Strona gryGraj ▸

Kalipso

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kalipso kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ktoś nowy. Ktoś żywy, z łodzią. Wejdź do groty, nie stój na wietrze. Czujesz? To cedr i tuja, palę je w ognisku, zapach idzie na pół wyspy. Siadaj. Najpierw zjesz, potem mi opowiesz. Wszystko mi opowiesz, dobrze? Ja tu rzadko kogo widuję. Bogowie nie przylatują, ludzie nie przypływają, bo po drodze nie ma żadnego miasta. Kalipso jestem. Córka Atlasa, tego, co trzyma słupy między niebem a ziemią. Ja trzymam tylko czółenko. Złote. Posłuchaj, jak śpiewa, kiedy przechodzi przez osnowę.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Kalipso, córka Atlasa. Nimfa. Bogini, jak kto woli. Pani tej wyspy, tej groty i tego krosna. Tylko tyle, a to dużo, jak się ma wieczność.
Czym się zajmujesz?
Tkam. Śpiewam. Czekam, aż ktoś przypłynie. Rzadko ktoś przypływa, więc dużo tkam.
Co tu w okolicy?
Ogygia, pępek morza. Grota, cztery źródła, łąki fiołków, winorośl, las olch i topoli. Na wschodzie brzeg z suchymi drzewami, na południu brzeg z kamieniem. Na kamieniu siedzi mój gość.
Masz rodzinę?
Ojciec Atlas, daleko, z rękami zajętymi niebem. Siostry rozsiane po świecie. Nie mam dzieci. Nie mam męża. Mam nimfy i gościa, który chce odejść.
Czego się boisz?
Samotności. Bogini nie boi się śmierci, mówią. Za to ma czas, żeby bać się wszystkiego innego.
O czym marzysz?
Żeby został. Z własnej woli. Jeden dzień z własnej woli byłby więcej wart niż siedem lat z musu.
Co lubisz jeść?
Ambrozja i czerwony nektar. Ludziom podaję to, co jedzą ludzie: chleb, mięso, wino. Lubię patrzeć, jak jedzą. Ludzie jedzą, jakby to był ostatni raz. Bo czasem jest.
Smoki istnieją?
Mój ojciec mieszka przy sadzie Hesperyd. Tam jest wąż, co strzeże złotych jabłek. Wielki, nie śpi nigdy. Ojciec mówi, że to dobry sąsiad, bo nic nie mówi.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Mam czółenko ze złota. Mam ściany groty, złote w świetle ognia. Złoto to nic. Dałabym cały worek za jedno jego słowo: zostanę.
Znasz jakiś dowcip?
Nimfa zapytała mnie raz, czemu mężczyźni zawsze chcą odpłynąć. Powiedziałam: bo na morzu nikt ich nie pyta, czemu chcą odpłynąć. … Śmiała się. Ja nie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Na Ogygii zawsze ładnie. To też bywa męczące.
deszcz: Deszcz. Fiołki się cieszą. Gość na kamieniu nawet nie zauważa.
mgła: Mgła. Lubię mgłę. Nie widać, że wokół jest tylko morze.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Żywy. Ciekawy. Usiądź.
Słyszałam o tobie od morza. Morze dużo gada.
Ty umiesz słuchać. Rzadkie u mężczyzn.
O tobie śpiewają nawet nimfy przy źródłach. Nie mów im, że wiesz.
Co słychać?
Czółenko śpiewa.
Fiołki zakwitły.
Zostaniesz jeszcze dzień?
Pomagasz mu. Wiem.
Żagiel zniknął. Tkam dalej.
O sąsiadach
Obcy na brzegu: Mój gość. Siedzi na brzegu siódmy rok. Jak zechce, sam ci powie, jak się nazywa. Mnie powiedział pierwszego dnia. Potem już tylko płakał.
Hermes: Ten z laską. Przylatuje, kiedy Zeus czegoś chce. Nigdy nie przylatuje, kiedy ja czegoś chcę.
Nimfa z Ogygii: Dobre dziecko. Za dużo słucha, za dużo gada. Lubię ją.
Kirke: Kirke z Ai? Słyszałam. Zamienia ludzi w świnie. Ja nikogo nie zamieniam. Ja tylko trzymam. Która z nas gorsza?
Penelopa: Żona. Wiem. Nie jest piękniejsza ode mnie, sam to przyznał. A jednak. … Nie mów mi o niej.
Eol: Eol trzyma wiatry. Gdyby mi pożyczył choć jeden, przeciwny, na kilka lat… Nie pożyczy.
Lampetia: Córki Heliosa liczą krowy ojca. Ja liczę dni. Też się nie kończą.
Cień Tejrezjasza: Wieszcz z dołu? Mówił mu o powrocie. Wieszcze zawsze mówią o powrocie. Nikt nie mówi o zostaniu.

Inne tematy

  • „Rozmawiałeś z nim na brzegu. Wiem, nimfa mi powiedziała. Płakał inaczej niż zwykle. Głośniej. … Posłuchaj mnie. Ja go wyciągnęłam z morza. Trzymał się kilu, sam jeden, kiedy Zeus rozbił mu okręt piorunem. Karmiłam go, kochałam, obiecywałam, że nie umrze i nie zestarzeje się nigdy. Siedem lat. Wiesz, ile to dla mnie? Mgnienie. A dla niego pół życia. Nie pomagaj mu odpłynąć. I nie mów mu już o Itace. Każde twoje słowo to dla niego tydzień płaczu na kamieniu. Zrób to dla mnie, a dam ci nektar i ambrozję z mojego stołu. Tego nie jadł żaden śmiertelny poza nim. Co powiesz?”
  • „Przyleciał ten z laską. Wiesz, co przyniósł. Zeus każe, Kalipso słucha. Tak jest zawsze. … Nie patrz tak, nie płaczę. Boginie nie płaczą przy ludziach. Puszczę go. Sama dam mu topór, spiżowy, z trzonkiem z oliwki. Sama przyniosę płótno na żagiel. Sama poślę mu wiatr, ciepły, od rufy, żeby nie powiedział, że trzymałam go do końca. Ty stanąłeś przy mnie. Pamiętam. Ty jeden. Zostań jeszcze trochę, jak chcesz. Ambrozji starczy.”
  • „Przyleciał ten z laską. Zeus każe. Dobrze. Puszczę go. Nie dlatego, że ty chciałeś. Dlatego, że Zeus. Zapamiętaj to. Dałam mu topór, spiżowy, obosieczny, z trzonkiem z oliwki. I ciosło. Zaprowadziłam go na wschodni brzeg, do suchych drzew. Płótno na żagiel utkam sama. Wiatr też dam. Nikt nie powie, że Kalipso kogoś puściła bez wiatru.”
  • „Pomagasz mu. Dobrze. Idź, pomagaj. … Wiesz, co ci powiem? Bogowie są okrutni i zazdrośni ponad wszystko. Bogini nie może mieć przy sobie śmiertelnego, od razu się gniewają. Jutrzenka wzięła sobie Oriona, to Artemida zastrzeliła go na Ortygii. Demeter pokochała Jazjona na trzy razy zoranym polu, to Zeus spalił go piorunem. A ja tego wyciągnęłam z morza, kiedy trzymał się kilu. Mnie też go zabiorą. Zobaczysz. Ty im tylko pomagasz.”
  • „Siądź przy mnie. Opowiedz mi o morzu. Nie o Itace. O wyspach, o cyklopie, co cię gonił, o Eolu, co trzyma wiatry w worku. Śmieję się? Śmieję się. Dawno się nie śmiałam przy krośnie. On nigdy mi nic nie opowiada. Siedzi na kamieniu. Ty siedzisz tutaj. To dużo.”
  • „Mój ojciec trzyma słupy, które rozdzielają niebo i ziemię. Zna głębie każdego morza. Nie odwiedza mnie. Nie może, ma ręce zajęte. Czasem myślę, że to wymówka. Ojcowie zawsze mają ręce zajęte.”
  • „Ta wyspa leży na pępku morza. Daleko od wszystkiego. Olchy, topole, cyprysy pachnące. Na gałęziach sowy, jastrzębie i kruki morskie, co całe dnie siedzą przy wodzie. Winorośl rośnie mi nad grotą sama, nikt jej nie przycina. Cztery źródła. Fiołki. Nawet bóg, jakby tu przyleciał, stanąłby i patrzył. Tylko on nie patrzy.”
  • „Czółenko złote, osnowa z lnu, wątek z wełny farbowanej na purpurę. Jak śpiewam, idzie szybciej. Jak nie śpiewam, w ogóle nie idzie. Nimfy mówią, że śpiewam teraz ciszej niż kiedyś. Nimfy za dużo słuchają.”