Strona gryGraj ▸
Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić

Cień Antyklei

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

  • „Krew stygnie.”
  • „Powiedz Laertesowi.”
  • „Nie próbuj mnie objąć.”
  • „Bez krwi wszystko jest mgłą.”
  • „Daj mi pić…”

Rozmowa

Spoiler: co mówi Cień Antyklei kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Krew. Czuję krew. Daj mi pić. Odsuń ten miecz, proszę, ja tylko trochę. … Kim ty jesteś? Nie znam twojej twarzy. Żywy. Żywi tu nie schodzą. Ostatni zszedł mój syn, dawno, a może wczoraj, tu się nie liczy dni. Ty płyniesz z góry, z morza. Powiedz mi. Masz wieść o moim synu? Odyseusz. Syn Laertesa, z Itaki. Wrócił już? Daj mi pić, to cię poznam. Bez krwi wszystko jest mgłą.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Antykleja. Córka Autolykosa. Żona Laertesa. Matka Odyseusza. Tu na dole to ostatnie wystarczy. Wszyscy wiedzą, czyja jestem matka.
Czym się zajmujesz?
Czekam. Na górze czekałam przy oknie, tu czekam przy dole. Ta sama praca, tylko mniej widać.
Co tu w okolicy?
Mgła, asfodele i ludzie bez ciężaru. Tam gaj Persefony, czarne topole. Tam skała, przy której szumią rzeki. Słońca nie ma. Nie tęsknię za słońcem. Tęsknię za oknem.
Masz rodzinę?
Mąż na górze, w sadzie. Syn na morzu. Synowa przy krośnie. Wnuk z brodą, a ja go pamiętam w pieluchach. Wszyscy żywi. Dobrze. Niech tak zostanie jak najdłużej.
Czego się boisz?
Że zobaczę go tutaj. Przy dole. Bez krwi, bez głosu. Że przejdzie obok mnie jak obok obcej.
O czym marzysz?
Raz jeszcze zrobić mu ciepłego mleka z miodem, jak był mały i nie mógł spać. Raz. Potem niech będzie mgła.
Co lubisz jeść?
Pod koniec nie jadłam nic. Tu jem tylko to, co ktoś wleje do dołu. Mleko z miodem było dobre. Przypomniało mi kuchnię.
Smoki istnieją?
Mój ojciec opowiadał o wężach, co pilnują skarbów. Mówił, że najlepiej strzeżony skarb to ten, o którym nikt nie wie. On wiedział o wszystkich. Tu nie ma smoków. Jest pies, daleko, przy bramie. Trzy głowy. Nie podchodzi.
Co zrobisz z workiem złota?
Złota przez rzekę się nie przeniesie. Przewoźnik bierze jedną monetę, spod języka. Reszta zostaje na górze. Daj mojemu mężowi. Niech kupi nowe koce.
Znasz jakiś dowcip?
Ojciec mówił: przysięgam na wszystkich bogów, że nic nie ukradłem. A kozy już stały w naszej zagrodzie. Bogowie się śmiali. Hermes najgłośniej.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Tu nie ma pogody. Jest mgła i jest ciemno. Na górze pewnie słońce.
deszcz: Słychać deszcz na górze? Tu nic nie kapie. Mokro jest tylko w dole, od krwi.
mgła: Mgła. Zawsze mgła. Gęstsza, jak ktoś żywy przychodzi.
Co o mnie myślisz?
Obcy. Żywy. Pachniesz morzem.
Słyszałam o tobie od nowych. Że płyniesz jego drogą.
Ty jesteś dobry dla starych. Widzę po tym, jak stoisz przy dole.
O tobie mówią umarli z wysp. Umarli rzadko mówią o żywych.
Co słychać?
Nowi przyszli z wysp. Nikt znajomy.
Krew stygnie.
Piłam. Dziękuję ci. Nie powiem wieszczowi.
Gniewałam się. Już mi przeszło.
Śpi w łóżku? Czuję to. Nie pytaj jak.
O sąsiadach
Cień Tejrezjasza: Wieszcz. Zawsze pierwszy do krwi. Tak ma być, wiem. Nie musi mi się podobać.
Cień Elpenora: Chłopak od wiosła. Gada dużo, bo za życia mało go słuchali. Dobry chłopak.
Cień Achillesa: Achilles chodzi po łące wielkimi krokami. Tam i z powrotem. Jak lew w klatce.
Cień Agamemnona: Agamemnon nie lubi kobiet. Ma powód. Ale ja mu nic złego nie zrobiłam.
Laertes: Mój mąż. Śpi w popiele. Powiedz mu, żeby spał w łóżku.
Penelopa: Penelopa. Dobra synowa. Czeka mądrzej niż ja. Ja czekałam i umarłam. Ona czeka i żyje.
Telemach: Wnuk. Ma brodę, mówią. Nie umiem sobie wyobrazić.
Eurykleja: Eurykleja. Kłóciłyśmy się o kuchnię czterdzieści lat. Brakuje mi tego.
Kirke: Bogini z Ai? Trzymała go rok. Rok. Ja go nie widziałam dziesięć, a ona rok.

Inne tematy

  • „Teraz widzę. Nie jesteś nim. Ale mówisz o nim tak, jak się o nim mówi w domu, po cichu i z nadzieją. Poznaję to po głosie. Słuchaj, bo krew szybko stygnie. Tu przychodzą nowi umarli z Itaki i mówią. Penelopa czeka. Siedzi w domu, dnie i noce jej schodzą na płaczu, a męża nie zmieniła i nie zmieni. Telemach dorasta. Ma już brodę, siada do uczt z ludźmi jak pan, choć przy stole za dużo obcych. A Laertes… Laertes nie schodzi do miasta. Nie ma łóżka, nie ma pościeli. Zimą śpi w domu tam, gdzie niewolnicy, w popiele przy ogniu, w łachmanach. Latem leży na liściach, na zboczu pod winnicą, gdzie spadną. Leży i płacze za synem. A ja? Nie zabrała mnie Artemida strzałą. Nie choroba. Tęsknota mnie zabrała. Za nim, za jego rozumem, za tym, jaki był dla mnie dobry. Przestałam jeść i tyle. Tamten, mój syn, był tu i chciał mnie objąć. Trzy razy wyciągał ręce, trzy razy przeszłam mu przez nie jak dym, jak sen. Krzyczał na mnie, że to Persefona drwi. Nie drwi. Tak jest z umarłymi, ciało spala ogień, a dusza odlatuje jak sen. Ty nie próbuj. Tylko powiedz Laertesowi, że go widziałam. Że ma spać w łóżku. Niech nie leży w popiele dla mnie.”
  • „Teraz mogę. Wieszcz wypił, odszedł, krew została. Trzymałeś miecz, a ja płakałam. Widziałam twoją twarz nad dołem. Kamienną. On miał taką samą, mój syn, kiedy tu stał. Też trzymał miecz przede mną, choć płakał, i też dał najpierw pić Tejrezjaszowi. Dobrze zrobiłeś. Nie gniewam się. Trochę się gniewam, ale to minie, tu wszystko mija. Słuchaj teraz. Nowi umarli z Itaki mówią, że Penelopa czeka i płacze nocami, a męża nie zmieniła. Telemach dorasta, ma już brodę. A Laertes nie chodzi do miasta, śpi zimą w popiele przy ogniu, z niewolnikami, a latem na liściach pod winnicą. Ja umarłam z tęsknoty. Nie z choroby. Tamten chciał mnie objąć, trzy razy, i trzy razy przeszłam mu przez ręce jak dym. Ty nie próbuj. Powiedz tylko Laertesowi, że mnie widziałeś. I że ma spać w łóżku.”
  • „Mój ojciec, Autolykos, był najlepszym złodziejem i najlepszym krzywoprzysięzcą na świecie. Mówił, że tego nauczył go sam Hermes. Jak syn się urodził, ojciec przyjechał do nas, a Eurykleja położyła mu wnuka na kolanach. Powiedział: jestem zły na wielu ludzi, niech mały ma na imię Odyseusz, ten, na którego ludzie się gniewają. Dobrze wybrał. Na niego zawsze ktoś się gniewał. Ludzie, bogowie, morze.”
  • „Na górze, w domu, miałam okno na morze. Siadałam przy nim rano i wieczorem. Każdy żagiel był jego, dopóki nie podpłynął bliżej. Potem przestałam liczyć żagle. Potem przestałam jeść. Tu nie ma okien. Tu jest mgła i asfodele. Ale i tak patrzę w stronę, gdzie powinno być morze. Przyzwyczajenie.”
  • „Wiesz, że miał bliznę nad kolanem? Od dzika, na Parnasie, u moich braci. Przywieźli go obwiązanego, dumnego jak kogut, bo dzika dobił. Ja płakałam, on się śmiał. Po tej bliźnie go poznasz, jakbyś go spotkał. Po niczym innym. Twarz się zmienia przez dwadzieścia lat. Blizna nie.”