Spoiler: postać, która pojawia się w trakcie opowieści kliknij, żeby odsłonić
Cień Achillesa
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Wolałbym orać.”
- „Co z moim synem?”
- „Sława nie grzeje.”
- „Patroklos, chodź.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Cień Achillesa kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Żywy. Z mieczem, z krwią, przez Okeanos. Jak się odważyłeś zejść tutaj, do domu Hadesa, gdzie mieszkają umarli bez czucia, cienie zmęczonych ludzi? Tamten też się odważył, dziesięć lat temu. Laertiada. Przebiegły jak zawsze. Achilles jestem. Syn Peleusa. Może słyszałeś. Na górze podobno śpiewają o mnie. Tu nikt nie śpiewa.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Achilles, syn Peleusa i Tetydy. Najszybszy z Achajów. Najlepszy pod Troją. Teraz cień jak każdy inny, tylko większy.
- Czym się zajmujesz?
- Za życia zabijałem. Dobrze. Najlepiej ze wszystkich. Tu chodzę po łące. Tam i z powrotem. Nikt nie liczy.
- Co tu w okolicy?
- Łąka asfodelów. Szara, bez końca. Chodzę po niej i nigdy nie dochodzę do brzegu. Pod Troją przynajmniej było morze.
- Masz rodzinę?
- Ojciec Peleus, stary, w Ftii, jeśli jeszcze żyje. Matka w morzu, bogini, przychodziła do mnie na brzeg. Syn Neoptolemos. Nie wiem nic. Nikt mi nic nie mówi.
- Czego się boisz?
- Że ojca lekceważą, bo jest stary, a mnie nie ma, żeby stanąć przy nim. Że syn jest gorszy ode mnie. Albo lepszy. Nie wiem, co gorsze.
- O czym marzysz?
- Wrócić na chwilę do domu ojca, taki jak pod Troją. Na jeden dzień. Pokazać tym, co go lekceważą, czyje ręce są nie do zniesienia.
- Co lubisz jeść?
- Mięso z rożna, które Patroklos kroił dla gości. Wino z wodą w krużu. Tu nic. Krew z dołu ma smak żelaza, jak bitwa.
- Smoki istnieją?
- W Aulidzie, jak czekaliśmy na wiatr, wąż wypełzł spod ołtarza i zjadł osiem piskląt z gniazda i matkę dziewiątą. Kalchas powiedział: dziewięć lat wojny, w dziesiątym Troja padnie. Tak było. Smoki są od wróżb. Do walki są ludzie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Agamemnon zabrał mi dziewczynę, a potem oferował złoto, trójnogi, konie, miasta, żebym wrócił do walki. Nie wziąłem. Wziąłem dopiero, jak mi było wszystko jedno. Złoto przychodzi, kiedy już go nie chcesz. Tu go nie chcę wcale.
- Znasz jakiś dowcip?
- Matka ukryła mnie kiedyś wśród dziewcząt na Skyros, w sukni, żebym nie poszedł na wojnę. Tamten, Laertiada, przyszedł z darami: wstążki, wrzeciona i jeden miecz. Zgadnij, co wziąłem. Śmieszne. Dla niego.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Pogoda? Pod Troją był wiatr od morza. Tu nic.
deszcz: Pada na górze. Pod Troją w deszczu walczyło się gorzej. Tu wszystko jedno.
mgła: Mgła. Tu zawsze mgła. Nie widać, kto idzie, a i tak każdy idzie w tę samą stronę. - Co o mnie myślisz?
- Żywy. Z krwią. Mały.
Słyszałem o tobie. Cienie gadają.
Ty walczysz dobrze. Czuć to na tobie.
O tobie będą śpiewać. Uważaj. Pieśń to za mało. - Co słychać?
- Ajaks dalej milczy.
Patroklos był tu przed chwilą.
Nie wiesz nic o moim synu. Wiem. Nie przepraszaj. - O sąsiadach
- Cień Agamemnona: Agamemnon. Zabrał mi dziewczynę pod Troją. Zabiła go żona. Bogowie mają poczucie humoru.
Cień Antyklei: Matka Laertiady. Cicha. Jej syn mnie znalazł na Skyros. Nie wiem, czy mam jej to wybaczyć.
Cień Tejrezjasza: Wieszcz. Zawsze wie. Zazdroszczę i nie zazdroszczę.
Cień Elpenora: Wioślarz. Spadł z dachu. Też śmierć. Gorsza niż moja, bo głupia. Lepsza, bo szybka.
Kirke: Bogini z Ai. Nie znam. Moja matka też jest boginią. Boginie wysyłają synów na śmierć z czułością.
Penelopa: Żona Laertiady. Słyszałem, że czeka. Moja matka też czekała. Na brzegu.
Inne tematy
- „Tamten powiedział mi tak: Achillesie, nikt nie był szczęśliwszy od ciebie. Za życia czcili cię jak boga, a tu rządzisz umarłymi. Nie smuć się śmiercią. … Nie pocieszaj mnie śmiercią. Nie ty i nie on. Wolałbym być parobkiem na roli u biedaka, co sam nie ma ziemi i mało ma do jedzenia, niż królem nad wszystkimi, co tu zgnili. Orać za miskę. Za cudzą miskę. Ale żyć. … Powiedz mi lepiej coś z góry. Mój syn, Neoptolemos. Poszedł na wojnę? Był pierwszy w boju, czy nie? A ojciec, Peleus? Jeszcze siedzi na tronie wśród Myrmidonów, czy już go lekceważą w Ftii, bo starość trzyma go za nogi? … Nie wiesz. Nikt tu nie wie. Tamten wiedział. Powiedział mi, że syn siedział w drewnianym koniu i nie drżał, kiedy inni ocierali łzy. Poszedłem wtedy przez łąkę asfodelów wielkimi krokami, szczęśliwy. Dziesięć lat temu. Co teraz, nie wiem.”
- „Patroklos jest tu gdzieś. Chodzi ze mną, czasem. Nasze kości leżą w jednej złotej urnie, matka ją przyniosła, dar od Dionizosa. Zmieszane, jego i moje. Na górze mieliśmy jeden namiot, tu mamy jedną urnę. Pod Troją kroił mięso dla gości, kiedy ja grałem na lirze. Tu nie ma mięsa. Liry też nie.”
- „Widzisz tego wielkiego, co stoi z boku i nie podchodzi? Ajaks. Po mojej śmierci pokłócili się o moją zbroję, on i Laertiada. Sąd dał zbroję tamtemu. Ajaks nie zniósł. Rzucił się na własny miecz. Tamten, jak tu był, prosił go, żeby podszedł, żeby porozmawiali. Ajaks się odwrócił i poszedł. Do dziś się nie odzywa. Przez kawał spiżu. Moja zbroja zabiła więcej ludzi po mojej śmierci niż za życia. Prawie.”
- „Matka dała mi wybór, jak byłem młody. Długie życie w domu, bez sławy. Albo krótkie pod Troją, ze sławą, co nie zgaśnie. Wybrałem drugie. Byłem głupi. Nie, nie byłem głupi. Byłem młody. Teraz mam sławę i co? Ty przyszedłeś tu z krwią. Wiesz, kim jestem. Czy to mi daje choć jeden łyk wina? Nie daje.”
Kategorie: Mieszkańcy · Morze Wina i wyspy