Faetusa
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Złotoroga, chodź!”
- „One nie bodą.”
- „Ranna już wstała.”
- „Na skałach są ptaki.”
- „Nie mów która.”
Prośby
- Źródło na Trinakii (poziom 66)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Faetusa kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ojej, człowiek! Na łodzi? Z daleka? Chodź, chodź, nie bój się, one nie bodą. Ta tutaj to Złotoroga, a ta z białą łatą to Ranna, bo zawsze pierwsza wstaje, i tamta, tamta, co patrzy na ciebie, to Uparta. Faetusa jestem. Córka Heliosa. Lampetia liczy, a ja daję imiona. Siostra mówi, że nie wolno, bo to krowy ojca. Ale ojciec nie zabronił. Ojciec nic nie mówi, tylko świeci.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Faetusa. Córka Heliosa. Młodsza siostra. Ta, co daje imiona. Lampetia mówi, że ta, co przeszkadza.
- Czym się zajmujesz?
- Pasę krowy. Prowadzę na lepszą trawę, do źródła, pilnuję, żeby się nie rozeszły. I śpiewam im. Krowy lubią, jak się do nich śpiewa. Owce mniej.
- Co tu w okolicy?
- Najładniejsza wyspa na świecie, jak się nie jest głodnym. Łąki, źródło, ołtarz ojca. W grocie przy brzegu ławy z kamienia, tam tańczymy z siostrą, jak nikt nie patrzy. Teraz ty patrzysz.
- Masz rodzinę?
- Ojciec, Słońce. Matka, Neajra, przypływa raz w roku. Lampetia, która udaje, że nie lubi krów. I trzysta pięćdziesiąt krów, z czego sto ma już imię.
- Czego się boisz?
- Głodnych ludzi. Nie złych. Głodnych. Źli robią źle, bo chcą. Głodni, bo muszą.
- O czym marzysz?
- Zobaczyć, gdzie ojciec zachodzi. Mówi, że za morzem jest wielka rzeka i złoty kubek, w którym płynie nocą na wschód. Chciałabym w nim popłynąć. Raz.
- Co lubisz jeść?
- Miód z łąk i ser z owczego mleka. I figi, jak dojrzeją. Mięsa nigdy. Jak się zna krowy po imieniu, to się nie je.
- Smoki istnieją?
- Ojciec dał naszej bratanicy wóz z wężami, co mają skrzydła. Ja bym chciała takiego. Tylko po to, żeby polatać nad stadami i zobaczyć je wszystkie naraz. Lampetia mówi, że to głupie. Lampetia nie lata.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym dzwonki. Złote, dla każdej krowy. Żeby w mgle było słychać, gdzie która. Lampetia by wtedy nie musiała liczyć dwa razy.
- Znasz jakiś dowcip?
- Wiesz, czemu krowy ojca się nie starzeją? Bo nikt im nie mówi, ile mają lat. Lampetia liczy wszystko, ale tego nie liczy. Ha!
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Ojciec jest w dobrym humorze. Krowy też.
deszcz: Deszcz. Mokre krowy, złote krowy. Ładnie wtedy błyszczą.
mgła: Mgła. Złotoroga ginie mi w mgle. Wołam ją i muczy z daleka. - Co o mnie myślisz?
- Obcy! Z łodzi! Chodź, poznasz Złotorogą.
Słyszałam o tobie. Ojciec mówił przy zachodzie.
Ty jesteś dobry. Krowy cię nie omijają. To coś znaczy.
O tobie ojciec mówi wieczorami. Lampetia udaje, że nie słucha. - Co słychać?
- Ranna wstała pierwsza.
Uparta poszła za wzgórze. Znowu.
Wieje i wieje. Na skałach są ptaki, w zatoce ryby.
Wszystkie są! Wszystkie!
Nie mów która. Proszę. - O sąsiadach
- Lampetia: Lampetia. Liczy, mówi, że nie lubi krów, a przy Rannej zawsze trzyma rękę dłużej. Kocham ją.
Kirke: Siostra z Ai. Nigdy jej nie widziałam. Śpiewa, mówią. Ja też śpiewam. Może kiedyś zaśpiewamy razem.
Eol: Eol? Ten od wiatrów? Ładny dom ma, mówią, pływający. Nasze wiatry są nie od niego.
Cień Tejrezjasza: Wieszcz z Teb, od zmarłych? Ojciec mówi, że jemu jednemu nie trzeba świecić. On widzi bez tego.
Inne tematy
- „Wieje, co? Z południa i ze wschodu, na zmianę, jakby dwa wiatry się kłóciły, który ma cię dłużej trzymać. Ojciec nie rządzi wiatrami. Wiatry są od Zeusa, a Eol je tylko trzyma w workach. Jak wieje tak długo, to znaczy, że ktoś na górze chce coś zobaczyć. Nie wiem co. Może, co zrobicie głodni. Tamci, przed laty, siedzieli tu miesiąc. Łowili ryby na haczyki, ptaki na skałach, co się dało. Ich wódz poszedł do źródła, umył ręce, modlił się i zasnął. Jak się obudził, czuł już dym. Ty nie śpij. Proszę. Na skałach przy grocie są ptaki, w zatoce ryby. Mało, ale są.”
- „Wiatr ucichł, a one wszystkie są! Złotoroga, Ranna, Uparta, wszystkie. Lampetia liczyła trzy razy, bo nie wierzyła. Pierwszy raz widziałam, jak się uśmiecha przy liczeniu. Dziękuję ci. Wiem, że byłeś głodny. Widziałam, jak patrzyłeś. Patrzyłeś i nic. To jest najtrudniejsze, patrzeć i nic.”
- „Lampetia pobiegła do ojca. Ja zostałam ze stadem, bo ktoś musiał. Krowy stoją cicho i patrzą w stronę dymu. Nie muczą. One wiedzą. Płyń już, jak tylko wiatr pozwoli. Nie dlatego, że cię wyganiam. Dlatego, że lepiej, żebyś był daleko, kiedy ojciec dostanie odpowiedź.”
- „Lampetia jest starsza i ważniejsza, i wie o tym. Liczy co rano, przy każdej krowie dotyka ręką grzbietu. Mówi, że to liczenie. Ja widziałam, że przy niektórych trzyma rękę dłużej. Ona też je lubi. Tylko się nie przyzna. Ona się do niczego nie przyzna, nawet do tego, że ma ciepłe ręce.”
- „Ojciec przejeżdża nad nami codziennie. Rano patrzy na stada pierwszy, zanim spojrzy na cokolwiek innego. Wieczorem, schodząc, ostatni raz. Lubię wieczory. Wtedy wszystko jest złote, nawet woda w źródle. Myślę wtedy, że patrzy też na nas, nie tylko na krowy. Lampetia mówi, że to to samo spojrzenie.”
- „Kirke to nasza siostra. Przyrodnia, z innej matki, z Perse. Na Ai, za morzem. Nigdy jej nie widziałam. Ojciec mówi, że śpiewa przy krośnie. Ja śpiewam krowom. Może to rodzinne.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy