Strona gryGraj ▸

Kozopas Melantios

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kozopas Melantios kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Z drogi! Kozy idą! A ty kto? Kolejny żebrak do pańskiego stołu? Melantios, kozopas. Pędzę najlepsze kozy dla panów. Panowie płacą, panowie się śmieją, panowie mnie sadzają przy stole, naprzeciw Eurymachosa. Kozopas przy stole, słyszałeś coś takiego? Za starego króla bym siedział przy gnoju.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Melantios, syn Doliosa. Kozopas. Najlepszy kozopas na Itace, a teraz też gość przy pańskim stole.
Czym się zajmujesz?
Pasę kozy i pędzę najlepsze do pałacu. Panowie mówią, że mam oko do kóz. Mam też oko do panów.
Co tu w okolicy?
Pastwiska na wzgórzach, ścieżka do miasta, źródło nimf po drodze. Przy źródle zawsze odpoczywam. I kopię tych, co tam siedzą bez sensu.
Masz rodzinę?
Ojciec Dolios kopie u starego Laertesa. Siostra Melanto w pałacu. Ona mądra, ojciec głupi. Ja po siostrze.
Czego się boisz?
Że panowie wyjadą. I że zostanę sam z Eumajosem. Ten mi nie daruje.
O czym marzysz?
Stado kóz, własne. Dom, własny. I żeby Eumajos przyszedł do mnie po pracę.
Co lubisz jeść?
Koźlina z rożna, z pańskiego stołu. Za starego króla jadłbym kaszę.
Smoki istnieją?
Smoki? Jakby były, panowie by kazali upolować i podać. A ja bym pędził.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym kozy Eumajosowi. Żeby się wściekł, że ja mam więcej.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi żebrak do źródła nimf. Ja go kopię. Żebrak pyta: za co? A ja: za darmo! Ha! Nie śmieszne? Panowie się śmieją.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Kozy łażą po skałach. Dobrze im.
deszcz: Deszcz. Kozy w zagrodzie, ja w pałacu. Lepiej mi.
mgła: Mgła. Kozy się gubią. Każda zgubiona to mniej dla panów.
Co o mnie myślisz?
Kolejny obcy. Z drogi, kozy idą.
Słyszałem o tobie. Podobno płacisz.
Ty i ja możemy robić interesy. Ja zawsze mam robotę.
Gadają o tobie wszyscy. Ja też gadam. Dobrze gadam, jak płacisz.
Co słychać?
Kozy coraz chudsze. Za dużo ich jedzą.
Eumajos patrzył na mnie przy źródle. Jak wilk.
Panowie zadowoleni z koźliny. Dzięki tobie.
O sąsiadach
Świniopas Eumajos: Eumajos. Wierny psina. Czeka na trupa.
Melanto: Siostra. Mądra dziewczyna. Wie, gdzie jest pełna sakiewka.
Eurymachos: Eurymachos sadza mnie przy stole. Najlepszy pan.
Laertes: Stary Laertes kopie z moim ojcem. Dwóch starych głupców w błocie.
Antinoos: Antinoos się śmieje, jak kopię żebraka. Lubię, jak się śmieje.
Penelopa: Królowa nawet na mnie nie patrzy. Mnie to obojętne.

Inne tematy

  • „O, mój myśliwy! Sześć kóz, równe, tłuste. Eurymachos pytał, skąd takie dobre. Powiedziałem, że z moich stad. Ty się nie gniewaj, panom nie trzeba wiedzieć wszystkiego. Jak będziesz chciał jeszcze zarobić, wiesz, gdzie mnie szukać. Ja zawsze mam robotę dla ludzi, co nie zadają pytań.”
  • „Eumajos patrzy na mnie jak na wilka. Świniopas! Patrzy z góry, a sam śmierdzi gnojem po łokcie. Wierny psina. Czeka na pana, co się dawno utopił. Ja przynajmniej wiem, komu teraz służę. Tym, co jedzą. Nie tym, co ich nie ma.”
  • „Mój ojciec, Dolios, kopie w sadzie u starego Laertesa. Za miskę fasoli. Całe życie za miskę fasoli. Ja nie będę. Siostra też nie. Melanto mądra dziewczyna, wie, z kim się trzymać. Ojciec mówi, że się wstydzi. Niech się wstydzi. Wstyd nie tuczy.”
  • „Najlepsze kozy wyspy? Moje. To znaczy króla. To znaczy niczyje, skoro króla nie ma. To znaczy moje. Rozumiesz? Tak się na Itace liczy teraz własność. Kto pasie, ten ma.”