Strona gryGraj ▸

Lampetia

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Lampetia kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Stój. Dalej nie idź, chyba że wokół stada. Lampetia jestem, córka Heliosa i Neajry. Pilnuję krów mojego ojca razem z siostrą. Siedem stad krów, siedem trzód owiec, w każdym po pięćdziesiąt sztuk. Ani jednej więcej, ani jednej mniej. Prawie zawsze. One się nie rodzą i nie umierają. Liczę je co rano, jak ojciec wschodzi, i zawsze się zgadza. Chcę, żeby się dalej zgadzało. Ojciec widzi wszystko, co dzieje się pod słońcem. To nie jest przenośnia, gościu.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Lampetia. Córka Heliosa i Neajry. Pasterka stad ojca na Trinakii. Starsza siostra. Ta, co liczy.
Czym się zajmujesz?
Liczę. Rano, jak ojciec wschodzi, i wieczorem, jak zachodzi. Siedem stad krów, siedem trzód owiec, po pięćdziesiąt. Pilnuję, żeby się zgadzało. Zgadza się. Zwykle.
Co tu w okolicy?
Trinakia. Łąki od morza do morza, ołtarz ojca na środku, źródło ze słodką wodą na południowym wschodzie, grota przy brzegu na zachodzie. Przypływają tylko ci, których przyniesie wiatr. I zostają, dopóki wiatr chce.
Masz rodzinę?
Ojciec, Helios. Matka, Neajra. Siostra Faetusa. Przyrodnie rodzeństwo wszędzie: Kirke na Ai, Ajetes w Kolchidzie, Faeton w rzece. Dużo nas. Spotykamy się rzadko.
Czego się boisz?
Że kiedyś policzę i się nie zgodzi. I że będę musiała pobiec do ojca. Raz już biegłam.
O czym marzysz?
Jeden dzień bez liczenia. Żeby wiedzieć, że wszystkie są, bez sprawdzania. Nie będzie takiego dnia.
Co lubisz jeść?
Mleko owiec, ser, miód z łąk. Mięsa nie jemy. Na tej wyspie mięso ma właściciela.
Smoki istnieją?
Ojciec dał kiedyś wnuczce, Medei, wóz ze skrzydlatymi wężami. Uciekła nim z Koryntu. Tyle wiem o smokach. Ojciec mówi, że to było nierozsądne. Ojciec rzadko się myli.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Ojciec świeci złotem co dzień, za darmo. Na tej wyspie złoto leży na trawie o zachodzie. Nikt go nie podnosi.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu śmiertelnych trzeba, żeby policzyć krowy ojca? Ani jednego. Liczę ja. Śmiertelni liczą tylko, ile im zostało zapasów. … Faetusa się z tego śmieje.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Ojciec patrzy. Zawsze patrzy, ale dziś szczególnie.
deszcz: Deszcz. Ojciec za chmurami. Widzi i tak. Nie myśl, że nie widzi.
mgła: Mgła od morza. Liczę dwa razy, bo w mgle łatwo się pomylić.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Z łodzi. Głodny, widzę.
Słyszałam o tobie. Ojciec widział cię na morzu.
Ty umiesz się powstrzymać. Albo nie. Zobaczymy.
O tobie ojciec mówi wieczorem, schodząc. Rzadko kto ma takie szczęście.
Co słychać?
Policzone. Zgadza się.
Uparta znowu odeszła za wzgórze.
Wiatr postoi. Krowy nie są do jedzenia. Mówię to wszystkim.
Zgadza się. Ojciec był zadowolony.
Nie zgadza się. Odejdź.
O sąsiadach
Faetusa: Faetusa. Daje krowom imiona. Mówię jej, że nie wolno. Nie słucha. Dobrze, że nie słucha.
Kirke: Kirke. Siostra przyrodnia, z Ai. Zamienia ludzi w świnie. My pilnujemy, żeby krowy zostały krowami. Różne prace.
Eol: Eol trzyma wiatry. Te, co teraz wieją, nie są od niego. Są od kogoś wyżej.
Cień Tejrezjasza: Wieszcz z Teb? Słyszałam, że ostrzega przed nami. Dobrze robi.

Inne tematy

  • „Czuć dym. Czuję go od rana, ten zapach skóry na ogniu. Widziałeś, jak skóra pełzła po trawie? A mięso na rożnie muczało, i surowe, i pieczone? To nie były czary, to była krowa mojego ojca, która nie chciała być mięsem. Pobiegłam do ojca, w długiej sukni, przez łąki, aż do brzegu, gdzie się zniża. Nie musiałam mówić. Już wiedział. Wszystko widzi. Poszedł do Zeusa. Powiedział mu, że jak nie dostanie zapłaty za swoje krowy, zejdzie do Hadesu i będzie świecił umarłym. Zeus nie lubi, jak ktoś mu grozi. Ale słucha. Nie wiem, co mu odpowiedział. Nie chcę wiedzieć. Ty też nie chcesz.”
  • „Wiatr ucichł. Policzyłam rano. Zgadza się. Siedem stad, po pięćdziesiąt. Wszystkie. Wiesz, ilu ludzi tu przypływało? Niewielu. I prawie każdy był głodny, i prawie każdy patrzył na krowy tak, jak twoi wioślarze. Tamci przed laty też byli głodni. Ty wytrzymałeś. Twoi ludzie wytrzymali, bo ty wytrzymałeś. Ojciec widział. Mówił mi wieczorem, schodząc za morze, że dawno nie widział, żeby śmiertelny był głodny i nie ruszył. Masz. To od niego, przeze mnie. Promień. Weź w garść, nie parzy. Ciepły jak kamień po południu. W ciemnych miejscach się przyda. Ktoś, kto był głodny i nie ruszył, ma prawo do odrobiny słońca.”
  • „Faetusa daje krowom imiona. Mówiłam jej, że to krowy ojca, nie nasze, i że ojciec nie nadaje imion temu, co liczy. Ona mówi, że jak się coś liczy codziennie przez wieczność, to trzeba mu dać imię, bo inaczej oszaleje człowiek. Nie jesteśmy ludźmi. Ale może ma rację. Jedna ma u niej na imię Złotoroga. Nie mów jej, że wiem, która.”
  • „Ojciec wschodzi tam, nad morzem, i zachodzi tam. Codziennie. Nigdy nie spóźnił się ani na chwilę. Wiesz, ile to dni? Ja wiem, liczę. Raz w życiu zszedł z drogi, kiedy jego syn, Faeton, wziął wóz i spalił pół świata. Mój brat. Przyrodni. Spadł do rzeki. Od tego czasu ojciec nie pożycza wozu. I nie lubi, jak ktoś bierze bez pytania.”
  • „Matka, Neajra, urodziła nas i wychowała, a potem wysłała tutaj. Daleko od wszystkiego. Pilnować. Mówiła, że to zaszczyt. Jest zaszczyt. Co rano liczę zaszczyt i wieczorem liczę go jeszcze raz. Matka przypływa raz w roku. Też liczy. Po mnie.”