Strona gryGraj ▸

Córka Antifatesa

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Córka Antifatesa kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ojej! Ale malutki! Nie bój się, nie nadepnę, patrzę pod nogi. Stoję tu przy Artakii od rana i noszę wodę do miasta, dzban za dzbanem. Całe miasto pije z tego źródła, więc noszę i noszę. Ty z łódki? Z daleka? Do nas mało kto przypływa. Wy, mali, zawsze tacy zmęczeni po morzu. Napij się. Tylko nie wpadnij do dzbana.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Córka Antifatesa. Króla. Najmłodsza z tych, co jeszcze noszą wodę. Starsze już nie noszą, mają mężów.
Czym się zajmujesz?
Noszę wodę z Artakii. Do pałacu, do kuchni, do kotła. I zapraszam gości. Mama mówi, że to druga połowa mojej pracy. Ważniejsza.
Co tu w okolicy?
Telepylos, gród Lamosa. Na wzgórzu pałac ojca, pod nim miasto, na dole zatoka. Na pastwiskach pasterze, drogą z gór jadą wozy z drewnem. Pola nie mamy, nikt tu nie orze. Po co orać?
Masz rodzinę?
Ojciec, król. Mama, wielka i mądra. Siostry starsze, bracia jeszcze więksi. I lalka z wiosła. Ją też liczę.
Czego się boisz?
Że mnie wydadzą za kogoś z gór. Tam się je same owce. Nudno.
O czym marzysz?
Żeby przypłynęło dużo łódek naraz. Jak kiedyś. Ojciec był wtedy taki wesoły.
Co lubisz jeść?
Ryby z zatoki. Najlepsze były dawno, tłuste jak nigdy. Mama mówi, że wiadomo czemu. Mnie nie mówi czemu.
Smoki istnieją?
Smoki? To takie węże, co są większe od nas? Nie ma takich. Nic nie jest większe od nas. Najwyżej góra.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Mamy złoto, ojciec trzyma w skrzyni, co zostało po gościach. Kupiłabym dzban ładniejszy. Taki, żeby się w nim człowiek zmieścił. To znaczy, żeby dużo wody wchodziło.
Znasz jakiś dowcip?
Jak się nazywa mały człowiek w dużym kotle? Obiad! … Nie śmieszne? Bracia się zawsze śmieją.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce! Ledwo zaszło, a już jest. U nas zawsze tak.
deszcz: Deszcz. Woda leci z nieba, a ja i tak muszę nosić z Artakii. Mama nie chce deszczowej.
mgła: Mgła nad zatoką. Z urwisk nic nie widać. Bracia złoszczą się, jak jest mgła.
Co o mnie myślisz?
Malutki, obcy. Ładnie pachniesz. Solą.
Słyszałam o tobie. Że pływasz daleko. Ojciec lubi takich, co dużo widzieli.
Ty jesteś miły. Najmilszy z małych. Może ojciec cię nie… nieważne.
Bracia mówią o tobie przy ognisku. Mówią, że ciężko cię złapać. To komplement.
Co słychać?
Kocioł w pałacu duży dzisiaj.
Bracia poszli na urwiska. Patrzą na morze.
Idziesz do ojca? Idź, idź, czeka.
Noc. Zaraz minie, nie bój się.
O sąsiadach
Pasterz z Telepylos: Pasterz nie śpi nigdy. Mówi, że zarabia za dwóch. Je za trzech.
Żona Antifatesa: Mama. Najwyższa w mieście. Jak staje w drzwiach, robi się ciemno.
Eol: Ten od wiatrów? Ojciec mówi, że wysyła nam gości. Dobry sąsiad, choć daleko.

Inne tematy

  • „Wiesz co? Chodź do nas. Pałac ojca stoi na wzgórzu, na północy, tam gdzie najwyższy dach. Idź drogą w górę, nie zgubisz się. Ojciec jest na zgromadzeniu, ale zaraz wraca, a mama jest w domu. Ojciec lubi gości. Bardzo lubi. Ostatni goście byli u nas dawno, jak byłam mała. Przypłynęli czarnymi łódkami. Ojciec potem jeszcze długo o nich mówił przy stole. Idź, idź. Ja doniosę wodę i zaraz przyjdę.”
  • „Widziałeś naszą zatokę? Najładniejsza na świecie. Skały dookoła, dwa przylądki prawie się stykają, a w środku woda gładka jak w misce. Nigdy fali. Ojciec mówi, że to najlepsza przystań, jaką bogowie dali ludziom. Wszyscy, co tu przypływają, stają w środku. Prawie wszyscy.”
  • „Mam lalkę. Z wiosła. Znalazłam je w zatoce, jak byłam mała, takie małe, czarne od smoły. Mama owinęła je szmatką i narysowała oczy węglem. Śpię z nią. Ojciec się śmieje, że mała lalka z małego wiosła. Mówi, że kiedyś przyniesie mi całą łódkę.”
  • „Artakia ma najzimniejszą wodę w Telepylos. Mama nie pozwala gotować na innej. Mówi, że mięso wtedy lepiej smakuje. Dzisiaj noszę więcej, bo kocioł duży. Zawsze noszę więcej, jak ktoś przypływa. Nie wiem czemu. Tak się u nas robi.”