Pustelnik Teofil
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „„Woda pamięta, skała zapomina.””
- „Siadaj, słowa przechodzą.”
- „Dziewięć kamieni, dziesięć sióstr.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Pustelnik Teofil kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „„Kto schodzi w dół, ten słyszy wodę, kto idzie w górę, ten słyszy siebie.” Witaj w mojej grocie, wędrowcze. Teofil. Byłem kapłanem Muz na płaskowyżu, a teraz jestem tym, co zostaje z kapłana, kiedy zabrać mu świątynię. Usiądź. Woda tu głośna, ale słowa przechodzą.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- „Kim jestem? Tym, kto pyta, kiedy nikt nie słucha.” Teofil. Byłem kapłanem dziewięciu sióstr. Jestem pustelnikiem jednej rzeki.
- Czym się zajmujesz?
- Czytam wodę, piszę na skale, karmię kozy Ajtry, które do mnie przychodzą, i odsyłam je z wierszem. Kiedyś pilnowałem kamieni Muz. Teraz pilnuję, żeby nie zapomnieć, co na nich jest.
- Co tu w okolicy?
- Wąwóz Enipeusa. Rzeka schodzi z jeziora piętro po piętrze do morza, jak ktoś, kto długo się waha. Kładki, wodospad, echo. Najpiękniejsze miejsce na górze dla kogoś, kto lubi, jak mu się odpowiada.
- Masz rodzinę?
- „Kto zostawił dom, nie pyta o domowników.” Żona dawno nie żyje. Miałem syna. Mam go dalej, tylko nie wiem, czy on ma ojca. Nie mówmy o tym.
- Czego się boisz?
- Że Muzy milczą, bo nie ma już nikogo, kto by je słyszał. A jeszcze bardziej, że słyszę je tylko ja, bo zwariowałem.
- O czym marzysz?
- Żeby ktoś usiadł przy mnie i nic nie mówił. Ktoś konkretny. Bardzo długo.
- Co lubisz jeść?
- Chleb, który przynoszą dzieci ze wsi, i woda z Enipeusa. Kiedyś miód z płaskowyżu. „Miód pamięta kwiaty, chleb pamięta ręce.”
- Smoki istnieją?
- Kaliope śpiewała o smokach, Urania liczyła gwiazdy, które wyglądają jak smoki. Wierzę w każdego smoka, o którym napisano dobry wiersz.
- Co zrobisz z workiem złota?
- „Złoto nie śpiewa, złoto dzwoni.” Kupiłbym atrament i dał każdemu pielgrzymowi rylec, żeby pisali na kamieniach, kiedy idą. Wtedy może by czytali.
- Znasz jakiś dowcip?
- Spotyka się dziewięć Muz i jedna pyta: która dziś natchnie poetę? Druga: a jest jakiś poeta? Wszystkie milkną. Tak, to żart. Muzy go nie lubią.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce nad wąwozem, tęcza w wodospadzie. „Nawet woda czasem się chwali.”
deszcz: „Deszcz pisze po skale, a skała czyta powoli.” Enipeus wzbiera. Zostań.
mgła: Mgła w wąwozie. Echo dziś odpowiada samym sobie. Nie wołaj nikogo. - Co o mnie myślisz?
- „Nowy kamień w rzece. Woda go jeszcze obmywa.”
Słyszałem o tobie od kóz Ajtry. Kozy dużo słyszą.
Ty umiesz słuchać. Rzadki dar. Niewielu go ma, a jeszcze mniej używa.
O tobie powinien być wiersz. Napiszę. Nie zaśpiewam, napiszę. Na skale, gdzie deszcz go będzie czytał. - Co słychać?
- „Woda pamięta, skała zapomina.”
Koza Ajtry była rano. Zjadła mi wiersz.
Dziesiąta milczy dalej. Ale teraz ktoś jeszcze wie, jak ją słyszeć. - O sąsiadach
- Kapłan Diokles: „Kto mówi za boga, ten rzadko słucha boga.” Diokles mówi pięknie. Słuchać się jeszcze nauczy.
Mulnik Stratis: Mulnik, który boi się echa. Echo go zna i woła głosem matki.
Centaur Folos: Czytałem mu wiersze całą noc. Płakał przy trzecim, śmiał się przy siódmym. Najlepszy słuchacz, jakiego miałem.
Starszy Mnestor: „Kto liczy owce, liczy dni.” Mnestor liczy jedne i drugie. Za dużo.
Wdowa Eudora: Jej mąż nosił mi chleb. Teraz ona przysyła go przez dzieci ze wsi. Nie umiem jej podziękować. Za długo milczę.
Pasterka Ajtra: Śpiewa nad wąwozem, a echo jej poprawia. Echo zna drugą zwrotkę, bo ktoś ją kiedyś przepłakał.
Serowar Glaukias: Strach, który robi dobry ser. Nie najgorsze, co strach potrafi zrobić.
Nikos: Chłopiec, który chce na szczyt. Każdy chłopiec chce. Mój też chciał.
Stróż Lykon: Strażnik, który widzi i milczy. Milczenie też trzeba umieć nosić.
Cyklop Steropes: „Kto kuje pioruny, nie słyszy grzmotu.” Steropes słyszy tylko młot. Za to dokładnie.
Cyklop Arges: Młody cyklop przyszedł raz do groty zapytać, czy wiersze się kuje. Powiedziałem, że tak. Nie kłamałem.
Schroniskowa Agapia: Lepsza kapłanka niż ja. Karmi tych, którzy nie dochodzą.
Przewodnik Leandros: „Kto zna wszystkie drogi, gubi własną.” Nie pytaj mnie o niego. Nie dziś.
Doroteos: Syn Mnestora. Grał kiedyś na fletni przy kamieniu Euterpe. Muza by się nie wstydziła.
Rapsod Melitos: Rapsod z Pelorii. Śpiewa równo. Jak nauczy się śpiewać krzywo, zacznie śpiewać prawdziwie.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia. Była u mnie raz, młoda. Zapytała, jak się mówi „nie wiem” wierszem. Nie umiałem.
Filozof Filemon: Filozof z agory. Pyta, słyszałem. Dobrze. Pytanie to wiersz, któremu nie dano skończyć.
Inne tematy
- „Na Płaskowyżu Muz stoi dziewięć kamieni. Na każdym wiersz jednej z sióstr, od Kaliope do Uranii. Pielgrzymi czytają je jak drogowskazy i idą dalej. A trzeba je czytać jak list. Kto przeczyta wszystkie dziewięć, po kolei, i nie przeoczy żadnego słowa, które krzyczy, ten usłyszy dziesiątą. Dziesiątej nie ma w żadnej pieśni. Dlatego jest prawdziwa.”
- „Pytasz o łańcuch na Złej Drabinie. Kto go znał. „Kamień pamięta rękę, która go wbiła, ale nie wie, czyja była.” Kotwę widzieli tylko przewodnicy. Pielgrzym patrzy w górę, na łańcuch, a przewodnik w dół, w skałę. Przewodnicy, mówię. Imion nie podam. … Miałem kiedyś syna. Uczyłem go wierszy, a on wolał drogi. Zszedł na złą. Nie pytaj, którą. Dobry był chłopiec. Tylko zawsze chciał mieć więcej, niż mu się należało od góry.”
- „Za zakrętem, pod nawisem, echo odpowiada nie tym głosem. Ludzie się boją. Ja chodzę tam co wieczór. Wołam i czekam, czyim głosem wróci. Raz wróciło głosem dziecka, które kiedyś wołało na mnie z płaskowyżu. Mnie to nie przeraża. Mnie to trzyma przy życiu.”
- „Za wodospadem jest grota. Przemieszkałem tam pierwszą zimę, zanim przeniosłem się tutaj, bliżej ludzi. Zostawiłem w niej rzeczy, których nie chciałem już nosić. Jak znajdziesz, weź. Wiersze się nie marnują, nawet jak przemokną.”
- „Czemu odszedłem z płaskowyżu? Bo ludzie przestali czytać kamienie i zaczęli się o nie opierać. Przewodnicy brali za wejście na górę więcej, niż ja za wejście do świątyni. Agapia została i karmi pielgrzymów. Jest lepszą kapłanką, niż ja byłem. Ona karmi. Ja tylko mówiłem.”
- „„Deszcz pisze po skale, a skała czyta powoli.” Tak napisała Klio. Albo ja za nią, bo Muzy pisać nie umieją, umieją tylko podpowiadać. W deszczu Enipeus wzbiera i nikt tu nie przyjdzie. Zostań. Mam suchy kąt i za dużo słów.”
- „Nocą rzeka mówi innym głosem, niższym. Stara pieśń mówi, że Muzy śpiewały kiedyś nocą nad tą wodą. Ja słyszę tylko wodę. Ale słucham uważnie, na wypadek, gdyby ta pieśń nie kłamała.”
- „Byłeś w dziesiątej kaplicy. Widzę, masz ciszę na ramionach, jak pył. Znalazłem ją jako młody kapłan, sam, i nie powiedziałem nikomu, nawet żonie. Dziesiąta Muza nie śpiewa o herosach. Śpiewa o tych, o których nikt nie śpiewa. Trzy lata temu wróciłem tam jedną nocą, ostatni raz, i wyryłem jedno imię. Jeśli je widziałeś, nie mów mi. Ja wiem, czyje.”
- „Słyszałem od mulnika. Wieś wygnała Leandrosa. … Leandros jest moim synem. Nie mówiłem ci, wiem. Nie mówiłem nikomu od lat, bo wstydziłem się jego, a potem siebie, że się wstydzę. Siedzi teraz pod sanktuarium jak błagalnik. „Kto upadł, ten wie, gdzie jest ziemia.” Może zejdę do niego. Jutro. Jutro na pewno.”
- „Wiesz, prawda? Widzę po tobie, że wiesz, i widzę, że nic nie powiedziałeś. Leandros jest moim synem. Przyszedł tu wczoraj, pierwszy raz od pięciu lat, i usiadł przy wejściu, tam, gdzie ty teraz siedzisz. Nic nie mówił. Ja też nie. Siedzieliśmy do zmroku. Nie wiem, czy dobrze zrobiłeś. Ale dziękuję, że mogłem z nim posiedzieć.”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp