Strona gryGraj ▸

Kirke

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kirke kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Słyszałam cię już na ścieżce. Wilki mi powiedziały. Wejdź, nie stój w progu, tu nikt nie gryzie. Prawie nikt. Kirke jestem, córka Heliosa. Śpiewam, jak tkam, a tkam, jak nie mam z kim rozmawiać, czyli prawie zawsze. Siadaj na krześle, tym ze srebrnymi gwoździami, i nogi na podnóżek. Gości mam rzadko. A ci, co przychodzą, długo nie zostają ludźmi. Żartuję. Siadaj.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kirke, córka Heliosa i Perse, córki Okeanosa. Siostra króla Kolchidy. Ciotka czarownicy. I gospodyni na tej wyspie, jedyna.
Czym się zajmujesz?
Tkam. Śpiewam. Ważę zioła. Robię ludzi tym, czym są. Ostatnio mało roboty, bo mało ludzi.
Co tu w okolicy?
Aja. Wyspa w morzu bez końca. Las dębowy, polana, mój dom z ciosanego kamienia. Na plaży kopiec, w dąbrowie wilki, które zapomniały się łasić. Mnie wystarcza. Musi.
Masz rodzinę?
Ojciec, Słońce, patrzy na mnie z góry co dzień i nic nie mówi. Brat w Kolchidzie, bratanica z Jazonem gdzieś daleko. Rodzina, co nie odwiedza. Najlepsza.
Czego się boisz?
Ciszy. Takiej, w której słychać tylko krosno. Dlatego śpiewam.
O czym marzysz?
Żeby ktoś został, bo chce. Nie z czarów, nie z przysięgi. Bo chce. Wiem, głupie marzenie jak na boginię.
Co lubisz jeść?
Ser, miód, mąka jęczmienna i wino z Pramnos. Bez dodatków. Dodatki są dla gości.
Smoki istnieją?
Wierzę, bo znam. Mój brat Ajetes kazał wężowi pilnować złotego runa w Kolchidzie. Wąż nie spał nigdy. Moja bratanica go uśpiła pieśnią i ziołami. Uczyła się ode mnie.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto mam. Złote kosze, złote kielichy, złote nici. Złota się nie da przytulić. Oddałabym worek złota za porządną kłótnię.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu mężczyzn trzeba, żeby wypełnić chlew? Tylu, ilu przypłynie. Oni się sami mieszczą. … No, uśmiechnij się. To ja jestem ta okrutna, ty możesz być miły.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Ojciec patrzy. Zawsze patrzy, ale dziś szczególnie.
deszcz: Deszcz. Lwy śpią pod dachem, wilki pod stołem. Dom pełny. Lubię.
mgła: Mgła od morza. W mgle przypływają najciekawsi goście.
Co o mnie myślisz?
Gość. Ładny. Na razie na dwóch nogach.
Słyszałam o tobie. Wiatry plotkują, a ja mieszkam na ich drodze.
Ty jesteś ciekawy. Dawno nie było ciekawego.
O tobie śpiewają? Ja też zaśpiewam. Przy krośnie, cicho.
Co słychać?
Krosno idzie dziś równo.
W chlewie niespokojnie. Czują gościa.
Wróciło. I patrzy, jakby nic.
Przysięgłam. Nie pytaj drugi raz.
Ciągle tu jesteś? Mówiłeś, że od razu.
O sąsiadach
Młodzieniec ze złotą laską: Ten chłopak z laską? Wiem, kto to jest. Ty też byś wiedział, gdybyś spojrzał mu na kostki.
Nimfa Polidora: Polidora rządzi tym domem bardziej niż ja. Pozwalam jej. Ktoś musi.
Nimfa Melite: Melite. Najdelikatniejsze ręce na wyspie i najbardziej trzęsące się kolana.
Penelopa: Penelopa. Śmiertelna. Ze zmarszczkami, z siwym włosem, a on i tak wolał ją. Nie mówił tego. Co noc odwracał się twarzą do morza.
Polifem: Syn Posejdona? Pasterz bez oka. Też ma swoje świnie, tylko kudłate.
Eol: Eol ugości każdego. Ja też. Różnica jest w tym, co goście potem robią na czterech nogach.

Inne tematy

  • „Zrobię ci coś na drogę. Po morzu każdy ma pusty brzuch i suche gardło. Patrz. Ser, starty drobno. Mąka jęczmienna. Miód, żółty jak wosk. I wino z Pramnos, ciemne i mocne, takie, że jedna miara starczy na całą noc. Mieszam w kielichu. Jeszcze szczypta czegoś mojego, żeby smak był pełniejszy. Masz. Pij. Wszyscy piją. Nikt jeszcze nie narzekał. To znaczy, nikt nie narzekał po ludzku.”
  • „No proszę. Wróciło. Na dwóch nogach i nawet umyte. Jak było w chlewie? Ciepło? Żołędzie smakowały, a dereń? Nie bocz się. Każdy pije, ty przynajmniej wróciłeś szybko. Tamci w chlewie siedzą latami i nikt po nich nie przychodzi. Nie gniewam się na ciebie. Na świnie się nie gniewa. Kielich napełniłam na nowo. Stoi.”
  • „Dobrze. Przysięgłam, to przysięgłam. Ja dotrzymuję. Ten z laską ci powiedział, prawda? Hermes. Zawsze on. Kiedyś mi zapowiedział, że przypłynie człowiek spod Troi, którego moje czary się nie imają. Przypłynął. Dziesięć lat temu. Odyseusz. Połowę jego ludzi zrobiłam świniami, a on wszedł tu z tym samym zielem, z mieczem w ręku i z miną taką jak twoja. Oddałam mu ludzi. Wyszli z chlewa młodsi i ładniejsi, niż weszli. Płakali wszyscy, aż dom się trząsł. Ja też trochę. Został rok. Rok mięsa i słodkiego wina. Dobry rok. Potem jego ludzie przyszli do niego i powiedzieli: dziwny człowieku, pomyśl wreszcie o domu. I pomyślał. Klęczał przy moich kolanach i prosił, żebym go puściła. Puściłam. Ale prosto do domu nie mógł. Wysłałam go do domu Hadesa i strasznej Persefony, żeby zapytał Tejrezjasza z Teb. Ślepego wieszcza. Jemu jednemu Persefona zostawiła rozum po śmierci, reszta tam to cienie. Tylko on mógł mu powiedzieć drogę. Popłynął. … A ty? Zostaniesz trochę, czy też ci się spieszy?”
  • „Rok. Minął, prawda? Tak samo mówił on: dopiero co przypłynąłem. Na tej wyspie czas płynie jak wino z dzbana, nikt nie liczy kubków. … Dziękuję. Nie mówię tego często, więc słuchaj. Było mniej cicho. Płyń teraz, zanim zacznę cię prosić, żebyś został drugi. Nie zacznę. Ale płyń.”
  • „Od razu. Tak. On też tak mówił, pierwszego wieczoru. Został rok. Ty jesteś twardszy od niego albo głupszy, jeszcze nie wiem. Kielich zostawię na stole. Wino u mnie nie kwaśnieje, kiedy ja tego nie chcę. Jakbyś zmienił zdanie, drzwi znasz.”
  • „Widzisz dach? Płaski, z drabiną od tyłu. Ostatniej nocy przed ich odpłynięciem najmłodszy z ludzi Odyseusza, Elpenor, poszedł tam spać, bo w sali było gorąco, a on był pełen wina. Nie był ani mądry, ani dzielny. Był młody. Rano obudził go gwar, jak tamci się zbierali. Zerwał się, zapomniał o drabinie i poszedł prosto przed siebie. Spadł z dachu i skręcił kark. Nikt nie zauważył, wszyscy się spieszyli. Do domu Hadesa dotarł pierwszy, przed nimi wszystkimi. Pochowali go potem, jak należy: kopiec na plaży, a na szczycie jego wiosło. Sam o to prosił. Kiedy prosił, już nie żył. Nie patrz tak na mnie. Na tej wyspie zdarzają się dziwniejsze rzeczy.”
  • „Wiesz, kim jest mój brat? Ajetes, król Kolchidy. Ten od złotego runa. Jego córka, Medea, przypłynęła tu kiedyś z jakimś Jazonem, oboje we krwi jej brata po łokcie. Prosili o oczyszczenie. Oczyściłam ich, prosiakiem, jak trzeba. Potem zapytałam, co zrobili. Powiedziała. Kazałam im się wynosić. Rodzina. Każdy ma swoją, ja mam taką.”
  • „Myślisz, że jestem okrutna? Ja tylko pokazuję ludziom, kim są. Przychodzą, jedzą jak świnie, patrzą na mnie jak wieprze na żołędzie. Robię tylko tyle, że wygląd zgadza się ze środkiem. Rozum im zostawiam. Żeby wiedzieli. To jest najokrutniejsze, wiem. Ale i najuczciwsze.”
  • „Wiesz, ile mam lat? Nie wiesz. Ja też przestałam liczyć. Wilki są miłe, lwy są miłe, nimfy są miłe. Nikt się ze mną nie kłóci. Nikt mi nie mówi, że źle tkam. To jest najgorsze, gościu. Kiedy nikt ci nie mówi nie. Tamten mówił. Z mieczem w ręku, ale mówił.”
  • „Słuchaj, bo powiem raz, tak jak jemu. Najpierw dom Hadesa. Płyń na zachód, na sam skraj morza, w północny róg, gdzie mgła i gdzie słońce nigdy nie zagląda. Tam mieszkają Kimmerowie. Gaj Persefony, czarne topole i wierzby, co gubią owoce, zanim dojrzeją. Przy skale, gdzie rzeki wpadają do Acheronu, wykop dół. Łokieć na łokieć. Łopatą szybciej, rękami też się da. Wlej do niego trzy płyny dla wszystkich zmarłych: najpierw mleko z miodem, potem słodkie wino, potem wodę. Posyp białym jęczmieniem. Potem krew czarnej owcy. Dam ci wszystko: dary, owcę. Cienie przyjdą tłumem, z krzykiem. Siądź przy dole i trzymaj miecz nad krwią. Nikt nie pije, zanim nie wypije Tejrezjasz. Nikt. Zobaczysz tam kogoś, komu będziesz chciał dać pić. Trzymaj miecz. Albo nie trzymaj. Twoja wola, twoja cena. Dalej. Syreny. Na morzu, na południowy zachód stąd, łąka, a na niej dwie. Śpiewają. Kto ich posłucha i podpłynie, ten już nie wróci do żony i dzieci. Na łące kości, sterty kości ze skórą, co schnie na słońcu. Dam ci wosk. Ugnieć go i zatkaj uszy wioślarzom. A jak sam chcesz słuchać, niech cię przywiążą do masztu, za ręce i nogi, i niech nie rozwiązują, choćbyś błagał. Jak będziesz błagał, niech wiążą mocniej. Potem cieśnina w skalnym murze, na południe od łąki. Jedyna droga dalej. Po jednej stronie wysoka skała, szczyt w chmurze, a w połowie jaskinia. Tam Scylla. Głos ma jak szczenię, cienki, a sama ma dwanaście nóg i sześć szyj, na każdej głowa z trzema rzędami zębów. Każdą głową zabiera jednego człowieka z ławki. Sześć głów, sześciu ludzi, za każdym razem, jak będziesz w zasięgu. Nie walcz z nią. Nie da się. Po drugiej stronie, na strzał z łuku, niższa skała z wielkim figowcem. Pod nim Charybda. Trzy razy na dzień wsysa morze, trzy razy wypluwa. Jak wsysa, a ty tam jesteś, nawet Posejdon cię nie wyciągnie. Jak śpi, może zdążysz. Może. Ja bym trzymała się Scylli i płynęła szybko. Lepiej opłakać sześciu niż wszystkich. A za cieśniną Trinakia. Tam pasą się krowy mojego ojca, siedem stad, po pięćdziesiąt. Pilnują ich moje siostry, Faetusa i Lampetia, córki Neajry. Jak ich nie ruszysz, popłyniesz dalej. Jak ruszysz, nie popłyniesz. Tyle. Nie pytaj, czy jestem pewna. Jestem.”
  • „Pachniesz Argo. Smołą i dębem z Dodony. Byłeś w pieśni tej gadającej belki, prawda? Czuję to. … Pamiętam ich. Siedzieli przy moim ognisku, ona i ten Jazon, z mieczem wbitym w podłogę, i nie podnosili oczu. Bratanica. Oczy złote, jak u nas wszystkich. Oczyściłam ich prosięciem. Potem mówiła do mnie po kolchidzku, cicho, żeby on nie rozumiał. Wszystko powiedziała. Wyrzuciłam ich. Wiesz, co było najgorsze? Że rozumiałam ją. Każde słowo. Siadaj. Kielich już pełny. Tym razem bez niczego mojego.”