Strona gryGraj ▸

Eurykleja

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Eurykleja kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „A ty co, nowy? Nie stój na środku, bo cię zadepczą, jak będą nieść następną świnię. Eurykleja jestem. Klucznica. Klucze do komór mam przy pasie i śpię z nimi, bo jakbym nie spała, to panowie by już wypili wszystko do dna. Wykarmiłam króla, wykarmiłam jego syna. Jak potrzebujesz chleba na drogę albo czegoś na rany, mów. Jak potrzebujesz plotek, też mów, ale ciszej.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Eurykleja, córka Opsa. Klucznica. Piastunka króla i jego syna. A teraz stara baba z kluczami, co się nikogo nie boi.
Czym się zajmujesz?
Pilnuję komór. Wydaję mąkę, wino i oliwę. Pilnuję służących, żeby przędły, a nie chodziły po kątach z panami. Z tym drugim gorzej mi idzie.
Co tu w okolicy?
Pałac znam od piwnicy po dach. Każdą komorę, każdy kąt, gdzie można coś schować. Dalej nie chodzę, bo nie ma po co. Wszystko, co ważne, jest tutaj.
Masz rodzinę?
Moja rodzina to ten dom. Króla wykarmiłam, Telemacha wykarmiłam. Swoich dzieci nie miałam. Nie było kiedy.
Czego się boisz?
Że umrę przed powrotem pana. Nie ze strachu przed śmiercią. Z ciekawości, jak będzie wyglądał.
O czym marzysz?
Wymyć mu nogi, jak wróci. Jak gościowi. Gościom zawsze myję nogi. Jemu też umyję.
Co lubisz jeść?
Kasza z miodem. Taką dawałam panu, jak był mały. Teraz robię ją sobie. Nikt nie wie, że to dla niego.
Smoki istnieją?
Smoki? W tym domu siedzi ponad stu smoków przy stole i żre. Innych mi nie trzeba.
Co zrobisz z workiem złota?
Schowałabym w najgłębszej komorze, pod oliwą, żeby nikt nie znalazł. I czekała. Ja umiem czekać.
Znasz jakiś dowcip?
Antinoos pyta mnie, czemu noszę klucze nawet do łóżka. Mówię: bo w łóżku nikt mi ich nie ukradnie, w łóżku jestem sama. Zrozumiał dopiero następnego dnia.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce, to pranie schnie. Przynajmniej jedno w tym domu idzie dobrze.
deszcz: Leje. Zalotnicy w sali, błoto na posadzce. Szoruj, stara, szoruj.
mgła: Mgła. Wilgoć w komorach. Mąka mi się zbryli.
Co o mnie myślisz?
Nowy. Jedz, dziecko, chudy jesteś.
Słyszałam o tobie. Dobrze mówią. Jeszcze.
Swój jesteś. Takiemu mogę dać klucz do mniejszej komory. Do mniejszej.
Jak pan wróci, powiem mu o tobie. Pierwsza, zanim ktokolwiek.
Co słychać?
Zalotnicy wypili wczoraj dziewięć dzbanów. Dziewięć!
Melanto znowu gdzieś poszła z panem.
Królowa spała dziś dobrze. Pierwszy raz od dawna.
Wieść o panu! Mówiłam, że żyje!
O sąsiadach
Penelopa: Królowa jest silniejsza, niż myślą. Silniejsza niż ja. A ja jestem silna.
Telemach: Telemach ma oczy ojca. I jego upór. Ja to widzę, oni jeszcze nie.
Melanto: Melanto to żmija. Wychowana na mleku królowej, a kąsa.
Świniopas Eumajos: Eumajos dobry chłopak. Wychowałam go razem z siostrą pana. Wiernego wychowałam.
Laertes: Laertes kupił mnie za dwadzieścia wołów i nigdy nie żałował. Ja też nie żałowałam.
Antinoos: Antinoos je, jakby jutro miało nie być. Kiedyś może nie będzie.
Eurymachos: Eurymachos mówi do mnie babciu. Nie jestem jego babcią. Jego babcia by się wstydziła.
Kozopas Melantios: Melantios to brat Melanto. Jedna krew, jedna żmija.
Aojda Femios: Femios śpiewa ładnie. Szkoda, że dla nich.
Herold Medon: Medon jest wierny. Tylko udaje, że nie.

