Strona gryGraj ▸

Laertes

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Laertes kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie podchodź tak cicho do starego, bo zawału dostanę. Nie, nie pomagaj, sam wstanę. Kolana mam z drewna, ale jeszcze chodzą. Laertes. Ojciec króla Itaki. Tak, tego króla. Wyglądam jak parobek, wiem. Łatana koszula, skórzane nagolenice, bo cierń kłuje, i czapka z koziej skóry. Do miasta nie chodzę. Tu przynajmniej drzewa nikogo nie zjadają.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Laertes, syn Arkejsjosa. Kiedyś król Itaki, teraz ogrodnik we własnym sadzie. Awans albo upadek, zależy, z której strony patrzysz.
Czym się zajmujesz?
Kopię, przycinam, podlewam, zrywam. Robię to, co robią parobkowie, tylko gorzej, bo kolana mam z drewna.
Co tu w okolicy?
Sad na zachodzie wyspy, kawał od miasta. Dobrze, że kawał. Stąd nie słychać uczty. Słychać tylko ptaki i Doliosa, jak kaszle.
Masz rodzinę?
Żona umarła z tęsknoty. Syn na morzu albo pod morzem. Wnuk, synowa. I córka, Ktimena, wydana daleko, na Same. Każdy daleko.
Czego się boisz?
Że umrę, zanim on wróci. A całun dla mnie już gotowy, synowa utkała.
O czym marzysz?
Żeby syn przyszedł tu, do sadu, i zapytał o drzewa, jak kiedyś. I żebym mógł mu powiedzieć: wszystkie są.
Co lubisz jeść?
Figa prosto z drzewa, ciepła od słońca. Starzy mają mało przyjemności. Ta jest najlepsza.
Smoki istnieją?
Smoki? Widziałem. Na Argo płynąłem, mówię ci. W Kolchidzie wąż, gruby jak beczka, oplatał dąb z runem. Jazon go uśpił. Nie, nie wierzysz. Nikt nie wierzy.
Co zrobisz z workiem złota?
Nie potrzebuję złota. Potrzebuję nowych kolan i syna. Złotem nie kupisz ani jednego, ani drugiego.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi zalotnik do starego Laertesa i pyta: dziadku, gdzie tu pałac króla? Laertes mówi: tu. Zalotnik patrzy na sad i się śmieje. Laertes też się śmieje. Bo tu jest jedyne miejsce na Itace, gdzie król jeszcze rządzi.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce, figi dojrzewają. Dobry dzień.
deszcz: Deszcz. Ziemia pije. Kolana bolą. Jedno za drugie.
mgła: Mgła w sadzie. Drzewa wyglądają jak ludzie. Czasem do nich gadam.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Przyszedłeś do starego dziada? Mało kto przychodzi.
Eumajos o tobie mówił. Dobrze mówił.
Swój jesteś. Bierz figi, ile chcesz.
O tobie śpiewają. O mnie też kiedyś śpiewali. Na Argo. Nie wierzysz.
Co słychać?
Gruszę na końcu rzędu trzeba podeprzeć.
Dolios kaszle coraz gorzej.
Syn żył po Troi. Przyciąłem dziś winorośl na jego cześć.
Źródło bije. Mówiłeś, że bije. Dobrze.
O sąsiadach
Świniopas Eumajos: Eumajos. Kupiłem go dzieckiem. Najlepszy zakup w moim życiu.
Penelopa: Synowa wierna. Wierna i mądra. Za mądra dla tych durniów.
Telemach: Wnuk przychodzi rzadko. Ma co robić. Taki wiek.
Eurykleja: Eurykleja. Dwadzieścia wołów. Warta była każdego.
Kozopas Melantios: Melantios to syn Doliosa. Dolios płacze nocą. Ja słyszę.
Mentor: Mentor pilnuje domu. Ja pilnuję drzew. Drzewa są łatwiejsze.
Antinoos: Antinoos to syn Eupejtesa. Mój syn uratował jego ojcu skórę. Świat ma krótką pamięć.

Inne tematy

  • „Eumajos przybiegł tu wczoraj, zdyszany jak młody. Mówi, że ty przyniosłeś wieść. Że syn żył po Troi. Żył. … Przyciąłem dziś winorośl w rzędzie, gdzie on się bawił, jak był mały. Pierwszy raz od lat nie myślałem przy tym o grobie. Siądź. Nie mam wina, ale mam figi. Jedz, ile chcesz.”
  • „Trzynaście grusz, dziesięć jabłoni, czterdzieści figowców i pięćdziesiąt rzędów winorośli. Każdy rząd dojrzewa w innym czasie, więc zawsze coś jest do zrywania. Dałem mu te drzewa, jak był mały. Chodził za mną i pytał o każde, a ja mówiłem, jak się nazywa i ile owoców da. Teraz liczę je sam. Liczę, żeby się zgadzało. Zgadza się. Tylko jego nie ma.”
  • „Moja żona umarła, jak go nie było już kilka lat. Nie na chorobę. Z tęsknoty. Siedziała przy oknie i patrzyła na morze, a potem przestała jeść. Ja też chciałem tak umrzeć. Ale człowiek, który ma czterdzieści figowców, nie ma czasu umierać. Figowiec trzeba podlać.”
  • „Wiesz, że ja też pływałem? Jak byłem młody. Na Argo, z Jazonem, po złote runo. Nie wierzysz? Nikt nie wierzy. Patrzą na mnie i widzą starego dziada z motyką. Widziałem Kolchidę. Wiosłowałem obok Heraklesa, aż mi ręce krwawiły. Nikomu tego nie mówię, bo by się śmiali. Tobie mówię. Ty się nie śmiejesz. Albo grzecznie się nie śmiejesz.”
  • „Stary Dolios pomaga mi przy sadzie. Ma sześciu synów, co pracują ze mną w polu, i jednego, co pracuje dla nich. Melantios. I córkę w pałacu, co się śmieje z mojej synowej. Dolios wie. Nic nie mówi. Kopie przy mnie i nic nie mówi. Dwóch starych, co kopią i milczą. Tak się dogadujemy.”
  • „Widziałeś ją. Antykleję. Przy krwi, mówisz, wśród cieni. I nie dałeś jej pić. Trzymałeś miecz. … Nie, nie przepraszaj. Wieszcz miał pić pierwszy, tak było trzeba. Płakała? Zawsze płakała cicho, żeby nikt nie widział. Nic nie mówiła? Bez krwi umarli nie mówią. … Dobrze, że ją widziałeś. Że gdzieś jest. Że czeka. Ja tu śpię w popiele przy ogniu, z niewolnikami, bo w łóżku jej nie ma. Może teraz spróbuję w łóżku. Raz. Weź to złoto. Leży w skrzyni od lat i nie ma na co.”
  • „Przyszedł do sadu, a ja okopywałem winorośl, w łatanej koszuli i w rękawicach od cierni. Stanął pod gruszą i zmyślał. Że jest z Alybas, syn jakiegoś Afejdasa, że gościł mojego syna pięć lat temu. Dobrze zmyślał. Wziąłem w garście ziemię i posypałem sobie siwą głowę. Wtedy nie wytrzymał. Rzucił mi się na szyję: to ja, ojcze, wróciłem po dwudziestu latach. Nie uwierzyłem. Pokazał bliznę od dzika. Pokazał drzewa. Trzynaście grusz, dziesięć jabłoni, czterdzieści figowców, pięćdziesiąt rzędów winorośli. Dałem mu je, jak był mały i chodził za mną po sadzie. Pamiętał każde. Kolana mi się podcięły, złapał mnie, bo bym upadł. … Słyszysz? Syn Doliosa biegnie od drogi. Krzyczy, że idą. Krewni tych z megaronu, z miasta, z Eupejtesem na przedzie. Tutaj, do sadu. Synu! Daj mi zbroję. Ja jeszcze umiem.”
  • „Widziałeś mnie w zbroi? Stary dziad w hełmie, a stał. Chciałem rzucić pierwszy. Nie zdążyłem, inni byli szybsi. Albo bogowie. … Co za dzień, bogowie kochani. Syn i wnuk kłócili się przy mnie, który dzielniejszy. Dożyłem. Dziś śpię w łóżku. Na pewno. Antykleja by się śmiała.”
  • „Lemnos? Kto ci mówił o Lemnos? Belka z Istmu? To ona jeszcze skrzypi? … Pamiętam. Kobiety w zbrojach po mężach na brzegu. Myśleliśmy, że Trakowie, chwyciliśmy za miecze. A one przyniosły wino. Byłem młody i nieżonaty, nie patrz tak, Antyklea przyszła potem. Siwy Erginos wygrał tam bieg w zbroi. Śmialiśmy się z niego wszyscy, a on wygrał. Od tamtej pory nie śmieję się z siwych. Sam się nie śmiałem, jak osiwiałem. Trzynaście grusz, dziesięć jabłoni. Zgadza się.”