Melanto
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Czego się gapisz?”
- „Ładny płaszcz.”
- „Eurykleja, ty stara jędzo.”
- „Sakiewka pełna?”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Melanto kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Czego się gapisz? Służąca, nie widziałeś służącej? Melanto. Nalewam, sprzątam, noszę, a jak królowa każe, to nawet czeszę jej włosy. Rzadko każe. Ty jesteś ten nowy gość? Ładny płaszcz. Dobry gość ma ładny płaszcz i pełną sakiewkę. Masz pełną sakiewkę?”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Melanto, córka Doliosa. Służąca w pałacu. Na razie służąca.
- Czym się zajmujesz?
- Nalewam, sprzątam, noszę. Czeszę królową, jak każe. Rzadko każe. Lepiej mi idzie przy panach.
- Co tu w okolicy?
- Pałac, dziedziniec, kuchnia. I kąty. Najwięcej się dzieje w kątach.
- Masz rodzinę?
- Ojciec Dolios, w sadzie u starego. Brat Melantios, z kozami. Królowa mnie wychowała. Może to też rodzina. Nie wiem.
- Czego się boisz?
- Że się zestarzeję w tej kuchni, jak Eurykleja. Z kluczami i bez nikogo.
- O czym marzysz?
- Wyjść za pana. Za Eurymachosa. Albo żeby on wziął królową, a mnie zostawił przy sobie. Też może być.
- Co lubisz jeść?
- Ciastka z miodem, co je przynoszą panom. Kradnę. Wszystkie służące kradną. Ja tylko lepiej.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Eurykleja to smok. Siedzi pod drzwiami i zionie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym suknię jak królowa. I wstążki. Dużo wstążek. Żeby królowa zobaczyła.
- Znasz jakiś dowcip?
- Królowa pyta: Melanto, czemu się śmiejesz? Ja mówię: bo dobrze mi. Ona: a czemu ci dobrze? Ja: bo nie jestem tobą. Nie powiedziałam tego naprawdę. Ale bym chciała.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Na dziedzińcu ciepło. Panowie wychodzą rzucać dyskiem.
deszcz: Deszcz. Wszyscy w środku, ja nalewam. Znowu.
mgła: Mgła. Dobrze. W mgle nikt nie widzi, kto gdzie chodzi. - Co o mnie myślisz?
- Czego się gapisz? Masz sakiewkę?
Słyszałam o tobie. Ładny płaszcz masz.
Ty i ja możemy się dogadać. Albo nie.
Wszyscy o tobie gadają. Ja też. Nie wszystko dobrze. - Co słychać?
- Eurymachos dał mi wstążkę. Czerwoną.
Królowa znowu nie śpi. Lampa się pali.
Wszyscy wiedzą o krośnie. Dzięki mnie. I tobie.
Ślepy gość. Śmieszny. - O sąsiadach
- Eurymachos: Eurymachos. Najprzystojniejszy. Najbogatszy. Mój.
Penelopa: Królowa. Wychowała mnie. Teraz patrzy przeze mnie jak przez wodę.
Eurykleja: Stara jędza. Śpi pod drzwiami. Zawsze gdzieś śpi, gdzie przeszkadza.
Antinoos: Antinoos krzyczy. Nie lubię, jak krzyczą. Eurymachos szepcze.
Kozopas Melantios: Brat. Głupi, ale swój.
Telemach: Telemach patrzy na mnie, jakby wiedział. Niech patrzy.
Inne tematy
- „Słuchaj, ty. Chodź tu, bliżej. Ja ci coś powiem, a ty mi coś powiesz. Królowa co noc zamyka się w swojej izbie i pali lampę do rana. Słychać krosno. Tyk, tyk, tyk. A rano płótna nie przybywa. Jak to możliwe? Ja nie mogę wejść, stara Eurykleja śpi pod drzwiami jak pies. Ale gość może zajrzeć, gościa nikt nie przegoni. Zajrzyj nocą. Powiedz mi, co robi. Panowie zapłacą. Eurymachos ma pełną sakiewkę i lubi mnie bardziej niż ją.”
- „No i masz swoje sto dwadzieścia. Eurymachos dał mi wstążkę, czerwoną. Każdy coś ma. Królowa patrzy na mnie, jakby mnie nie znała. A wychowała mnie. Karmiła z własnej miski, jak byłam mała, dawała zabawki. Trudno. Zabawkami się nie najesz. Wstążki są ładniejsze.”
- „Nic nie widziałeś, tak? Ślepy gość. Stara Eurykleja się uśmiecha od rana, to już wiem, po czyjej jesteś stronie. Uważaj. Ślepi się potykają. Na schodach. Na dziedzińcu. W ciemności. Ja tylko mówię.”
- „Eurymachos jest najprzystojniejszy z nich wszystkich. I najbogatszy. I najmądrzejszy, bo nie krzyczy jak Antinoos. Jak królowa go wybierze, to ja i tak będę mu nalewać. I nie tylko nalewać. Nie rób takiej miny. Ty też byś chciał, żeby ktoś cię wybrał.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy