Nimfa Melite
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ach! To ty.”
- „Woda już szumi.”
- „Nie lubię nocy.”
- „Pani śpiewa. Dobrze.”
Prośby
- Kopiec z wiosłem (poziom 60)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Nimfa Melite kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ach! Przestraszyłeś mnie. Myślałam, że to… nieważne. Melite jestem. Córka świętej rzeki, co spływa do morza po drugiej stronie wyspy. Grzeję wodę w trójnogu i kąpię gości, jak pani każe. Nie bój się, ja nie czaruję. Ja tylko grzeję. I się boję. Pani mówi, że za dużo.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Melite. Córka świętej rzeki, co spływa do morza po drugiej stronie wyspy. Najmłodsza służka pani. I najbardziej strachliwa, mówią.
- Czym się zajmujesz?
- Grzeję wodę w trójnogu. Kąpię gości. Leję na głowę i ramiona, aż zmęczenie wyjdzie. To dobra praca. Nikt w kąpieli nie krzyczy.
- Co tu w okolicy?
- Moja rzeka płynie przez las do morza. Ładnie tam, tylko ciemno pod dębami. Na plaży kopiec. Tam nie chodzę, jak nie muszę.
- Masz rodzinę?
- Rzeka. Siostry w każdym strumieniu. Polidora, prawie siostra. I pani, prawie matka. Tylko że pani tak nie mówi.
- Czego się boisz?
- Zmarłych. Ciemności. Burzy. Wilków z dąbrowy. Pani, jak się gniewa. Trochę też ciebie. Na początku.
- O czym marzysz?
- Zobaczyć, dokąd płynie moja rzeka, jak już wpadnie do morza. Może do jakiejś innej wyspy. Może do domu kogoś, kto czeka.
- Co lubisz jeść?
- Miód. Z plastra, z palców. Pani mówi, że to nie wypada. Ja i tak.
- Smoki istnieją?
- Nie! Proszę. Nie mów o smokach. Nie wierzę i nie chcę wierzyć.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym lampę. Dużą. Żeby w nocy było jasno w całym domu. I drugą na plażę.
- Znasz jakiś dowcip?
- Polidora boi się myszy. Nikt nie wie. Teraz ty wiesz. Nie mów jej. To mój jedyny dowcip i boję się go opowiadać.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Lubię słońce. Wszystko widać, nic się nie chowa.
deszcz: Deszcz. Grzmi? Nie grzmi? Idę do Polidory.
mgła: Mgła. Coś w niej idzie. Albo nic. Wolę nie patrzeć. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Nie podchodź tak nagle. Proszę.
Słyszałam o tobie. Mówią, że się nie boisz. Zazdroszczę.
Ty jesteś dobry. Przy tobie mniej się boję.
O tobie pani śpiewa. A ja przy tym grzeję wodę i słucham. - Co słychać?
- Woda szumi w trójnogu.
W nocy coś stukało na plaży. Wiosło? Wiatr?
Wiosło stoi. Spałam całą noc.
Byłeś w chlewie? Bardzo mi przykro. Wykąpać cię? - O sąsiadach
- Nimfa Polidora: Polidora jest najodważniejsza na świecie. Tylko w nocy, jak grzmi, przychodzi do mnie.
Kirke: Pani jest samotna. Nie mów jej, że to powiedziałam.
Młodzieniec ze złotą laską: Ten z laską. Wiem, kim jest. Nie powiem. Powiem, że ma skrzydełka przy kostkach. Więcej nic.
Inne tematy
- „Polidora jest odważna. Krzyczy na lwy, a lwy się kładą. Mówi, że ja mam w sobie za dużo wody, bo jestem z rzeki, a ona ze źródła, ze skały, więc twarda. Ma rację. Ale jak w nocy grzmi, to przychodzi spać do mnie. Nie mów jej, że wiesz.”
- „Pani jest samotna. Śpiewa przy krośnie, żeby w domu nie było cicho. Za tamtego spod Troi śpiewała inaczej. Weselej, wysoko, aż wilki wyły pod oknem. Potem długo nie śpiewała wcale. Teraz śpiewa nisko. Wolę, jak śpiewa, nawet nisko.”
- „Wiesz, jak się grzeje wodę dla gościa? W trójnogu, nad dużym ogniem, aż zaszumi w spiżu. Potem leję ciepłą na głowę i ramiona, powoli, aż ze stawów wyjdzie całe zmęczenie. Tamtemu spod Troi lałam długo. Płakał. Mężczyźni płaczą w kąpieli. Myślą, że nikt nie widzi, bo i tak mokro.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy