Strona gryGraj ▸

Aojda Demodokos

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Aojda Demodokos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Kroki. Ciężkie, obce. Ktoś z morza. Siadaj, siadaj, nie widzę, ale słyszę, gdzie stoisz. Demodokos. Aojda. Muza kochała mnie bardziej niż innych. Dała mi pieśń, a zabrała oczy. Dobry interes? Zapytaj mnie w dzień, powiem, że dobry. W nocy nie pytaj. Pontonoos zaraz przyniesie lirę. Wiesza mi ją na kołku nad głową i prowadzi moją rękę, żebym trafił. Czego chcesz posłuchać?”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Demodokos. Aojda Feaków. Ślepy od młodości, śpiewak od zawsze.
Czym się zajmujesz?
Śpiewam. Na ucztach, na igrzyskach, przy tańcu. O Troi, o bogach, o tym, co było i czego nie było. Muza podpowiada, ja gram.
Co tu w okolicy?
Słyszę ją. Morze z dwóch stron, młotki w porcie, kroki na agorze. Pałac pachnie mięsem, sad gruszkami. Z tego składam sobie miasto. Pewnie piękniejsze, niż jest.
Masz rodzinę?
Mam lirę i Pontonoosa, co mnie prowadzi. Rodzinę miałem kiedyś. Teraz mam słuchaczy. Są głośniejsi.
Czego się boisz?
Ciszy. Ślepy w ciszy jest sam jak nikt na świecie.
O czym marzysz?
Raz zobaczyć to, o czym śpiewam. Jeden dzień pod Troją, z oczami. Potem mogę śpiewać dalej po ciemku.
Co lubisz jeść?
Mięso z grzbietu, które przysyłają mi goście. Wino w kubku, który stoi zawsze w tym samym miejscu. Aojda je po pieśni, nie przed.
Smoki istnieją?
Śpiewam o smokach, jak ktoś zapłaci. O Kadmosie, co siał zęby smoka, a z ziemi wyrastali ludzie w zbrojach. Ładna pieśń. Prawdziwa? Muza nie mówi.
Co zrobisz z workiem złota?
Dałbym Pontonoosowi. On mnie prowadzi, on mi nalewa. Ja tylko śpiewam. Złoto nie śpiewa.
Znasz jakiś dowcip?
Pytają mnie, czemu śpiewam z zamkniętymi oczami. Mówię: żeby lepiej widzieć. Śmieją się. Nie wiedzą, że mówię prawdę.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ciepło na twarzy. Słońce, tak?
deszcz: Deszcz. Struny się rozstrajają. Śpiewam wtedy smutniej.
mgła: Mgła? Głosy brzmią inaczej, bliżej. Lubię mgłę.
Co o mnie myślisz?
Kroki obce. Ciężkie.
Słyszałem o tobie. Żeglarze śpiewają.
Ty słuchasz dobrze. Czuję to.
O tobie ułożę pieśń. Może już układam.
Co słychać?
Lira nastrojona.
Muza dziś cicha.
Pieśń o koniu. Obcy płakał. Pamiętam.
O sąsiadach
Herold Pontonoos: Pontonoos. Moje oczy. Ciepła ręka i trochę za dużo wina w kraterze.
Król Alkinoos: Król płaci za pieśni i słucha do końca. Rzadki król.
Obcy z morza: Obcy, co płacze przy pieśniach o Troi. Albo miał tam brata, albo był tam sam. Albo jedno i drugie.
Halijos: Halijos tańczy, jak gram. Słyszę jego stopy na piasku. Najlżejsze na Scherii.
Nausykaa: Królewna płacze przy każdej pieśni. Dobry słuchacz.
Aojda Femios: Aojda z Itaki? Śpiewa dla tych, co nie chcą słuchać? Współczuję. I zazdroszczę, że ma o czym.

Inne tematy

  • „Zaśpiewałem dziś o koniu. Obcy z morza sam o to poprosił. Posłał mi kawał mięsa z grzbietu, najlepszy, i powiedział: śpiewaj o koniu, którego Epejos zrobił z Ateną, a który Odyseusz wprowadził podstępem na górę miasta, pełen ludzi. No to śpiewałem. Jak Trojanie stali wokół i radzili: rozbić go, zrzucić ze skały czy zostawić bogom. Jak w brzuchu konia siedzieli najlepsi Achajowie i nie oddychali. Jak Helena chodziła wokół i wołała każdego głosem jego żony. Jak jeden chciał odpowiedzieć, a Odyseusz trzymał mu usta ręką, aż odeszła. I wiesz co? Ktoś przy stole płakał. Nie widzę, ale słyszę. Płakał w płaszcz, cicho, jak kobieta nad mężem, co padł przed miastem. Nikt nie zauważył. Tylko król. Słyszałem, jak odstawił kubek. Król odstawia kubek, kiedy coś widzi.”
  • „Pierwszego dnia śpiewałem o kłótni dwóch najlepszych pod Troją, przy uczcie, przy ofierze. Agamemnon się cieszył, bo wyrocznia mówiła, że jak najlepsi się pokłócą, to koniec bliski. Przy tej pieśni obcy też płakał. Słyszałem, jak zakrywa głowę płaszczem. Za każdym razem, jak przestawałem, odkrywał. Jak zaczynałem, zakrywał. Ciekawy człowiek. Albo ma dobre ucho, albo dobrą pamięć.”
  • „Muza przyszła do mnie, jak byłem chłopcem. Nie pytała. Dała pieśń, zabrała oczy. Teraz widzę tylko to, co śpiewam. Troję widzę dokładniej niż ci, co tam byli. Morze widzę. Twarzy żadnego słuchacza nie widziałem nigdy. Może to i lepiej. Nie wiem, kiedy ziewają.”
  • „Wczoraj śpiewałem o Aresie i Afrodycie. Jak Hefajstos, kulawy mąż, zrobił sieć cienką jak pajęczyna i zawiesił nad łóżkiem. A potem zawołał bogów, żeby zobaczyli. Bogowie stali w drzwiach i śmiali się, że kulawy złapał szybkiego. Boginie zostały w domu, ze wstydu. Feakowie się śmiali, aż ławy trzeszczały. Ty też byś się śmiał. Śmiech to lepsza zapłata niż mięso.”