Stary Echeneos
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Gość to wszystko.”
- „Na krześle, nie w popiele.”
- „Starzy są potrzebni.”
- „Hypereja… Dawno.”
Prośby
- Prawo gościny (poziom 60)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Stary Echeneos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ty, młody, chodź tu. Nie młody? Dla mnie wszyscy młodzi. Echeneos. Najstarszy z Feaków. Mówię mało, ale jak mówię, to król słucha. Bo pamiętam rzeczy, które on zapomniał. Na przykład, jak się przyjmuje obcych. Młodzi już nie pamiętają, myślą o okrętach. Okręt to nic. Gość to wszystko. Siadaj. Na krześle, nie w popiele przy ogniu. Widzisz, jak mało trzeba.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Echeneos. Najstarszy z Feaków. Mądry, mówią. Stary, wiem.
- Czym się zajmujesz?
- Siedzę i pamiętam. Jak trzeba, wstaję i przypominam. Król słucha. Rzadko trzeba wstawać.
- Co tu w okolicy?
- Pamiętam, jak tu nic nie było. Las, skały, brzeg. Teraz mury i pałac. Ładnie zrobili. Ja nosiłem wodę.
- Masz rodzinę?
- Żona umarła dawno. Synowie pływają. Wnuki biegają po agorze. Wszyscy myślą, że jestem nudny. Mają rację.
- Czego się boisz?
- Że umrę, a młodzi zapomną, jak się przyjmuje gościa. Wtedy Zeus się na nas pogniewa i będzie miał rację.
- O czym marzysz?
- Raz jeszcze zobaczyć Hypereję. Z daleka. Z okrętu. Tylko popatrzeć, czy Cyklopi dalej tam są.
- Co lubisz jeść?
- Miękkie. Chleb w winie, kasza. Zęby zostały w Hyperei.
- Smoki istnieją?
- Za młodu widziałem węża morskiego. Długi jak okręt. Albo to był okręt. Wtedy jeszcze dobrze widziałem.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dałbym na dary dla gości. Gość, który odpływa z darem, mówi o nas dobrze. A dobre imię jest więcej warte niż złoto.
- Znasz jakiś dowcip?
- Młody pyta mnie: dziadku, jak było dawniej? Mówię: tak samo, tylko byliśmy młodsi. Pyta: i lepiej było? Mówię: oczywiście. Byliśmy młodsi.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Kości się grzeją.
deszcz: Deszcz. Kości pamiętają Hypereję.
mgła: Mgła. W Hyperei mgła była gęstsza. Wszystko było gęstsze. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Siadaj na krześle.
Słyszałem o tobie. Mówią, że wiesz, co to gość.
Ty szanujesz starych. Widać.
O tobie mówią młodzi. Starzy też. To się rzadko zdarza naraz. - Co słychać?
- Starzy są potrzebni.
Młodzi gadają o okrętach.
Powiedziałem królowi o tobie. Słuchał. - O sąsiadach
- Król Alkinoos: Król. Dobry chłopak. Pamiętam go, jak był mały i bał się złotych psów.
Królowa Arete: Królowa mądrzejsza od nas wszystkich. Ja to mówię, a jestem najstarszy.
Nausykaa: Królewna. Wnuczka Nausitoosa. Ma jego oczy.
Euryalos: Euryalos? Za moich czasów za taki język się płaciło. Teraz się daje miecz. Też dobrze.
Obcy z morza: Ten, co siedział w popiele. Podniosłem go słowami. Niech mu się wiedzie.
Aojda Demodokos: Demodokos śpiewał już, jak ja byłem w sile wieku. Ślepy był zawsze.
Inne tematy
- „Przyszedł tu niedawno jeden z morza. Objął kolana królowej, a potem usiadł w popiele przy ognisku, jak błagający. I wszyscy milczeli. Król milczał. To ja wstałem i powiedziałem: Alkinoosie, nie godzi się, żeby gość siedział w popiele. Podnieś go, posadź na krześle, każ nalać wina dla Zeusa, który chodzi z błagającymi. Podniósł. Widzisz? Starzy są potrzebni.”
- „Pamiętam Hypereję. Byłem mały. Cyklopi przychodzili w nocy po owce i nikt nie mógł ich zatrzymać. Nausitoos, ojciec króla, zebrał ludzi na okręty i powiedział: płyniemy tam, gdzie nikt nas nie znajdzie. Znaleźliśmy Scherię. Postawił mury, podzielił pola. Ja niosłem dzban z wodą. Pamiętam ciężar dzbana. Twarzy nie pamiętam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy