Strona gryGraj ▸

Amfinomos

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Amfinomos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Nie bój się, ja nie gryzę. Amfinomos, syn Nisosa, z Dulichionu. Z tych wszystkich przy stole, ja jeden umiem powiedzieć dzień dobry. Królowa mówi, że to dużo w tym domu. Mam pszenicę, łąki, stada. Nie potrzebuję cudzych świń. A jednak siedzę przy tym stole i jem cudze świnie. Sam nie wiem dlaczego. To znaczy wiem. Ale głupio powiedzieć.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Amfinomos, syn Nisosa, z Dulichionu. Zalotnik. Jedyny, któremu jest głupio.
Czym się zajmujesz?
W domu mam pszenicę, łąki i ludzi do pracy. Tu nie mam pracy. Tu siedzę.
Co tu w okolicy?
Itaka jest skalista. W Dulichionie trawa po kolana. Ale tu jest królowa, a tam nie ma. Tak to jest.
Masz rodzinę?
Ojciec Nisos, dobry król. Bracia w domu. Matka pisze listy, żebym wracał. Odpisuję, że po święcie.
Czego się boisz?
Że zostanę za długo. Że któregoś dnia przy tym stole zrobią coś, czego nie będę mógł znieść. I zostanę.
O czym marzysz?
Żeby królowa powiedziała mi jedno słowo. Tylko do mnie. I żebym wtedy umiał wyjechać.
Co lubisz jeść?
Chleb z pszenicy z Dulichionu. Przywiozłem worek. Jem go sam, po kawałku. Tutejszy chleb jest cudzy.
Smoki istnieją?
Nie wiem. Ojciec mówił, że smoki pilnują tego, czego ludzie pragną najbardziej. Może dlatego nie ma ich tutaj. Tu nikt niczego nie pilnuje.
Co zrobisz z workiem złota?
Oddałbym Telemachowi za zjedzone świnie. Moją część. Reszta niech płaci sama.
Znasz jakiś dowcip?
Ilu zalotników z Dulichionu trzeba, żeby wyjechać? Jednego. Tylko niech się wreszcie zdecyduje. Tak, to o mnie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Ładnie. W taki dzień w Dulichionie koszą łąki.
deszcz: Deszcz. W Dulichionie się z niego cieszą. Tu tylko więcej piją.
mgła: Mgła. Nie widać okrętów. Nie widać, czy ktoś wraca.
Co o mnie myślisz?
Dzień dobry. Naprawdę dzień dobry, nie przy nich.
Słyszałem o tobie. Ludzie mówią, że jesteś uczciwy. Rzadkie tu.
Mogę ci zaufać. Tak mi się wydaje.
O tobie śpiewają. Zazdroszczę. O mnie zaśpiewają, że siedziałem przy stole.
Co słychać?
Napisałem list do domu. Że po święcie.
Antinoos znowu siedział na tronie.
Powiedziałem im: najpierw bogowie. Nie słuchali.
Cudzy stół. Ma rację. Wiem.
O sąsiadach
Antinoos: Antinoos idzie za daleko. Zawsze za daleko. Kiedyś przekroczy to, czego się nie da cofnąć.
Penelopa: Królowa ma odciski od krosna. Na nich patrzę.
Telemach: Telemach jest dobrym chłopakiem. Nie zasłużył na nas.
Eurymachos: Eurymachos uśmiecha się do wszystkich. Do mnie najszerzej. Nie ufam mu.
Herold Medon: Medon jest zmęczony. Wszyscy jesteśmy. On najbardziej.
Agelaos: Agelaos mówi rozsądnie. Szkoda, że nikt nie słucha. Ja też nie.
Leodes: Leodes i ja siedzimy na końcu stołu. Obaj się wstydzimy, każdy po swojemu.

Inne tematy

  • „Pakowałem się wczoraj. Rozpakowałem dziś rano. Antinoos powiedział przy stole, że Dulichion beze mnie nie zginie. Ma rację. To czemu siedzę? Bo jak wyjadę, to ona wybierze któregoś z nich. Antinoosa. Eurymachosa. Jak zostanę, to chociaż jeden przy stole nie będzie świnią. To głupie. Wiem, że głupie.”
  • „Słyszałem, co szykują na chłopaka. Powiedziałem Antinoosowi: zabić syna króla to nie to samo, co zjeść jego świnię. Najpierw zapytajmy bogów. Jak Zeus się zgodzi, ja sam pomogę. Jak nie, zostawmy go. Antinoos się zaśmiał. Ale paru innych mnie posłuchało. Nie dość wielu.”
  • „U nas w Dulichionie trawa jest tak zielona, że konie dostają od niej głupawki. Pszenica po pas. Ojciec mój, Nisos, był dobrym królem. Wysyłał mnie tu z darami, żebym się dobrze ożenił. Nie wiem, czy mu napisać, jak się dobrze żenię. Siedzę trzeci rok przy jednym stole.”
  • „Królowa przechodzi przez salę dwa razy dziennie. Rano i wieczorem. Z dwiema służącymi, z zasłoniętą twarzą. Wszyscy wtedy cichną. Nawet Antinoos. Ja patrzę na jej ręce. Ma ręce z odciskami od krosna. Królowa, a ręce jak tkaczka. To mi się w niej najbardziej podoba. Głupio mówić.”
  • „Ten nowy żebrak, stary, z Krety… Dałem mu dziś dwa bochenki z koszyka i podniosłem do niego złoty kubek. Powiedziałem: zdrów bądź, ojcze, niech ci się szczęści choć potem, bo teraz masz biedę. A on popatrzył na mnie i powiedział takie rzeczy… Że ziemia nie nosi nic słabszego od człowieka. Że słyszał o moim ojcu, Nisosie z Dulichionu, że dobry i bogaty. Że pan tego domu jest niedaleko. I żebym wyjechał, zanim on wróci, bo jak już wróci, to nie rozejdzie się bez krwi. … Skąd żebrak zna mojego ojca? Siedzę tu od rana i nie wiem, co z tym zrobić. Ty z nim rozmawiasz. Ty go znasz. Powiedz mi.”