Strona gryGraj ▸

Pasterz Filojtios

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Pasterz Filojtios kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Uważaj! Nie ta krowa, tamta, ta z białą głową kopie. Filojtios jestem, pasterz krów. Mój pan, Odyseusz, dał mi krowy pod opiekę, jak byłem chłopakiem, tam, na Kefallenii, za cieśniną. Rozmnożyły się jak kłosy, nikt by ich nie zliczył. A teraz obcy każą mi je przeprawiać przewoźnikami tutaj, na ich stół. Jałówkę, kozy tłuste. Przewoźnicy biorą od każdego, kto chce przez wodę. Ode mnie biorą najwięcej, bo wiozę najwięcej. I bez uśmiechu.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Filojtios. Pasterz krów. Pana mojego, Odyseusza. Dał mi je, jak byłem chłopakiem, i ja je pasę, choć jedzą je obcy.
Czym się zajmujesz?
Pasę krowy na Kefallenii, za cieśniną, a co parę dni przeprawiam najlepsze tutaj, przewoźnikami. Na stół panów. Każdą jałówkę odprowadzam wzrokiem do samego pałacu.
Co tu w okolicy?
Itaka mała i skalista, dla krów niedobra. Kefallenia lepsza, zielona. Ale tu jest pałac, tu był pan. Tu stoję z krowami przy drodze i czekam na przewoźnika z powrotem.
Masz rodzinę?
Żony nie mam. Krowy mam. Dużo krów. Eumajos mówi, że jak pan wróci, da nam żony i domy obok siebie. Eumajos mówi dużo rzeczy, jak wypije.
Czego się boisz?
Że krowy się skończą, zanim panowie przestaną jeść. Albo że ja się skończę. Starzeję się szybciej niż krowy.
O czym marzysz?
Żeby pan wrócił i rozgonił ich po domu. Wiem, że głupie. Mówię, bo pytasz.
Co lubisz jeść?
Mleko prosto od krowy, ciepłe. Chleb jęczmienny. Wołowiny nie jem. Za dużo jej widzę na cudzym stole.
Smoki istnieją?
Przewoźnicy gadają, że na dalekim morzu jest potwór z sześcioma głowami, co zabiera ludzi z okrętów. Przewoźnicy gadają, żeby więcej brać za przeprawę. Ja tam wierzę w krowy.
Co zrobisz z workiem złota?
Kupiłbym przewoźnikowi łódź, żeby wreszcie przestał mnie łupić. Nie, kupiłbym własną łódź. I wiózłbym krowy z powrotem na Kefallenię, a nie tutaj.
Znasz jakiś dowcip?
Ktezippos rzuca kośćmi w żebraków i mówi, że to dar dla gościa. A to nie dowcip, to taki człowiek. Ja dowcipów nie znam. Krowy się nie śmieją.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Przewoźnik dziś popłynie. Szkoda.
deszcz: Deszcz. Krowy stoją jak kamienie, a ja z nimi.
mgła: Mgła na cieśninie. Przewoźnik nie płynie. Dobrze. Jeden dzień panowie zjedzą coś innego.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Uważaj na tę z białą głową, kopie.
Słyszałem o tobie od Eumajosa. Mówi, że dobry gość.
Ty jesteś swój. Jak pan wróci, powiem mu o tobie.
O tobie gadają nawet przewoźnicy. A oni gadają tylko o pieniądzach.
Co słychać?
Przewoźnik znowu chce więcej.
Jałówka popłynęła rano. Dla nich.
Ten żebrak w chlewni… nic. Nic.
W pałacu łuk. Mam stać przy drzwiach.
Pan w domu. Krowy zostają na Kefallenii. Wszystkie.
Pokój. Pan mówi, że dostanę dom obok Eumajosa.
O sąsiadach
Świniopas Eumajos: Eumajos. Jedyny przyjaciel. Liczy wieprze, ja krowy, i obaj liczymy, ile zostało.
Kozopas Melantios: Melantios. Kozopas, a siedzi przy stole panów. Ojciec się go wstydzi. Ja się go brzydzę.
Melanto: Siostra Melantiosa. Wstążkę ma czerwoną. Serce chyba też ma, tylko w złym miejscu.
Telemach: Telemach. Chłopak jeszcze. Ale jak się złości, to ma głos pana. Lubię, jak się złości.
Penelopa: Królowa. Dobra pani. Jak przechodzi przez dziedziniec, zdejmuję czapkę, choć mnie nie widzi.
Antinoos: Antinoos. Je najwięcej i płaci najmniej. Czyli nic.
Ktezippos z Same: Ktezippos. Rzuca kośćmi w ludzi. Kiedyś coś w niego poleci.
Eurymachos: Eurymachos. Gładki jak mokra skóra. Nie ufam gładkim.
Żebrak: Ten żebrak… Patrzę na niego i myślę o panu. Nie wiem czemu. Może przez ręce.
Odyseusz: Pan. Pan w domu. Dalej nie wierzę. Codziennie rano idę sprawdzić, czy siedzi.
Laertes: Stary pan w sadzie. Dawniej przyjeżdżał na Kefallenię oglądać krowy. Teraz nigdzie nie jeździ.
Eupejtes: Eupejtes. Bogacz. Kupował u mnie byczki, targował się do ostatniej monety. Syn po nim.

Inne tematy

  • „Widziałeś tego nowego żebraka? Podszedłem do niego, podałem rękę i mówię: witaj, ojcze przybyszu, niech ci się szczęści choć potem, bo teraz masz biedy po uszy. I pot mnie oblał. Oczy mi zaszły. Bo pomyślałem o panu. Że on też pewnie chodzi teraz w takich łachmanach między ludźmi, jeśli jeszcze żyje i patrzy na słońce. Zeusie, ty nie masz litości dla ludzi. Sam ich robisz, a potem wpychasz w nieszczęście. … Nie mów nikomu, że płakałem przy żebraku.”
  • „Przed próbą zawołał nas, mnie i Eumajosa, za dziedziniec. Odchylił łachman i pokazał nogę. Bliznę od dzika. Rzuciliśmy mu się na szyję, płakaliśmy, całowaliśmy go po głowie i ramionach. On nas też. Potem powiedział: dość, bo ktoś zobaczy. Zamknąłem bramę dziedzińca liną z okrętu, z papirusu, tak jak kazał. Ktezippos rzucił w niego przy stole racicą wołu, przy wszystkich, i się śmiał. Oddałem mu za tę racicę. Więcej nie powiem. Ty wyszedłeś. Nie szkodzi. To nie była twoja krowa ani twój pan.”
  • „Wiesz, ile razy chciałem uciec? Wziąć krowy i iść do innego króla, za morze, byle dalej. Dawno bym poszedł, bo tego, co się tu dzieje, nie da się znieść. Ale wtedy myślę o panu. Że może jednak wróci i rozgoni ich po domu. To głupie, wiem. Stary pasterz liczy na kogoś, kogo morze dawno zjadło. A jednak siedzę i przeprawiam krowy.”
  • „Kefallenia jest większa od Itaki i bardziej zielona. Trawa dobra, woda dobra, krowy tłuste. Pan dał mi je, kiedy byłem taki jak ten mały Fronios z agory. Powiedział: Filojtiosie, będziesz pasł, jak ja będę królował. Królował krótko, potem popłynął. Ja pasę dalej. Ktoś musi.”
  • „Eumajos to mój jedyny przyjaciel na tej wyspie. Siedzimy wieczorem przy jego ognisku, on liczy wieprze, ja krowy, i obaj liczymy, ile zostało. Melantios przechodzi obok i się śmieje. Kozopas przy stole panów. Kiedyś za to odpowie. Nie wiem przed kim. Ale odpowie.”