Inne tematy

  • „Chodź tu. Nikt nie patrzy. Widziałam cię pod drzwiami królowej, jak ta żmija Melanto cię wypytywała. Nic nie widziałeś, tak? Dobrze. Masz. Jedna strzała z komory, gdzie leży łuk pana. Wzięłam ją dawno temu, jak sprzątałam, i schowałam w fartuchu. Niech ma ją ktoś, kto umie milczeć. Na szczęście. Bo on wróci. Ja to wiem w kościach, a kości mam stare, to się nie mylą.”
  • „Ty coś przeskrobałeś z morzem, co? Nie patrz tak. Mleko mi się dziś zwarzyło trzy razy, a sól w beczce zrobiła się mokra. Jak pan wypływał, było tak samo. Rzuć coś do wody, jak będziesz odbijał. Kawałek chleba chociaż. Bogowie lubią, jak się o nich pamięta. Zwłaszcza ci, co się gniewają.”
  • „Laertes dał za mnie dwadzieścia wołów, jak byłam młoda. Dwadzieścia! Szanował mnie jak żonę, a do łóżka nie wziął ani razu, bo bał się swojej żony. Mądry człowiek. Potem karmiłam jego syna. Myłam go w misie przy ogniu, darł się jak kozioł. Teraz myję naczynia po tych, co mu zjadają dom.”
  • „Pan miał bliznę nad kolanem. Od dzika. Pojechał do dziadka, na Parnas, i polował z wujami. Dzik mu rozorał nogę kłem, a on i tak go dobił włócznią. Przywieźli go do domu obwiązanego. Ja zmieniałam opatrunki. Płakał tylko w nocy, żeby nikt nie widział. Duma. Od dziecka miał dumę.”
  • „W pałacu jest pięćdziesiąt służących. Nauczyłam je przędzenia, tkania i milczenia. Dwunastce z nich to trzecie nie wyszło. Śmieją się z królowej i chodzą z panami do kątów. Melanto pierwsza. Królowa ją wychowała jak córkę, a ona teraz nosi wstążki od Eurymachosa. Wstążki. Ja w jej wieku nosiłam wodę.”
  • „Masz, spróbuj. Nie pij, tylko powąchaj. Wino Marona. Pan przywiózł kiedyś od kapłana z Ismaros. Jedna miara na dwadzieścia miar wody, a i tak zapach idzie na całą izbę. Zostało mi trochę w najgłębszej komorze, panowie o nim nie wiedzą. Sprzedam ci dzban, jak będziesz potrzebował. Ale nie mów im, skąd.”
  • „Królowa mówi, że przyniosłeś kamień z sową. Nie pokazuj, nie trzeba. Ja pamiętam te kamienie. Ja pakowałam te okręty. Mąka w szytych skórach, wino w dzbanach, oliwa, ser, wszystko liczyłam sama, dwanaście razy, bo panu się spieszyło. Każdy kamień wnosiło czterech chłopa na pokład i śmiali się, że cięższy od teściowej. Śmiali się. … Nie pytaj, czemu ręce mi się trzęsą. Stara jestem. Mam dziś dużo roboty. Bardzo dużo.”
  • „Chodź tu. Bliżej. Szeptem. … Królowa kazała mi umyć nogi temu żebrakowi. Rozmawiała z nim przy ogniu do późna. Wzięłam misę, nalałam zimnej, potem gorącej. On odwrócił się od ognia, w ciemność. Od razu wiedziałam czemu, tylko za późno. Dotknęłam nogi i poczułam bliznę. Tę od dzika, z Parnasu. Puściłam nogę, stuknęła w misę, spiż zadzwonił, misa się przewróciła, woda po całej podłodze. Złapałam go za brodę: ty jesteś Odyseusz, dziecko moje! A on mnie za gardło. Prawą ręką. A drugą przyciągnął do siebie. Nianiu, chcesz mnie zgubić? Ty mnie karmiłaś piersią. Milcz. … Milczę. Tobie mówię, bo ty wiesz, widzę po tobie. Królowa nic nie widziała, patrzyła w inną stronę, jakby jej ktoś odwrócił głowę. Chciałam mu powiedzieć, które dziewczyny w pałacu się z nim śmieją. Nie chciał. Sam patrzy. Klucze mam przy pasie.”