Aojda Femios
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Cicho, zwrotka.”
- „O wszystkich, oprócz niego.”
- „Lira jest moja.”
- „Pieśń nie zna końca.”
Prośby
- Nowa pieśń dla Femiosa (poziom 30)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Aojda Femios kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Cicho, cicho, jeszcze nie skończyłem zwrotki. … No. Femios, syn Terpiosa. Aojda. Śpiewam przy stole, bo każą. Panowie mówią, że płacą, ale płacą cudzym jedzeniem, więc w sumie śpiewam za darmo. Lira jest moja. Głos też. Tylko pieśni teraz są ich. Nie lubię tego.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Femios, syn Terpiosa. Aojda. Śpiewam, bo umiem. Bogowie dali mi głos, a ludzie zabrali wybór.
- Czym się zajmujesz?
- Śpiewam przy stole. Pieśni o bohaterach, o bogach, o powrotach. Panowie słuchają, piją, czasem rzucą mi kawałek mięsa.
- Co tu w okolicy?
- Megaron to moja okolica. Kolumny, ognisko, stoły. Dalej nie wychodzę, bo Antinoos lubi wiedzieć, gdzie jest jego pieśniarz.
- Masz rodzinę?
- Żona w mieście, córki dwie. Nie śpiewam w domu. W domu milczę. Tam mi wolno.
- Czego się boisz?
- Że kiedyś zaśpiewam coś, co się Antinoosowi nie spodoba. I że to będzie ostatnia pieśń.
- O czym marzysz?
- Zaśpiewać pieśń o powrocie Odyseusza. Całą. Od Troi do progu. Tylko muszę znać koniec.
- Co lubisz jeść?
- Miód. Dla gardła. Aojda bez miodu to kruk.
- Smoki istnieją?
- Smoki są w pieśniach. Pieśni są prawdziwe, jak się je dobrze zaśpiewa. Więc smoki są. Tylko daleko.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym sobie prawo do milczenia. Na tydzień. Żeby sprawdzić, czy jeszcze umiem.
- Znasz jakiś dowcip?
- Antinoos kazał mi zaśpiewać pieśń o najmądrzejszym człowieku na świecie. Zaśpiewałem o Odyseuszu. Nie kazał przestać. Nie zrozumiał.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. W sali i tak ciemno od dymu.
deszcz: Deszcz. Struny wilgotnieją, głos chrypi. Śpiewam gorzej. Nikt nie zauważy.
mgła: Mgła. Dobra pogoda na pieśń o zagubionych okrętach. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Chcesz pieśń? Mam o powrotach.
Słyszałem o tobie. Może kiedyś o tobie zaśpiewam.
Swój. Twoją pieśń już układam.
O tobie śpiewam co trzeci wieczór. Zalotnicy nie lubią. Ja lubię. - Co słychać?
- Pękła mi dziś druga struna. Nie, przesłyszałem się.
Antinoos chce pieśń o Achillesie. Trzeci raz dzisiaj.
Nowa pieśń się przyjęła. Nawet Elatos słuchał. - O sąsiadach
- Antinoos: Antinoos lubi pieśni o zabijaniu. Nie lubi o karze.
Penelopa: Królowa kazała mi przestać śpiewać o powrotach. Płakała. Chciałbym jej zaśpiewać coś innego.
Telemach: Telemach mnie obronił. Pieśniarz nie jest winny, powiedział. Pamiętam.
Herold Medon: Medon nalewa, ja śpiewam. Obaj służymy i obaj czekamy.
Eurymachos: Eurymachos zawsze prosi o pieśni miłosne. Do Melanto.
Leodes: Leodes siedzi najbliżej mnie i najmniej pije. Jedyny, co słucha słów.
Inne tematy
- „Chcesz pieśń? Mam jedną, o powrotach spod Troi. Panowie ją lubią, bo jest o cudzym nieszczęściu. Słuchaj. Nestor wrócił do Pylos szybko i szczęśliwie, bo słuchał bogów. Diomedes dopłynął do Argos czwartego dnia. Menelaos błądził z Heleną po Egipcie siedem lat. Agamemnon wrócił do domu i żona z kochankiem zarżnęli go przy stole, jak wołu przy żłobie. A o Odyseuszu… o Odyseuszu pieśń milczy. Pieśń nie zna końca. Królowa kiedyś zeszła i kazała mi przestać. Telemach powiedział, że pieśniarz nie jest winny, tylko bogowie. Śpiewam dalej. O wszystkich, oprócz niego.”
- „Zaśpiewałem wczoraj nową. O Niku w grocie cyklopa i o srebrnej nici na worku z wiatrami. Antinoos odstawił kielich. Na chwilę, ale odstawił. Królowa stała za drzwiami, widziałem rąbek jej sukni. Nie kazała przestać. Pierwszy raz od lat nie kazała przestać.”
- „Myślisz, że mogę wstać i wyjść? Mogę. Raz. Drugi raz już nie, bo nie będzie czym. Antinoos ma ciężką rękę i dobrą pamięć. Śpiewam więc, a w pieśniach chowam, co chcę. Jak śpiewam o Agamemnonie, to patrzę na Eurymachosa. On nie łapie. Medon łapie.”
- „Ta lira ma siedem strun i jedną pękniętą, tę najcieńszą. Pękła tego dnia, kiedy pierwszy zalotnik usiadł na tronie. Nie wymieniam. Gram bez niej. Nikt nie słyszy różnicy. Ja słyszę.”
- „Stałem w kącie z lirą i myślałem: uciec do ołtarza Zeusa na dziedzińcu, czy paść mu do kolan. Odłożyłem lirę między krater a krzesło. I padłem. Powiedziałem: sam się nauczyłem, a bóg włożył mi w serce pieśni wszelkiego rodzaju. Śpiewałem im, bo musiałem. Zabijesz pieśniarza, to sam potem pożałujesz. Telemach poświadczył. … Żyję. Struna dalej pęknięta. Teraz ją wymienię. Mam o czym śpiewać.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy