Przewodnik Leandros
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Najlepszy przewodnik na Olimpie, pytaj, kogo chcesz!”
- „Czerwony jak wino, mówię ci.”
- „Zasłużyłem.”
- „Komin jest za schroniskiem. Uważaj na głowę.”
- „Góra pamięta.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Przewodnik Leandros kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „O, nowy! Leandros, przewodnik, najlepszy na całym Olimpie, zapytaj, kogo chcesz. Ten płaszcz poznasz z daleka, czerwony jak wino. A kolczyk złoty, prawdziwy, z Pelorii. Na górę prowadzę za uczciwą cenę. No, prowadziłbym, gdyby był łańcuch. Ale pogadać możemy za darmo.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Leandros, najlepszy przewodnik na Olimpie. Czerwony płaszcz, złoty kolczyk, nogi jak u kozicy. Reszta to szczegóły.
- Czym się zajmujesz?
- Prowadzę pielgrzymów na górę. To znaczy prowadziłem. Teraz ich pocieszam, że nie dojdą, i biorę za to połowę ceny. Pocieszanie też jest pracą.
Siedzę przy ołtarzu i noszę Dioklesowi wodę. Za chleb. Kiedyś prowadziłem ludzi na górę. Teraz prowadzę wiadro do studni.
Prowadzę. Znowu. Komin, łańcuch, Tron. Biorę mniej niż kiedyś. Dużo mniej. Wiesz czemu. - Co tu w okolicy?
- Płaskowyż, schronisko, kamienie Muz, wyżej Zła Drabina i turnie, gdzie siedzą giganci. Znam każdy kamień od schroniska do Tronu. Każdy. To akurat prawda.
- Masz rodzinę?
- Nie mam rodziny. Agapia mnie karmi, to tyle. Ojciec… nie mam ojca. Następne pytanie.
- Czego się boisz?
- Niczego! Przewodnik się nie boi. … Kości. Nie tych na stole, tych pod ścianą. Następne pytanie.
- O czym marzysz?
- Kiedyś chciałem mieć dom w Pelorii, z widokiem na port, i żeby całe miasto znało moje imię. Teraz chciałbym, żeby nikt go nie znał.
- Co lubisz jeść?
- Zupa Agapii. Jem ją za rzadko, ona to wie. Wino jem częściej.
- Smoki istnieją?
- Smok? Na Olimpie? Widziałem gryfy, Chimerę i gigantów. Jak trzeba, zobaczę i smoka. Pielgrzymi lubią smoki w opowieściach.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Złoto… Ze złotem bywa tak, że człowiek je ma i wtedy dopiero wie, ile kosztowało. Nie chcę worka złota.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pielgrzym pyta przewodnika: czy to bezpieczne? Przewodnik: oczywiście, jeszcze nikt nie spadł dwa razy. Ha. Kostas tak mówił. … Następny dowcip innym razem.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno. Dobra pogoda na Drabinę. Dla kogoś.
deszcz: Deszcz. Skała jak szkło. Dziś nikt nie idzie, a ja mam wymówkę.
mgła: Mgła. W taką mgłę Kostas nigdy nikogo nie prowadził. Ja też nie. - Co o mnie myślisz?
- Nowy? Prowadzę za uczciwą cenę. Prawie uczciwą.
Słyszałem o tobie. Mocny jesteś. Zła Drabina lubi mocnych. Najpierw.
Ty jesteś… w porządku. Lepszy niż ja. Nie mów nikomu, że to powiedziałem.
Cały Olimp gada o tobie. Ja ciebie prowadziłbym za darmo. Ty mnie, prawdę mówiąc, już poprowadziłeś. - Co słychać?
- Pielgrzym zawrócił. Pocieszyłem. Za pół ceny.
Diokles dał chleb. Nie patrzył.
Zaprowadziłem dziś kogoś pod Drabinę. Komin trzyma. - O sąsiadach
- Kapłan Diokles: Kapłan wie o górze tyle, ile mu powiedzą pielgrzymi. A pielgrzymi wiedzą tyle, ile ja im powiem. Wychodzi, że kapłan wie ode mnie.
Mulnik Stratis: Mulnik. Pije po drodze to, co wiezie. Szczery człowiek.
Centaur Folos: Centaur z równiny. Patrzy na mnie, jakby coś widział. Stary, pewnie nic nie widzi.
Starszy Mnestor: Starszy. Twardy. Nosiłem jego syna na barana, jak był mały. Nie rozmawiajmy o tym.
Wdowa Eudora: … Nie. Inny temat.
Pasterka Ajtra: Śpiewa, jak przechodzę. Mówi, że kozom. Wiem swoje.
Serowar Glaukias: Serowar. Boi się wszystkiego. Ja niczego. Prawie niczego.
Nikos: Mały chce kolczyk jak mój. Niech nie chce. Mówię serio. Pierwszy raz mówię coś serio.
Stróż Lykon: Stróż. Patrzy na mnie, jak przechodzę nocą obok ogniska. Za długo patrzy.
