Laertes
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Figowiec trzeba podlać.”
- „Trzynaście, dziesięć, czterdzieści, pięćdziesiąt.”
- „Do miasta nie chodzę.”
- „Kolana z drewna.”
Prośby
- Źródło pod Kruczą Skałą (poziom 22)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Laertes kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Nie podchodź tak cicho do starego, bo zawału dostanę. Nie, nie pomagaj, sam wstanę. Kolana mam z drewna, ale jeszcze chodzą. Laertes. Ojciec króla Itaki. Tak, tego króla. Wyglądam jak parobek, wiem. Łatana koszula, skórzane nagolenice, bo cierń kłuje, i czapka z koziej skóry. Do miasta nie chodzę. Tu przynajmniej drzewa nikogo nie zjadają.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Laertes, syn Arkejsjosa. Kiedyś król Itaki, teraz ogrodnik we własnym sadzie. Awans albo upadek, zależy, z której strony patrzysz.
- Czym się zajmujesz?
- Kopię, przycinam, podlewam, zrywam. Robię to, co robią parobkowie, tylko gorzej, bo kolana mam z drewna.
- Co tu w okolicy?
- Sad na zachodzie wyspy, kawał od miasta. Dobrze, że kawał. Stąd nie słychać uczty. Słychać tylko ptaki i Doliosa, jak kaszle.
- Masz rodzinę?
- Żona umarła z tęsknoty. Syn na morzu albo pod morzem. Wnuk, synowa. I córka, Ktimena, wydana daleko, na Same. Każdy daleko.
- Czego się boisz?
- Że umrę, zanim on wróci. A całun dla mnie już gotowy, synowa utkała.
- O czym marzysz?
- Żeby syn przyszedł tu, do sadu, i zapytał o drzewa, jak kiedyś. I żebym mógł mu powiedzieć: wszystkie są.
- Co lubisz jeść?
- Figa prosto z drzewa, ciepła od słońca. Starzy mają mało przyjemności. Ta jest najlepsza.
- Smoki istnieją?
- Smoki? Widziałem. Na Argo płynąłem, mówię ci. W Kolchidzie wąż, gruby jak beczka, oplatał dąb z runem. Jazon go uśpił. Nie, nie wierzysz. Nikt nie wierzy.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nie potrzebuję złota. Potrzebuję nowych kolan i syna. Złotem nie kupisz ani jednego, ani drugiego.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi zalotnik do starego Laertesa i pyta: dziadku, gdzie tu pałac króla? Laertes mówi: tu. Zalotnik patrzy na sad i się śmieje. Laertes też się śmieje. Bo tu jest jedyne miejsce na Itace, gdzie król jeszcze rządzi.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, figi dojrzewają. Dobry dzień.
deszcz: Deszcz. Ziemia pije. Kolana bolą. Jedno za drugie.
mgła: Mgła w sadzie. Drzewa wyglądają jak ludzie. Czasem do nich gadam. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Przyszedłeś do starego dziada? Mało kto przychodzi.
Eumajos o tobie mówił. Dobrze mówił.
Swój jesteś. Bierz figi, ile chcesz.
O tobie śpiewają. O mnie też kiedyś śpiewali. Na Argo. Nie wierzysz. - Co słychać?
- Gruszę na końcu rzędu trzeba podeprzeć.
Dolios kaszle coraz gorzej.
Syn żył po Troi. Przyciąłem dziś winorośl na jego cześć.
Źródło bije. Mówiłeś, że bije. Dobrze. - O sąsiadach
- Świniopas Eumajos: Eumajos. Kupiłem go dzieckiem. Najlepszy zakup w moim życiu.
Penelopa: Synowa wierna. Wierna i mądra. Za mądra dla tych durniów.
Telemach: Wnuk przychodzi rzadko. Ma co robić. Taki wiek.
Eurykleja: Eurykleja. Dwadzieścia wołów. Warta była każdego.
Kozopas Melantios: Melantios to syn Doliosa. Dolios płacze nocą. Ja słyszę.
Mentor: Mentor pilnuje domu. Ja pilnuję drzew. Drzewa są łatwiejsze.
Antinoos: Antinoos to syn Eupejtesa. Mój syn uratował jego ojcu skórę. Świat ma krótką pamięć.
Inne tematy
- „Eumajos przybiegł tu wczoraj, zdyszany jak młody. Mówi, że ty przyniosłeś wieść. Że syn żył po Troi. Żył. … Przyciąłem dziś winorośl w rzędzie, gdzie on się bawił, jak był mały. Pierwszy raz od lat nie myślałem przy tym o grobie. Siądź. Nie mam wina, ale mam figi. Jedz, ile chcesz.”
