Strona gryGraj ▸

Nimfa Polidora

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Nimfa Polidora kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ciii. Pani śpiewa, nie przeszkadzaj jej teraz. Polidora jestem. Córka źródła spod góry, tego, co bije z kamienia na północy wyspy. Służę pani. Rozkładam kobierce na krzesłach, purpurowe na wierzch, lniane pod spód, i nakrywam srebrne stoły złotymi koszami. Jak masz brudne buty, nie siadaj. Jak masz czyste, też lepiej postój.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Polidora. Córka źródła spod góry, na północy Ai. Służka pani Kirke. Najstarsza z nas.
Czym się zajmujesz?
Kobierce, stoły, kosze, porządek. Wszystko, co się kładzie i wszystko, co się zbiera. I wilki, jak trzeba.
Co tu w okolicy?
Dom pani, polana, dąbrowa. W dąbrowie dzikie wilki, co nie słuchają już nikogo. Moje źródło na północy, zimne, bije z kamienia. Jak chcesz się napić czystej wody, tam idź, nie do kielicha.
Masz rodzinę?
Źródło jest moją matką. Siostry mam w każdej skale. Melite to nie siostra, ona z rzeki. Ale prawie.
Czego się boisz?
Brudu. I tego, że pani kiedyś przestanie śpiewać na dobre.
O czym marzysz?
Jeden dzień, w którym nikt nie siada w butach na purpurze.
Co lubisz jeść?
Chleb z jęczmienia i oliwki. Proste. W tym domu i tak za dużo słodkiego.
Smoki istnieją?
Pani mówi, że jej brat miał węża. Wierzę pani. W węże nie muszę.
Co zrobisz z workiem złota?
Złotych koszy mam pełno. Musiałabym je czyścić. Nie chcę więcej złota.
Znasz jakiś dowcip?
Melite zobaczyła raz własne odbicie w trójnogu i krzyknęła. Myślała, że duch. To nie dowcip, to prawda. Ale śmieszna.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Kobierce na trawę, niech się przewietrzą.
deszcz: Deszcz. Kobierce do środka, szybko!
mgła: Mgła. Źródło paruje. Ładnie wtedy.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Wytrzyj buty.
Słyszałam o tobie. Pani mówiła. Dobrze mówiła, jak na nią.
Ty możesz siadać na purpurze. Tylko ty.
O tobie pani śpiewa przy krośnie. Rzadko kto ma pieśń od pani.
Co słychać?
Pani śpiewa nisko. Dobrze.
W dąbrowie znowu wyły.
W dąbrowie ciszej. Dziękuję.
Pani przysięgła? Tobie? No, no.
O sąsiadach
Nimfa Melite: Melite. Boi się wszystkiego, a wodę grzeje najlepiej na świecie. Nie dałabym jej rady bez niej.
Kirke: Pani. Groźna dla głupich, dobra dla mądrych, samotna dla wszystkich.
Młodzieniec ze złotą laską: Ten z sandałami? Przychodzi, kiedy chce, odchodzi, zanim zauważysz. Przegoniłam go raz miotłą. Uśmiechał się.

Inne tematy

  • „Melite boi się wszystkiego, co nie żyje, i połowy tego, co żyje. Córka rzeki, co płynie do morza. Wszystkie córki rzek takie są, płaczą przy byle czym, bo wody mają w sobie za dużo. Ale wodę do kąpieli grzeje lepiej niż ktokolwiek na świecie. Pani się kąpie tylko u niej. Mnie to nie przeszkadza. Ja i tak wolę zimną.”
  • „Pani jest dobra. Nie rób takiej miny. Dobra dla tych, co przychodzą z otwartymi rękami. Dla tych, co przychodzą z otwartymi gębami, jest sprawiedliwa. Ja wolę sprawiedliwą. Dobra pani to nudna pani, a nudnej bym nie służyła tyle lat.”
  • „Pamiętam tamtego spod Troi. Rok tu był. Raz przyniósł mi z łąki kwiaty, bo widział, że rozkładam kobierce sama, a stoły są ciężkie. Nikt mi nigdy nic nie przyniósł. Głupia rzecz, kwiaty, zwiędły na drugi dzień. Wysuszyłam je. Leżą w skrzyni pod purpurą. Nie mów pani.”