Król Alkinoos
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Jedz, gościu!”
- „Feakowie nie płyną sami.”
- „Pontonoosie, wina!”
- „Mój ojciec zawsze mówił…”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Król Alkinoos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Gość! Wchodź, wchodź, nie stój przy psach, nie gryzą, są ze złota. Pontonoosie, krzesło dla gościa, wina, wody na ręce. Alkinoos jestem, król Feaków. A raczej jeden z trzynastu królów, bo u nas rządzi dwunastu, a ja jestem trzynasty i najważniejszy. Siadaj. Jedz. Potem powiesz, skąd i dokąd. Feakowie nie zadają pytań głodnym. Feakowie zadają pytania najedzonym, i to dużo.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Alkinoos, syn Nausitoosa, król Feaków. Trzynasty z trzynastu i pierwszy wśród nich. Mój ojciec przywiódł nas na Scherię, a ja ją trzymam.
- Czym się zajmujesz?
- Królowanie. Uczty, rady, dary dla gości. I słuchanie żony. To ostatnie najważniejsze.
- Co tu w okolicy?
- Scheria, miasto Feaków. Mury, port przy grobli, okręty na pochylniach, agora przy świątyni Posejdona. Na północy mój pałac i sad. Na zachodzie, za murami, rzeka, gdzie się pierze. Piękniej nie ma nigdzie, mówię to bez przechwałek.
- Masz rodzinę?
- Żona Arete, mądrzejsza ode mnie. Pięciu synów: dwóch żonatych, trzech jeszcze tańczy. Córka Nausykaa. Wszyscy zdrowi, bogowie łaskawi.
- Czego się boisz?
- Proroctwa ojca. Że Posejdon rozbije nasz okręt i zasłoni miasto górą. Nie boję się bardzo. Ale trochę.
- O czym marzysz?
- Żeby każdy gość odpływał stąd szczęśliwy i opowiadał o Feakach daleko, w miastach, których nie znamy.
- Co lubisz jeść?
- Wieprzowina z grzbietu, słodkie wino, ciepły chleb. I owoce z sadu, które nigdy się nie kończą. Przy takim stole człowiek tyje z dumy.
- Smoki istnieją?
- Smoków nie mamy. Mamy psy ze złota. Hefajstos mógłby zrobić smoka, gdyby chciał. Nie prosiłem. Po co smok, jak są psy.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Dałbym go gościowi. Feakowie dają, nie biorą. Potem zebrałbym od ludu, bo tak się robi, ale dałbym.
- Znasz jakiś dowcip?
- Wiesz, czemu Feakowie nie mają sterników? Bo nikt nie chciał słuchać, co mówi sternik. Teraz okręt słucha nas. … Ojciec tak mówił. Śmieszniej, jak on mówił.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, wiatr od zachodu. Sad się cieszy.
deszcz: Deszcz. Na Scherii rzadko. Owocom nie szkodzi.
mgła: Mgła. Nasze okręty najlepiej pływają we mgle. - Co o mnie myślisz?
- Gość. Siadaj, jedz.
Słyszałem o tobie od żeglarzy.
Ty jesteś dobry gość. Wiesz, kiedy mówić, a kiedy jeść.
O tobie śpiewa nawet Demodokos. Tego nie mówi się każdemu. - Co słychać?
- Uczta dziś wieczorem.
Okręty gotowe.
Pięćdziesięciu dwóch wioślarzy czeka.
Dwanaście byków na ołtarzu. Ojciec miał rację. - O sąsiadach
- Królowa Arete: Moja żona. Lud ją czci jak boginię. Ja też. Tylko po cichu, żeby się nie pyszniła.
Nausykaa: Córka. Najlepsza, jaką mógł dać ojcu Zeus. Pierze lepiej niż służące, rzuca lepiej niż synowie.
Laodamas: Mój najlepszy syn na pięści. Gorąca głowa. Przejdzie mu.
Halijos: Halijos tańczy jak nikt. Ma to po matce.
Aojda Demodokos: Najlepszy aojda na świecie. Ślepy, a widzi więcej niż my wszyscy.
Euryalos: Euryalos ma długi język i krótki rozum. Ale piękny chłopak.
Stary Echeneos: Najstarszy z nas. Kiedy mówi, wszyscy milkną. Ja też.
Herold Pontonoos: Mój herold. Bez niego nikt by nie dostał wina.
Kapitan Nauteus: Kapitan. Okręt sam płynie, ale Nauteus pilnuje, żeby chłopaki nie spali. Ważne.
Obcy z morza: Gość z morza. Płacze przy pieśni i je za trzech. Lubię takich gości. Mają co opowiadać.
Polifem: Cyklop? Moi przodkowie przed nimi uciekli. Ty się spotkałeś z jednym? Gratuluję, że stoisz.
Inne tematy
- „Najadłeś się? To teraz słuchaj, bo jestem dumny i lubię mówić. My, Feakowie, nie jesteśmy wielkimi pięściarzami ani zapaśnikami. Biegamy szybko, a pływamy najlepiej na świecie. Nasze okręty nie mają sterników ani sterów. Same wiedzą, co myślą ludzie, znają wszystkie miasta i pola. Płyną przez mgłę i chmurę i nie boją się ani fal, ani skał. Raz zawieźliśmy Radamantysa na Eubeę, dalej się nie da, i wróciliśmy tego samego dnia. Lubimy uczty, lirę, tańce, czyste szaty, ciepłe kąpiele i łóżka. Jesteś naszym gościem. Jak będziesz chciał gdzieś popłynąć, powiedz. Gość Feaków nie płynie sam.”
- „Wstał sam i powiedział: jestem Odyseusz, syn Laertesa, znany ludziom z podstępów. Nie chwalił się. Mówił jak o pogodzie. Potem opowiadał do rana: o Cyklopie, o wiatrach w worku, o umarłych. Słuchaliśmy jak dzieci. Pięćdziesięciu dwóch młodych już ciągnie okręt na wodę. Dostanie trójnogi, kotły, szaty i złoto, więcej, niż przywiózłby spod Troi. Popłynie nocą. Ty też możesz. Jest miejsce na ławce. Albo płyń swoją łodzią, jak wolisz. Feakowie nikogo nie trzymają.”
- „Widziałeś? Przed portem. Okręt, który wracał z Itaki, pod pełnym żaglem, prawie w domu. Ludzie stali na brzegu i machali. I nagle stanął. Kamień. Posejdon uderzył go dłonią i okręt wrósł w dno jak skała. Ojciec mówił. Ojciec zawsze mówił. Złożyliśmy Posejdonowi dwanaście byków. Żeby choć góry nam nie postawił nad miastem. Odtąd będziemy ostrożniejsi z obcymi. Trochę. Nie z tobą.”
- „Mój ojciec, Nausitoos, mówił: kiedyś Posejdon się na nas rozgniewa, że odwozimy wszystkich za darmo. Rozbije nasz piękny okręt, kiedy będzie wracał, i zasłoni miasto wielką górą. Ojciec lubił straszyć. Odwozimy dalej. Gościnność jest ważniejsza od strachu.”
- „Kiedyś mieszkaliśmy w Hyperei, blisko Cyklopów. Cyklopi są silniejsi i mają zły zwyczaj zabierać, co cudze. Ojciec przeniósł nas tu, daleko od ludzi, którzy jedzą chleb. Postawił mury, domy, świątynie, podzielił pola. Byłeś u Cyklopów? Widzę po twojej twarzy, że byłeś. To rozumiesz, czemu się przeprowadziliśmy.”
- „Moja córka jest już w wieku na męża. Synowie Feaków się kręcą, ona patrzy w drugą stronę. Gdyby przyszedł ktoś z daleka, mądry, z twarzą, co dużo widziała, oddałbym mu ją i dom, i pole. Ale tacy przychodzą rzadko. I zwykle chcą wracać do siebie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy