Wdowa Eudora
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Sprawdzaj węzły dwa razy.”
- „Lina ma pamięć.”
- „Siadaj, mam chwilę.”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Wdowa Eudora kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Uważaj na sznury, schną. Eudora. Kręcę liny dla tych, co chodzą w górę. Konopne, z wełną w środku, żeby nie ślizgały się w deszczu. Mój mąż chodził w górę. Siadaj, jak masz chwilę. Ja zawsze mam chwilę, dla kogo bądź.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Eudora. Wdowa po Kostasie, przewodniku. Liny kręcę. Mówią na mnie we wsi „ta od lin”, a ja wolę „ta od Kostasa”. Jedno i drugie prawda.
- Czym się zajmujesz?
- Kręcę liny z konopi i wełny. Na wspinaczkę, na studnię, na owce, na łodzie, jak kto zamówi z dołu. Liny górskie najlepsze, bo za każdą odpowiadam głową. Nie swoją, niestety.
- Co tu w okolicy?
- Kaliwia to dobra wieś. Ludzie mało mówią, dużo pamiętają. Za wsią pastwiska i las, wyżej wąwóz, potem bór i jezioro. Kostas znał każdy kamień do samego Tronu. Ja znam drogę do studni.
- Masz rodzinę?
- Kostas. Trzy lata temu został na Złej Drabinie. Dzieci nie mamy, to znaczy nie mieliśmy. Mam siostrę w Pelorii, pisze, żebym zjechała. Nie zjadę. Kostas wie, gdzie mnie szukać.
- Czego się boisz?
- Że zapomnę jego głos. Twarz pamiętam, ręce pamiętam, a głos już mi się miesza z wiatrem. Czasem idę nad wąwóz posłuchać echa. Nie odpowiada jego głosem. Jeszcze.
- O czym marzysz?
- Wiedzieć. Tylko to. A potem może kręcić liny dla pielgrzymów, którzy dochodzą.
- Co lubisz jeść?
- Chleb maczany w mleku, jak u matki. I ser od Glaukiasa, bo mam go za dużo. Nie mów mu, że za dużo.
- Smoki istnieją?
- Kostas mówił, że na Złej Drabinie wiatr wyje jak smok. To mi wystarczy za smoki.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kamienny grób dla Kostasa. Pusty, ale piękny. A resztę rozdałabym przewodnikom na liny, żeby nikt już nie chodził na byle czym.
- Znasz jakiś dowcip?
- Kostas zawsze mówił: przewodnik to taki człowiek, co idzie przodem, żeby pielgrzym miał na kogo spaść. Śmiałam się z tego. Teraz już mniej. Ale to był dobry dowcip.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Sucho, liny schną. Dobry dzień na robotę i na nic więcej.
deszcz: Deszcz. Konopie pęcznieją, lina się zaciska. Najlepsze liny kręcę w deszczu.
mgła: Mgła. Na górze w taką mgłę Kostas nikogo nie prowadził. Mówił, że mgła kłamie. - Co o mnie myślisz?
- Nowy. Linę masz? Kup u mnie, lepiej spać spokojnie.
Słyszałam o tobie przy studni. Dobre rzeczy.
Ty jesteś dobry człowiek. Kostas by cię lubił.
Wieś mówi o tobie, jak mówiła kiedyś o Kostasie. Nie wiem, czy się cieszyć, czy bać. - Co słychać?
- Sprzedałam dziś linę pielgrzymowi. Wróci z nią, mam nadzieję.
Glaukias znowu zapukał i uciekł.
Łańcuch na górze dzwoni. Pielgrzymi mówią, że cicho, jak owca. - O sąsiadach
- Kapłan Diokles: Gada, żeby nie słyszeć, jak bardzo się boi. Każdy kapłan tak trochę ma.
Mulnik Stratis: Wesoły łobuz. Przywozi mi konopie z wybrzeża i plotki za darmo. Plotki lepsze.
Centaur Folos: Nie znam go. Kostas mówił, że od Folosa nikt nie wychodzi głodny ani trzeźwy.
Starszy Mnestor: Kiedyś najgłośniej śmiał się przy studni. Teraz liczy. Coś go gryzie, a on nie powie.
Pasterka Ajtra: Śpiewa, a ja kręcę w rytm. Ona o tym nie wie. Niech nie wie.
Serowar Glaukias: Ser na progu co tydzień, od trzech lat. Niech wreszcie zapuka i poczeka.
Nikos: Mały, a uparty jak Kostas. Też chce na górę. Trzeba mu będzie dać linę. Dobrą.
Stróż Lykon: Siedzi nocą przy ogniu i udaje, że nic nie widzi. Starzy żołnierze to umieją najlepiej.
Pustelnik Teofil: Kostas nosił mu chleb do wąwozu, a Teofil płacił wierszami. Kostas nosił dalej.
Cyklop Steropes: Kostas mówił, że łańcuch na Drabinie kuł ich ojciec. Dobry łańcuch był. Dopóki był.
Cyklop Arges: Nie znam. Mówią, że to młody cyklop, co pyta o wszystko. Lubię takich, co pytają.
Schroniskowa Agapia: Karmiła Kostasa, jak schodził z góry. Zawsze dokładała. Kostas mówił, że wraca dla jej zupy.
Przewodnik Leandros: Kostas uczył go węzłów przy moim stole. Najszybciej z całej wsi się uczył.
Doroteos: Syn Mnestora. Kostas ściągnął go kiedyś z drzewa i śmieli się obaj całą drogę do wsi.
Dafne: Wdowa z wyspy, po herosie? Stratis mówi, że śmieje się na pieśni o mężu. Rozumiem ją lepiej, niż bym chciała.
Rybak Glaukos: Rybak, co stracił syna przez syreny? Stratis opowiadał. Pewnie też trzyma w domu coś po nim i nie umie wyrzucić.
Inne tematy
- „Lina ma pamięć, wiesz? Jak raz się zagnie pod ciężarem, to już zawsze w tym miejscu jest słabsza. Z ludźmi tak samo. Każdemu, kto kupuje u mnie linę, mówię: sprawdzaj węzły dwa razy, a trzeci raz wtedy, kiedy już ci się nie chce.”
- „Kostas był przewodnikiem. Najlepszym, mówią, ale tak się mówi o każdym umarłym. Trzy lata temu poszedł na Złą Drabinę z pielgrzymem z Brzezin. Pielgrzym wrócił sam i trząsł się przez tydzień. Kostas został w przepaści pod ścianą. Wykopałam mu grób za wsią. Pusty. Kopałam i tak.”
- „Diokles cię przysłał? Gada za dużo, ale dobrze, że tym razem do ciebie. Pokażę ci coś, czego nie widział nikt we wsi. Pielgrzym znalazł pod ścianą rękawicę Kostasa. W rękawicy było to ogniwo. Ostatnie, które trzymał. Spójrz na brzeg. Pęknięte żelazo ma ziarno jak chleb, a to jest gładkie jak lustro. Ktoś je przeciął pilnikiem, równo, cierpliwie. A łańcucha nie było potem ani na ścianie, ani pod nią. … Nie mów nikomu we wsi. Kaliwia żyje z przewodników i pielgrzymów. Jak się rozejdzie, że na górze ktoś przecina łańcuchy, nikt już nie przyjdzie. Ja chcę tylko wiedzieć kto. Tylko tyle.”
- „Mnestor mówi, że za dużo pytam. A on za mało. Od trzech lat chodzi zgarbiony, jakby nosił owcę na plecach, i liczy, liczy. Kiedyś przy studni śmiał się najgłośniej we wsi. Ludzie zmieniają się po cichu, a potem wszyscy udają, że zawsze tacy byli.”
- „Ajtra śpiewa na pastwisku od rana. Czasem staję za płotem, słucham i kręcę linę w rytm. Wychodzą wtedy równiejsze. Nie mów jej, bo zacznie śpiewać specjalnie i się zepsuje.”
- „Glaukias przynosi mi co tydzień krąg sera. Kładzie na progu, puka i ucieka, zanim otworzę. Trzy lata. Ser jest dobry. Glaukias też. Nie wiem, co z tym zrobić, więc jem ser.”
- „Nocą kręcę dalej, przy lampie. Każdy węzeł to jeden dzień, tak sobie liczę. Mam już linę dłuższą niż Zła Drabina. Nie wiem, po co mi taka. Może kiedyś ktoś po niej wejdzie.”
- „Deszcz. Konopie pęcznieją i lina sama się zaciska. W deszczu robię najmocniejsze. Kostas mówił, że ja też jestem najmocniejsza w deszczu, bo wtedy się złoszczę. Miał rację, łobuz.”
- „Wiem już. Cała wieś wie. Leandros. Pił u mnie mleko, jak był mały, a Kostas uczył go węzłów przy tym stole. Myślałam, że jak się dowiem, to coś się we mnie rozwiąże. Nic się nie rozwiązało. Zacisnęło się tylko w innym miejscu. Dziękuję ci. Naprawdę. Tylko nie umiem się z tego cieszyć.”
- „Nie dowiedziałeś się, kto? Trudno. Może tak miało być. Wiesz, kto mi pomaga od tamtej zimy? Leandros. Wczoraj przyniósł mi drewna na całą zimę, porąbanego, i nie chciał nic, nawet mleka. Dobry chłopak. Kostas go lubił. Mówił, że Leandros będzie kiedyś lepszym przewodnikiem niż on.”
- „Nowy łańcuch wisi na Złej Drabinie. Pielgrzymi mówią, że dzwoni na wietrze, cicho, jak dzwonek owcy. Ja tam nie pójdę. Ale kiedyś, jak będę stara, poproszę kogoś, żeby mnie zaprowadził pod ścianę. Tylko dotknąć.”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp
Sznur