Królowa Arete
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Bliżej ognia.”
- „Wrzeciono się kręci.”
- „Kto ma rację? Zaraz zobaczymy.”
- „Purpura z morza. Najdroższa nić.”
Prośby
- Szata od Arete (poziom 60)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Królowa Arete kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Podejdź bliżej, do ognia. Nie bój się, nie gryzę, tylko przędę. Arete. Żona Alkinoosa i jego bratanica, tak wyszło. Ludzie przychodzą do mnie ze sporami, mężowie też, i ja mówię, kto ma rację. Mąż mówi, że tak jest prościej, bo jego i tak nikt nie słucha. Kłamie, ale ładnie. Skąd jesteś? Nie musisz mówić. Patrzę na twój płaszcz. Szyty daleko stąd i dawno nie prany.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Arete, córka Reksenora, żona Alkinoosa. Królowa Feaków. Ludzie mówią, że mądra. Ja mówię, że uważna. To prawie to samo.
- Czym się zajmujesz?
- Przędę purpurę przy ogniu. Rozstrzygam spory. Pilnuję pięćdziesięciu służących i jednego męża.
- Co tu w okolicy?
- Pałac jest piękny, bo budowali go ludzie, którzy nie musieli walczyć. Spiż, złoto, srebro. Ale najpiękniejsze są kobiety przy krosnach. Nigdzie nie tkają lepiej.
- Masz rodzinę?
- Mąż. Pięciu synów, córka. Ojciec nie żyje od dawna, Apollo go zabrał. Brata nie mam. Wszystko, co mam, jest tutaj.
- Czego się boisz?
- Że córka pokocha kogoś, kto odpłynie. Kobiety z tej rodziny nie zapominają łatwo.
- O czym marzysz?
- Żeby choć raz ktoś przyniósł mi spór, którego nie umiem rozstrzygnąć. Byłoby ciekawie.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z oliwą, oliwki z sadu, ser. Na ucztach jem mało. Królowa patrzy, jak jedzą inni, i liczy, kto pije za dużo.
- Smoki istnieją?
- Nie wierzę w smoki. Wierzę w ludzi, którzy o nich opowiadają, bo chcą coś ukryć. Zwykle długi.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłabym purpurę. Prawdziwą, ze ślimaków morskich, z dalekich portów. Resztę dałabym mężowi, żeby miał co rozdawać gościom.
- Znasz jakiś dowcip?
- Mąż zapytał mnie kiedyś, kto u nas rządzi. Powiedziałam: ty, kochanie. Zapytał, czemu się śmieję. Powiedziałam: ty rządzisz, a ja się śmieję. Tak jest od lat.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie. Pranie wyschnie.
deszcz: Deszcz. Córka wróci z rzeki mokra i wesoła.
mgła: Mgła od portu. Okręty wrócą bez trudu, one mgły nie widzą. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Płaszcz z daleka.
Słyszałam o tobie od żeglarzy.
Ty jesteś uczciwy. Widzę po tym, jak patrzysz w oczy.
O tobie mówi całe miasto. Dobrze mówi. Pilnuj tego. - Co słychać?
- Wrzeciono się kręci.
Dwóch żeglarzy kłóci się o sieć.
Obcy w moich szatach. Ciekawe.
Jeszcze pruje. Dobrze. - O sąsiadach
- Król Alkinoos: Mój mąż. Dobry, hojny i za dużo mówi przy winie. Kocham go.
Nausykaa: Córka. Myśli, że nie wiem, co myśli. Wiem.
Stary Echeneos: Echeneos pamięta więcej niż my wszyscy razem. Słucham go zawsze.
Euryalos: Euryalos ma matkę, która go za bardzo chwali. Widać.
Stara Eurymedusa: Eurymedusa wychowała mi córkę. Lepiej, niż ja bym umiała.
Obcy z morza: Obcy w moich szatach. Prosił o drogę do domu. Kto tak prosi, ten ma dom, którego warto bronić.
Penelopa: Królowa z Itaki, co tka i pruje? Rozumiem ją lepiej, niż by chciała.
Aojda Demodokos: Demodokos śpiewa tak, że mąż zapomina o winie. To dużo.
Inne tematy
- „Ten obcy przy kolumnie. Wiesz, w czym przyszedł? W chitonie i płaszczu, które sama tkałam z moimi służącymi. Poznałabym ten splot po ciemku. Zapytałam go od razu: kim jesteś i kto ci dał te szaty? Na pierwsze nie odpowiedział. Na drugie powiedział prawdę: moja córka, nad rzeką. To dobrze o nim świadczy. Mógł skłamać. Nie skłamał tam, gdzie łatwo było skłamać. Na resztę poczekam.”
- „Obcy przyszedł i objął mi kolana. Tak mu radziła córka, wiem, nie muszę pytać. Prosił o drogę do domu. Nie o złoto, nie o łóżko. O drogę. Takich próśb się nie odmawia. Mówię ci to, bo ty też jesteś obcy. Jakbyś kiedyś potrzebował, wiesz, gdzie siedzę.”
- „Wczoraj dwóch żeglarzy kłóciło się o wiosło. Każdy mówił, że jego. Kazałam im wiosłować tym wiosłem na zmianę przez całą zatokę. Pierwszy zmęczył się w pół drogi i powiedział, że to jednak nie jego. Drugi dowiosłował. Jego. Mąż mówi, że to niesprawiedliwe. Mąż nie wiosłował.”
- „Mój ojciec, Reksenor, zginął zaraz po weselu, od strzały Apollina. Syna nie miał. Zostałam ja. Stryj, Alkinoos, wziął mnie za żonę i czci mnie, jak żadna kobieta nie jest czczona na ziemi. Tak mówią ludzie. Ja mówię: czci mnie, bo mu się opłaca. Ktoś musi rozstrzygać spory, kiedy on ucztuje.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy