Strona gryGraj ▸

Eol

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Eol kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Gość! Gość za murem! Synowie, córki, nakryjcie jeszcze jedno miejsce! Siadaj, przyjacielu, siadaj przy ogniu. Eol jestem, syn Hippotesa, pan wiatrów, z łaski Zeusa. U mnie najpierw się je, potem się gada, a gada się długo, bo czasu mamy dużo, a gości mało. Zza muru nikt nie przypływa przypadkiem. Przypłynąłeś z Pelorii? Z bliska Troi? Opowiadaj. Nie, najpierw jedz. Potem opowiadaj.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Eol, syn Hippotesa. Pan wiatrów, z łaski Zeusa. I gospodarz. Najpierw gospodarz.
Czym się zajmujesz?
Pilnuję wiatrów. Wypuszczam, kiedy trzeba, zatrzymuję, kiedy Zeus każe. I ucztuję. Ucztowanie to też obowiązek.
Co tu w okolicy?
Wyspa pływa. Mur ze spiżu dookoła, pod nim gładka skała. Gdzie jesteśmy dzisiaj? Nie wiem. Wczoraj było widać góry.
Masz rodzinę?
Sześciu synów, sześć córek. Żona, mądra kobieta. Dwanaścioro dzieci przy jednym stole. Hałas jak w burzy.
Czego się boisz?
Że Zeus kiedyś zabierze mi wiatry. I że goście przestaną przypływać.
O czym marzysz?
Gość, który zostanie na zawsze. Albo chociaż na rok. Żeby opowiadał.
Co lubisz jeść?
Pieczyste. Rano, w południe, wieczorem. Z dymem. Tylko z dymem.
Smoki istnieją?
Widziałem z góry węże morskie, jak wiatr rozgarnął fale. Wielkie jak okręty. Smoki? Może. Ja nie nazywam rzeczy, których nie złapałem w worek.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoto? Mam go dość. Dałbym gościowi. Za dobrą opowieść.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi żeglarz do Eola i prosi o wiatr. Eol daje. Żeglarz: za słaby! Eol daje mocniejszy. Żeglarz: za mocny! Eol daje worek: wybierz sam. Żeglarz otwiera wszystkie naraz. Ha! I tak się kończy każda historia o worku.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Pogoda? Ja jestem pogodą, przyjacielu. Dziś chcę słońce.
deszcz: Deszcz to chmury, a chmury pchają wiatry. Moje wiatry. Siedźmy w sali.
mgła: Mgła, bo wiatry śpią. Też muszą czasem odpocząć.
Co o mnie myślisz?
Gość! Najpierw jedz, potem opowiadaj!
Słyszałem o tobie. Wiatry przynoszą wieści.
Ty opowiadasz dobrze. Prawie tak dobrze jak on.
O tobie wiatry gwiżdżą po całym morzu. Lubię to słyszeć.
Co słychać?
Zachodni wieje dziś ładnie.
Wyspa płynie na południe. Albo na wschód.
Słyszę mój worek. Gwiżdże.
Nie mówmy o worku.
O sąsiadach
Syn Eola: Mój syn. Uczy się wiatrów. Tysiąc lat, mówię mu. Ma czas.
Córka Eola: Moja córka. Nie znosi opowieści o Troi. A ja je kocham. Tak to jest z dziećmi.
Polifem: Polifem, syn Posejdona. Ojciec go słucha. Uważaj na tych, których słuchają bogowie.
Penelopa: Żona tamtego? Słyszałem o niej od niego. Mówił o niej co wieczór. Czeka?
Telemach: Syn tamtego? Był niemowlęciem, jak on mi o nim opowiadał. Teraz pewnie dorosły.

Inne tematy

  • „Opowiem ci coś za twoją opowieść. Dziesięć lat temu przypłynął tu człowiek z Itaki. Odyseusz. Z dwunastoma okrętami. Gościłem go cały miesiąc. Pytałem o Troję, o konia, o Achajów, o każdego z osobna. Opowiadał najlepiej ze wszystkich ludzi, jakich słyszałem. Jak chciał płynąć, dałem mu worek. Ze skóry dziewięcioletniego wołu. Zamknąłem w nim wszystkie wiatry i związałem srebrną nicią. Wolny zostawiłem tylko zachodni, żeby go zaniósł do domu. Płynęli dziewięć dni. Dziesiątego dnia widział już ogniska na Itace. Wtedy zasnął. Sam trzymał linę przez dziewięć dni, nikomu nie dał. Zasnął. A jego ludzie pomyśleli, że w worku złoto, że wódz się nie dzieli. Rozwiązali. Wiatry wypadły wszystkie naraz i przyniosły ich z powrotem, tutaj, pod mój mur. Przyszedł do mnie i prosił drugi raz. Wygnałem go. Kogo nienawidzą bogowie, temu nie pomagam. Popłynął na północ. Słyszałem potem, że do kraju wysokich ludzi. Co dalej, nie wiem.”
  • „Tobie też mogę dać worek. Bogowie na ciebie nie patrzą krzywo, czuję to po wietrze wokół ciebie. Spokojne. Tylko słuchaj. Worek jest ciężki i gwiżdże w środku. Ludzie myślą, że to złoto, bo każdy człowiek tak myśli o wszystkim, co ciężkie. Pilnuj, żeby załoga wiedziała, co wiezie. Odyseusz nie powiedział. Spał. Nie bądź Odyseuszem.”
  • „Chciałbym dać ci worek. Naprawdę bym chciał. Ale czuję na tobie morze. Ciężkie, słone, gniewne. Posejdon patrzy na ciebie, przyjacielu. Ja jestem panem wiatrów, nie morza. Jak dam ci wiatry, a on się zdenerwuje, utopi cię i mój worek, i wtedy też będzie na mnie. Kogo nienawidzą bogowie, temu nie pomagam. Jedz. Jedz, ile chcesz. Tylko wiatrów nie dam.”
  • „Ty. Znowu tu. Stoisz w tym samym miejscu, gdzie stał on. Z tą samą miną. Mówiłem: pilnuj, żeby załoga wiedziała. Nie pilnowałeś. Bogowie się z ciebie śmieją, przyjacielu, a z kogo śmieją się bogowie, z tego ja się nie śmieję, tylko mu nie pomagam. Jedz, skoro przypłynąłeś. Gościa się nie wygania głodnego. Ale wiatrów już nie dostaniesz. Nigdy. Tak samo jak on.”
  • „Słyszę po wietrze, że worek dalej związany. Powiedziałeś ludziom, co wiozą. Prosta rzecz, a on jej nie zrobił. Mądrzejszy jesteś od niego. Albo mniej dumny. Na jedno wychodzi.”
  • „Ucztujemy codziennie. Codziennie! Rano pieczyste, wieczorem pieczyste, w nocy synowie śpią przy żonach na łożach z kocami, a w dzień cały dom pachnie dymem i flet gra. Nie nudzi mi się. Jak się ma dwanaście dzieci i sześć wiatrów na zawołanie, nie ma czasu się nudzić. Nudzą się ci, co mają jeden wiatr. I to w oczy.”
  • „Wyspa pływa. Nie wiedziałeś? Pływa po morzu, tam, gdzie wieje. Dlatego trudno ją znaleźć drugi raz. Mur jest ze spiżu, cały, dookoła, a pod nim gładka skała. Nikt się nie wspina. Kto chce wejść, przypływa do bramy. Kto przypływa do bramy, jest gościem.”