Pustelnik Teofil: Pustelnik. Nie znam go. Nie znam, mówię.
Cyklop Steropes: Cyklop. Kowal. Sprzedaje narzędzia. Więcej nie wiem.
Cyklop Arges: Młody cyklop zapytał mnie raz, czemu mam smutne oczy, skoro się śmieję. Cyklopi są niegrzeczni.
Schroniskowa Agapia: Ona myśli, że jestem lepszy, niż jestem. Nie mów jej, że nie jestem.
Doroteos: Syn Mnestora. Wszyscy wiedzą, że na halach.
Karczmarka Ione: Karczmarka z Pelorii. Ma tablicę. Kiedyś na niej byłem. Już nie jestem.
Archont Kleon: Archont przemawia o herosach. O przewodnikach w jego przemowach nie ma słowa. Przewodnik prowadzi herosa, a potem nikt nie pamięta, kto prowadził.
Rapsod Melitos: Rapsod. Ułożył kiedyś zwrotkę o Złej Drabinie. Zaśpiewał mi ją. Na drugą nie przyszedłem.
Inne tematy
- „Zła Drabina? Byłem na niej setki razy. Ściana prosto w niebo, wiatr z boku, a pod tobą nic, przez pół dnia nic. Bez łańcucha nie wejdzie nikt. Nawet ja. No, ja może bym wszedł, ale po co, skoro pielgrzymi i tak nie dadzą rady za mną.”
- „Płaszcz farbowany w Pelorii, barwnikiem ze ślimaków. Wiesz, ile ślimaków idzie na jeden płaszcz? Ja też nie, ale dużo. Jak schodzę do wsi, dziewczyny idą do studni. Schodzę często. Woda w Kaliwii jest bardzo dobra.”
- „Kolczyk? Od jednej takiej z Pelorii, na pamiątkę. Albo sam sobie kupiłem, po dobrym sezonie, już nie pamiętam. Dobry był sezon. Dawno.”
- „Agapia karmi mnie, jakbym był jej synem. Ma rację, kto by nie karmił takiego przewodnika. Ostatnio nie jestem głodny. Ona się martwi. Nie mów jej, że nie jestem głodny.”
- „Eudora? Ta od lin? … Dobra kobieta. Nie rozmawiajmy o niej. Jej mąż był… nie. Nie rozmawiajmy. Napijesz się? Ja się napiję.”
- „Pustelnik z wąwozu? Gada wierszami, nikt go nie rozumie. Kiedyś był kimś na płaskowyżu. Nie znam go dobrze. Nikt go nie zna dobrze. Sam tak chciał.”
- „Nocą nie śpię. Siedzę na progu i patrzę na Złą Drabinę w księżycu. Wygląda jak plecy kogoś, kto odchodzi. Nalej mi. Nie, sam sobie naleję.”
- „W deszczu na Drabinę nie chodzi nikt. Mówię pielgrzymom, że przez deszcz nie prowadzę. Mówię tak też, jak świeci słońce. Słońce też jest niebezpieczne. Oślepia.”
- „Czerwony płaszcz, złoty kolczyk. Wiem, co ci powiedział chłopak z obozu. Nie patrz tak, usiądź. … To ja. Grałem w kości u Ione w Pelorii, z marynarzami, i przegrałem więcej, niż miałem. Ione zapisała mnie kredą na tablicy, na samym dole, wielkimi literami. W Pelorii lepiej leżeć w grobie niż na tej tablicy, całe miasto ją czyta. Giganci przyszli pod schronisko i powiedzieli: przynieś łańcuch, zapłacimy. Złotem z rabunku, starym, zdartym z pielgrzymów. Naciąłem ogniwo przy kotwie, żeby zdjąć łańcuch nocą, po cichu. Nie wiedziałem, że Kostas pójdzie rano. Nie wiedziałem! Łańcuch puścił pod nim. W nocy zebrałem go spod ściany i zaniosłem im. A Kostas uczył mnie węzłów… Zrób, co uznasz. Ja już nie umiem nic uznać.”
- „Przyszedłeś aż tutaj, pod sanktuarium. Wieś mnie wygnała. Mnestor powiedział „precz” i nawet na mnie nie spojrzał. Siedzę przy ołtarzu jak błagalnik, bo stąd nie wolno nikogo przegnać. Diokles daje mi chleb i nie rozmawia. Zasłużyłem. Kolczyk chciałem wrzucić do morza. Stoję nad brzegiem trzeci dzień i nie umiem. Nawet tego nie umiem.”
- „Nic nie powiedziałeś. Nikomu. … Nie wiem, czy to łaska, czy kara. Zostaję w schronisku. Płacę, jak umiem: Eudorze drewnem, Agapii dachem, pielgrzymom drogą. I tobie coś pokażę, co znałem tylko ja. Za schroniskiem, w skale, jest Komin, wąska szczelina, którą się wychodzi prosto pod Złą Drabinę. Kostas mi go pokazał, jak byłem mały. Teraz ja tobie. Może to coś znaczy.”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp