Strona gryGraj ▸

Król Alkinoos

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Król Alkinoos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Gość! Wchodź, wchodź, nie stój przy psach, nie gryzą, są ze złota. Pontonoosie, krzesło dla gościa, wina, wody na ręce. Alkinoos jestem, król Feaków. A raczej jeden z trzynastu królów, bo u nas rządzi dwunastu, a ja jestem trzynasty i najważniejszy. Siadaj. Jedz. Potem powiesz, skąd i dokąd. Feakowie nie zadają pytań głodnym. Feakowie zadają pytania najedzonym, i to dużo.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Alkinoos, syn Nausitoosa, król Feaków. Trzynasty z trzynastu i pierwszy wśród nich. Mój ojciec przywiódł nas na Scherię, a ja ją trzymam.
Czym się zajmujesz?
Królowanie. Uczty, rady, dary dla gości. I słuchanie żony. To ostatnie najważniejsze.
Co tu w okolicy?
Scheria, miasto Feaków. Mury, port przy grobli, okręty na pochylniach, agora przy świątyni Posejdona. Na północy mój pałac i sad. Na zachodzie, za murami, rzeka, gdzie się pierze. Piękniej nie ma nigdzie, mówię to bez przechwałek.
Masz rodzinę?
Żona Arete, mądrzejsza ode mnie. Pięciu synów: dwóch żonatych, trzech jeszcze tańczy. Córka Nausykaa. Wszyscy zdrowi, bogowie łaskawi.
Czego się boisz?
Proroctwa ojca. Że Posejdon rozbije nasz okręt i zasłoni miasto górą. Nie boję się bardzo. Ale trochę.
O czym marzysz?
Żeby każdy gość odpływał stąd szczęśliwy i opowiadał o Feakach daleko, w miastach, których nie znamy.
Co lubisz jeść?
Wieprzowina z grzbietu, słodkie wino, ciepły chleb. I owoce z sadu, które nigdy się nie kończą. Przy takim stole człowiek tyje z dumy.
Smoki istnieją?
Smoków nie mamy. Mamy psy ze złota. Hefajstos mógłby zrobić smoka, gdyby chciał. Nie prosiłem. Po co smok, jak są psy.
Co zrobisz z workiem złota?
Dałbym go gościowi. Feakowie dają, nie biorą. Potem zebrałbym od ludu, bo tak się robi, ale dałbym.
Znasz jakiś dowcip?
Wiesz, czemu Feakowie nie mają sterników? Bo nikt nie chciał słuchać, co mówi sternik. Teraz okręt słucha nas. … Ojciec tak mówił. Śmieszniej, jak on mówił.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce, wiatr od zachodu. Sad się cieszy.
deszcz: Deszcz. Na Scherii rzadko. Owocom nie szkodzi.
mgła: Mgła. Nasze okręty najlepiej pływają we mgle.
Co o mnie myślisz?
Gość. Siadaj, jedz.
Słyszałem o tobie od żeglarzy.
Ty jesteś dobry gość. Wiesz, kiedy mówić, a kiedy jeść.
O tobie śpiewa nawet Demodokos. Tego nie mówi się każdemu.
Co słychać?
Uczta dziś wieczorem.
Okręty gotowe.
Pięćdziesięciu dwóch wioślarzy czeka.
Dwanaście byków na ołtarzu. Ojciec miał rację.
O sąsiadach
Królowa Arete: Moja żona. Lud ją czci jak boginię. Ja też. Tylko po cichu, żeby się nie pyszniła.
Nausykaa: Córka. Najlepsza, jaką mógł dać ojcu Zeus. Pierze lepiej niż służące, rzuca lepiej niż synowie.
Laodamas: Mój najlepszy syn na pięści. Gorąca głowa. Przejdzie mu.
Halijos: Halijos tańczy jak nikt. Ma to po matce.
Aojda Demodokos: Najlepszy aojda na świecie. Ślepy, a widzi więcej niż my wszyscy.
Euryalos: Euryalos ma długi język i krótki rozum. Ale piękny chłopak.
Stary Echeneos: Najstarszy z nas. Kiedy mówi, wszyscy milkną. Ja też.
Herold Pontonoos: Mój herold. Bez niego nikt by nie dostał wina.
Kapitan Nauteus: Kapitan. Okręt sam płynie, ale Nauteus pilnuje, żeby chłopaki nie spali. Ważne.
Obcy z morza: Gość z morza. Płacze przy pieśni i je za trzech. Lubię takich gości. Mają co opowiadać.
Polifem: Cyklop? Moi przodkowie przed nimi uciekli. Ty się spotkałeś z jednym? Gratuluję, że stoisz.

Inne tematy

  • „Najadłeś się? To teraz słuchaj, bo jestem dumny i lubię mówić. My, Feakowie, nie jesteśmy wielkimi pięściarzami ani zapaśnikami. Biegamy szybko, a pływamy najlepiej na świecie. Nasze okręty nie mają sterników ani sterów. Same wiedzą, co myślą ludzie, znają wszystkie miasta i pola. Płyną przez mgłę i chmurę i nie boją się ani fal, ani skał. Raz zawieźliśmy Radamantysa na Eubeę, dalej się nie da, i wróciliśmy tego samego dnia. Lubimy uczty, lirę, tańce, czyste szaty, ciepłe kąpiele i łóżka. Jesteś naszym gościem. Jak będziesz chciał gdzieś popłynąć, powiedz. Gość Feaków nie płynie sam.”
  • „Wstał sam i powiedział: jestem Odyseusz, syn Laertesa, znany ludziom z podstępów. Nie chwalił się. Mówił jak o pogodzie. Potem opowiadał do rana: o Cyklopie, o wiatrach w worku, o umarłych. Słuchaliśmy jak dzieci. Pięćdziesięciu dwóch młodych już ciągnie okręt na wodę. Dostanie trójnogi, kotły, szaty i złoto, więcej, niż przywiózłby spod Troi. Popłynie nocą. Ty też możesz. Jest miejsce na ławce. Albo płyń swoją łodzią, jak wolisz. Feakowie nikogo nie trzymają.”
  • „Widziałeś? Przed portem. Okręt, który wracał z Itaki, pod pełnym żaglem, prawie w domu. Ludzie stali na brzegu i machali. I nagle stanął. Kamień. Posejdon uderzył go dłonią i okręt wrósł w dno jak skała. Ojciec mówił. Ojciec zawsze mówił. Złożyliśmy Posejdonowi dwanaście byków. Żeby choć góry nam nie postawił nad miastem. Odtąd będziemy ostrożniejsi z obcymi. Trochę. Nie z tobą.”
  • „Mój ojciec, Nausitoos, mówił: kiedyś Posejdon się na nas rozgniewa, że odwozimy wszystkich za darmo. Rozbije nasz piękny okręt, kiedy będzie wracał, i zasłoni miasto wielką górą. Ojciec lubił straszyć. Odwozimy dalej. Gościnność jest ważniejsza od strachu.”
  • „Kiedyś mieszkaliśmy w Hyperei, blisko Cyklopów. Cyklopi są silniejsi i mają zły zwyczaj zabierać, co cudze. Ojciec przeniósł nas tu, daleko od ludzi, którzy jedzą chleb. Postawił mury, domy, świątynie, podzielił pola. Byłeś u Cyklopów? Widzę po twojej twarzy, że byłeś. To rozumiesz, czemu się przeprowadziliśmy.”
  • „Moja córka jest już w wieku na męża. Synowie Feaków się kręcą, ona patrzy w drugą stronę. Gdyby przyszedł ktoś z daleka, mądry, z twarzą, co dużo widziała, oddałbym mu ją i dom, i pole. Ale tacy przychodzą rzadko. I zwykle chcą wracać do siebie.”