przy krośnie. Rzadko kto ma pieśń od pani. - Co słychać?
- Pani śpiewa nisko. Dobrze.
W dąbrowie znowu wyły.
W dąbrowie ciszej. Dziękuję.
Pani przysięgła? Tobie? No, no. - O sąsiadach
- Nimfa Melite: Melite. Boi się wszystkiego, a wodę grzeje najlepiej na świecie. Nie dałabym jej rady bez niej.
Kirke: Pani. Groźna dla głupich, dobra dla mądrych, samotna dla wszystkich.
Młodzieniec ze złotą laską: Ten z sandałami? Przychodzi, kiedy chce, odchodzi, zanim zauważysz. Przegoniłam go raz miotłą. Uśmiechał się.
Inne tematy
- „Melite boi się wszystkiego, co nie żyje, i połowy tego, co żyje. Córka rzeki, co płynie do morza. Wszystkie córki rzek takie są, płaczą przy byle czym, bo wody mają w sobie za dużo. Ale wodę do kąpieli grzeje lepiej niż ktokolwiek na świecie. Pani się kąpie tylko u niej. Mnie to nie przeszkadza. Ja i tak wolę zimną.”
- „Pani jest dobra. Nie rób takiej miny. Dobra dla tych, co przychodzą z otwartymi rękami. Dla tych, co przychodzą z otwartymi gębami, jest sprawiedliwa. Ja wolę sprawiedliwą. Dobra pani to nudna pani, a nudnej bym nie służyła tyle lat.”
- „Pamiętam tamtego spod Troi. Rok tu był. Raz przyniósł mi z łąki kwiaty, bo widział, że rozkładam kobierce sama, a stoły są ciężkie. Nikt mi nigdy nic nie przyniósł. Głupia rzecz, kwiaty, zwiędły na drugi dzień. Wysuszyłam je. Leżą w skrzyni pod purpurą. Nie mów pani.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy