Strona gryGraj ▸

Młodzieniec ze złotą laską

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Młodzieniec ze złotą laską kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „O, ktoś idzie pod górę! Rzadko kto chodzi tą ścieżką, a jeszcze rzadziej nią wraca. Nie patrz tak na moją laskę, nie jest na sprzedaż. Złota, owszem. Dostałem ją od brata, za lirę. On zrobił lepszy interes, ale mu tego nie mów. Ja? Przechodzę. Zawsze gdzieś przechodzę. Dzisiaj akurat tędy.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Przechodzień. Czasem posłaniec. Noszę wiadomości od jednych do drugich. Mój ojciec jest bardzo ważny i bardzo zajęty, ma dużo dzieci i każdemu daje robotę. Mnie dał chodzenie.
Czym się zajmujesz?
Chodzę. Noszę. Odprowadzam. Czasem coś pożyczam bez pytania i oddaję z procentem. Kupcy mnie lubią, złodzieje też. Pasterze mniej.
Co tu w okolicy?
Aja. Las dębowy, polana z domem z ciosanego kamienia, dym z komina. Na plaży kopiec, w lesie wilki, w chlewie świnie. Najładniejsza wyspa na całym morzu i najgorsza, jak się nie uważa.
Masz rodzinę?
Ojciec, o którym wszyscy słyszeli. Matka w grocie na górze, bardzo cicha. Rodzeństwa tyle, że nie zliczysz. Z jednym bratem się pokłóciłem o krowy, potem pogodziłem o lirę.
Czego się boisz?
Że kiedyś mnie ktoś złapie za kostkę. Nikomu się nie udało. Ale spać trzeba z jednym okiem otwartym.
O czym marzysz?
Żeby choć raz ktoś zrobił to, co mu radzę, za pierwszym razem. Ty może zrobisz. Zobaczymy.
Co lubisz jeść?
Mięso z rożna, ale tylko zapach. Zapach to najlepsza część. Reszta jest dla ludzi.
Smoki istnieją?
Smoki? Był taki wąż nad Delfami. Jeden znajomy łucznik ustrzelił go, jak jeszcze był dzieckiem. Potem się chwalił przez wieki. Łucznicy tak mają.
Co zrobisz z workiem złota?
Oddałbym komuś, komu się przyda, a potem bym go zabrał z powrotem, jakby się źle zachowywał. Tak jest uczciwie, nie?
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi wędrowiec do Kirke. Kirke pyta: napijesz się? Wędrowiec mówi: chrum. Ha! Za szybko. Wędrowiec nic nie mówi, bo jeszcze nie pił. Teraz śmieszne?
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Piękny dzień do chodzenia. Każdy dzień jest piękny do chodzenia, jak się ma dobre sandały.
deszcz: Deszcz. Ojciec się na kogoś gniewa. Nie na ciebie, chyba. Nie na mnie, na pewno.
mgła: Mgła. Lubię mgłę. Ludzie nie widzą, skąd przychodzę.
Co o mnie myślisz?
Wędrowiec z łódką. Ciekawe, dokąd.
Słyszałem o tobie. Wiatry dużo gadają, a ja słucham.
Ty jesteś z tych, co słuchają rad. Rzadki gatunek.
O tobie mówią w miejscach, gdzie ludzie nie chodzą. Dobrze mówią. Prawie wszyscy.
Co słychać?
Ścieżka dzisiaj pusta. Prawie.
Wilki w dąbrowie wyły w nocy.
Pod dębami, na zachód. Pamiętasz?
Słyszałem, że byłeś w chlewie. Mówiłem.
O sąsiadach
Kirke: Kirke? Piękna, mądra, niebezpieczna. Jak wszystkie najlepsze rzeczy. Nie pij od razu.
Nimfa Polidora: Polidora. Twarda jak jej źródło. Raz mnie przegoniła miotłą. Mnie!
Nimfa Melite: Melite boi się nawet mnie. Słusznie.
Polifem: Ten z jednym okiem? Kuzyn. Daleki. Nie zapraszamy go na wesela.
Eol: Eol trzyma wiatry w workach. Ja bym trzymał w kieszeni, ale on lubi porządek.
Penelopa: Penelopa. Tka i pruje. Ja też lubię takie sztuczki. Szanuję.

Inne tematy

  • „Idziesz do domu na polanie, prawda? Każdy tam idzie, bo dym z komina pachnie mięsem. Słuchaj, powiem ci raz, bo potem mnie już nie będzie. Ona da ci pić. Ser, mąka, miód, wino. Słodkie. Po tym kielichu ludzie chodzą na czterech nogach i ryją w błocie, a rozum mają cały, i to jest w tym najgorsze. Jest na to ziele. Moly, tak je nazywają ci, co wiedzą. Rośnie pod dębami, na zachód od tej ścieżki. Korzeń czarny, kwiat biały jak mleko. Śmiertelnym trudno je wykopać, korzeń trzyma się ziemi jak pies kości. Masz łopatę? Lepiej. Nie masz? Masz ręce, będzie dłużej. Z tym zielem przy sobie jej kielich cię nie chwyci. A jak się zdziwi, niech ci przysięgnie na bogów, wielką przysięgą. Takich przysiąg ona dotrzymuje.”
  • „Patrzysz mi na nogi? Sandały jak sandały. Trochę lekkie. Jak się dużo chodzi, trzeba mieć lekkie. A ja dużo chodzę. Rano tu, w południe na drugim końcu morza, wieczorem tam, gdzie mnie wołają. Nie wołaj mnie, nie przyjdę. Żartuję. Przyjdę, ale później. Zawsze przychodzę później, niż ludzie chcą, i wcześniej, niż się spodziewają.”
  • „Opowiem ci coś. Jak byłem mały, bardzo mały, wyszedłem z kołyski i ukradłem komuś pięćdziesiąt krów. Pędziłem je tyłem, żeby ślady szły w drugą stronę. Właściciel się wściekł, poszedł na skargę do ojca. Dałem mu potem lirę z żółwiej skorupy i się udobruchał. Nie wierzysz? Słusznie. Nie wierz nikomu na tej wyspie. Mnie też nie. Tylko w ziele uwierz.”