- „Trzynaście grusz, dziesięć jabłoni, czterdzieści figowców i pięćdziesiąt rzędów winorośli. Każdy rząd dojrzewa w innym czasie, więc zawsze coś jest do zrywania. Dałem mu te drzewa, jak był mały. Chodził za mną i pytał o każde, a ja mówiłem, jak się nazywa i ile owoców da. Teraz liczę je sam. Liczę, żeby się zgadzało. Zgadza się. Tylko jego nie ma.”
- „Moja żona umarła, jak go nie było już kilka lat. Nie na chorobę. Z tęsknoty. Siedziała przy oknie i patrzyła na morze, a potem przestała jeść. Ja też chciałem tak umrzeć. Ale człowiek, który ma czterdzieści figowców, nie ma czasu umierać. Figowiec trzeba podlać.”
- „Wiesz, że ja też pływałem? Jak byłem młody. Na Argo, z Jazonem, po złote runo. Nie wierzysz? Nikt nie wierzy. Patrzą na mnie i widzą starego dziada z motyką. Widziałem Kolchidę. Wiosłowałem obok Heraklesa, aż mi ręce krwawiły. Nikomu tego nie mówię, bo by się śmiali. Tobie mówię. Ty się nie śmiejesz. Albo grzecznie się nie śmiejesz.”
- „Stary Dolios pomaga mi przy sadzie. Ma sześciu synów, co pracują ze mną w polu, i jednego, co pracuje dla nich. Melantios. I córkę w pałacu, co się śmieje z mojej synowej. Dolios wie. Nic nie mówi. Kopie przy mnie i nic nie mówi. Dwóch starych, co kopią i milczą. Tak się dogadujemy.”
- „Widziałeś ją. Antykleję. Przy krwi, mówisz, wśród cieni. I nie dałeś jej pić. Trzymałeś miecz. … Nie, nie przepraszaj. Wieszcz miał pić pierwszy, tak było trzeba. Płakała? Zawsze płakała cicho, żeby nikt nie widział. Nic nie mówiła? Bez krwi umarli nie mówią. … Dobrze, że ją widziałeś. Że gdzieś jest. Że czeka. Ja tu śpię w popiele przy ogniu, z niewolnikami, bo w łóżku jej nie ma. Może teraz spróbuję w łóżku. Raz. Weź to złoto. Leży w skrzyni od lat i nie ma na co.”
- „Przyszedł do sadu, a ja okopywałem winorośl, w łatanej koszuli i w rękawicach od cierni. Stanął pod gruszą i zmyślał. Że jest z Alybas, syn jakiegoś Afejdasa, że gościł mojego syna pięć lat temu. Dobrze zmyślał. Wziąłem w garście ziemię i posypałem sobie siwą głowę. Wtedy nie wytrzymał. Rzucił mi się na szyję: to ja, ojcze, wróciłem po dwudziestu latach. Nie uwierzyłem. Pokazał bliznę od dzika. Pokazał drzewa. Trzynaście grusz, dziesięć jabłoni, czterdzieści figowców, pięćdziesiąt rzędów winorośli. Dałem mu je, jak był mały i chodził za mną po sadzie. Pamiętał każde. Kolana mi się podcięły, złapał mnie, bo bym upadł. … Słyszysz? Syn Doliosa biegnie od drogi. Krzyczy, że idą. Krewni tych z megaronu, z miasta, z Eupejtesem na przedzie. Tutaj, do sadu. Synu! Daj mi zbroję. Ja jeszcze umiem.”
- „Widziałeś mnie w zbroi? Stary dziad w hełmie, a stał. Chciałem rzucić pierwszy. Nie zdążyłem, inni byli szybsi. Albo bogowie. … Co za dzień, bogowie kochani. Syn i wnuk kłócili się przy mnie, który dzielniejszy. Dożyłem. Dziś śpię w łóżku. Na pewno. Antykleja by się śmiała.”
- „Lemnos? Kto ci mówił o Lemnos? Belka z Istmu? To ona jeszcze skrzypi? … Pamiętam. Kobiety w zbrojach po mężach na brzegu. Myśleliśmy, że Trakowie, chwyciliśmy za miecze. A one przyniosły wino. Byłem młody i nieżonaty, nie patrz tak, Antyklea przyszła potem. Siwy Erginos wygrał tam bieg w zbroi. Śmialiśmy się z niego wszyscy, a on wygrał. Od tamtej pory nie śmieję się z siwych. Sam się nie śmiałem, jak osiwiałem. Trzynaście grusz, dziesięć jabłoni. Zgadza się.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy