Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Cień Agamemnona
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Nie ufaj żonom.”
- „Wracaj po cichu.”
- „Przy stole. Przy stole!”
- „Orestes…”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Cień Agamemnona kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Kolejny z góry. Z krwią. Ostatni taki był Laertiada, płakał nade mną, aż mu broda mokła. Nie płacz. Ja już nie płaczę, nie mam czym. Agamemnon jestem, syn Atreusa. Król Myken. Wódz wszystkich Achajów pod Troją. Dziesięć lat wojny, a zabili mnie w domu, przy stole, w pierwszy wieczór. Nie na morzu, nie w bitwie. Przy stole.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Agamemnon, syn Atreusa. Król złotych Myken. Wódz wszystkich Achajów pod Troją. Zabity przy własnym stole.
- Czym się zajmujesz?
- Rozkazywałem. Królom, okrętom, wojsku. Dziesięć lat. Teraz nikt mnie nie słucha. Nawet cienie się odwracają.
- Co tu w okolicy?
- Dom Hadesa. Ciemno, mgła, ludzie, co zginęli ze mną w jednym domu, chodzą za mną do dziś. Nie odpędzam ich. Nie mają dokąd iść.
- Masz rodzinę?
- Brat, Menelaos. Żona, o której nie chcę mówić. Córki. Jedną złożyłem w ofierze w Aulidzie, za wiatr. Żona mi tego nie zapomniała. Syn, Orestes. Syn pamiętał.
- Czego się boisz?
- Teraz już niczego. Za życia bałem się, że ktoś będzie miał więcej niż ja. Miał Achilles. Sławy. Teraz mamy obaj tyle samo. Nic.
- O czym marzysz?
- Jeszcze raz wejść do Myken. Tym razem nocą. Po cichu. Bez trąb.
- Co lubisz jeść?
- Ostatnia uczta była dobra. Mięso, wino, chleb. Ajgistos umiał przyjmować. Nie pytaj mnie o jedzenie.
- Smoki istnieją?
- Miałem pancerz od króla z Cypru. Po trzy węże z każdej strony, granatowe, wygięte jak tęcza, którą Zeus stawia na chmurach. Ładne węże. Nie obroniły mnie przy stole. Pancerza się nie nosi na uczcie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Miałem złota więcej niż ktokolwiek pod Troją. Leżało w moim domu, kiedy mnie zabijali. Złoto nie krzyczało. Złoto nigdy nie krzyczy.
- Znasz jakiś dowcip?
- Wraca król z wojny. Żona pyta: jak było? Król mówi: dziesięć lat, ani draśnięcia. Żona mówi: siadaj, kąpiel gotowa. … To nie dowcip. To moja historia. Ludzie na górze się z tego śmieją? Powinni.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Pogoda? Jak wracałem z Troi, była piękna. Wiatr dobry. Za dobry.
deszcz: Deszcz na górze. Kiedy płynęliśmy, burza rozbiła połowę floty. Przeżyłem. Szkoda.
mgła: Mgła. Tu zawsze mgła. Nie widać twarzy, i dobrze. - Co o mnie myślisz?
- Obcy z krwią. Masz żonę? Nie mów.
Słyszałem o tobie. Że płyniesz za tamtym.
Ty jesteś ostrożny. Dobrze. Bądź ostrożny w domu.
O tobie mówią. Uważaj, kto mówi o tobie dobrze. Ajgistos też mówił o mnie dobrze. - Co słychać?
- Ludzie z mojego domu chodzą za mną.
Ajgistos stoi daleko. Nie podchodzi.
Pamiętaj. Po cichu. - O sąsiadach
- Cień Achillesa: Achilles. Kłóciliśmy się o dziewczynę pod Troją. Teraz chodzimy po tej samej łące i nie mamy o co.
Cień Antyklei: Matka Laertiady. Umarła z tęsknoty. Są takie kobiety. Moja nie była.
Cień Tejrezjasza: Wieszcz. Za życia słuchałem Kalchasa. Mówił, że wrócę z chwałą. Wróciłem.
Cień Elpenora: Wioślarz. Spadł z dachu po winie. Przynajmniej nikt go nie zaprosił na ucztę.
Penelopa: Penelopa, córka Ikariosa. Mądra i dobra. Rzadkie u żon. Mówiłem mu to.
Kirke: Bogini z Ai? Kobieta, co trzyma mężczyzn w chlewie. Przynajmniej uczciwie.
Inne tematy
- „Ajgistos mnie zaprosił. Kuzyn. Przygotował ucztę, a moja żona, Klitajmestra, siedziała obok i się uśmiechała. Zabił mnie przy stole, jak się zabija wołu przy żłobie. A moich ludzi wokół, jak wieprze na weselną ucztę. Leżałem między kraterami z winem i stołami pełnymi mięsa, a posadzka dymiła krwią. Kasandrę, córkę Priama, żona zabiła nade mną. Słyszałem, jak krzyczy. Chciałem ją zasłonić, rękami po ziemi. Nie dałem rady. A ta… ta bezwstydna odeszła i nawet nie zamknęła mi oczu ani ust, kiedy szedłem do Hadesa. Słuchaj mnie. Nie ufaj żonom. Nie mów żonie wszystkiego, co wiesz. Część powiedz, część schowaj. Tamtemu mówiłem: twoja cię nie zabije. Penelopa, córka Ikariosa, jest za mądra na to i za dobra. Zostawiliśmy ją młodą, z niemowlęciem przy piersi. Ale i tak mu radziłem: wracaj po cichu. Nie z trąbami, nie w biały dzień. Przybij nocą, rozejrzyj się. Bo kobietom już nie można wierzyć. Tobie radzę to samo. Gdziekolwiek wracasz.”
- „Mój syn, Orestes. Nie widziałem go, jak wróciłem. Żona nie dała mi go nawet zobaczyć, zanim mnie zabiła. Pytałem tamtego, czy wie, gdzie jest chłopak. W Orchomenos? W Pylos? W Sparcie, u brata? Nie wiedział. … Ale potem przyszedł tu Ajgistos. Siedem lat po mnie. Z raną od miecza w piersi. Nie powiedział, czyj to miecz. Nie musiał. Odwrócił ode mnie twarz. Pierwszy raz od śmierci się śmiałem.”
- „Wiesz, co przywiozłem spod Troi? Złoto, spiż, niewolnice, srebrny krater. Kasandrę. Wszystko leżało w moim domu, kiedy mnie wynosili. Teraz ktoś inny na tym siedzi. Albo już nie siedzi. Złoto się nie przejmuje, czyje jest. Złoto ma rację.”
- „Mówią, że w Mykenach znaleźli moją twarz ze złota. Nie miałem złotej twarzy. Miałem siekierę w plecach. Złoto dajcie tym, którzy leżeli tam przede mną. Oni przynajmniej umarli w łóżku.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy