Strona gryGraj ▸

Doroteos

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Rozmowa

Spoiler: co mówi Doroteos kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Ciii! Nie tak głośno, śpią za tamtymi głazami. Kim jesteś? Nieważne, jesteś człowiekiem, to wystarczy. Doroteos, syn Mnestora z Kaliwii. Trzymają mnie tu na sznurze jak kozła na targ. Nie płaczę, nie myśl. To wiatr tak oczy szczypie.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Doroteos, syn Mnestora. Pasterz. Teraz raczej owca. Na sznurze.
Doroteos, syn Mnestora. Pasterz. Znowu pasterz. Dalej się do tego przyzwyczajam.
Czym się zajmujesz?
Siedzę. Słucham, jak śpiewają do kamieni. Liczę owce, które przychodzą od ojca. To cała moja praca od trzech wiosen.
Pasę z ojcem, pod wsią, przy płocie. Uczę Nikosa z procy. Śpię dużo. Ojciec mówi, że to też praca.
Co tu w okolicy?
Turnie, wiatr, głazy wielkie jak chałupy. Na dole przepaść, na górze ściana. Giganci budują z głazów stos, żeby wejść na szczyt. Jeszcze im trochę brakuje.
Kaliwia. Studnia, palisada, owce. Najpiękniejsze miejsce na świecie. Wcześniej tego nie wiedziałem.
Masz rodzinę?
Ojciec. Mama umarła, jak byłem mały. Ojciec mówi mało, ale wiem, że liczył dni. Owcami.
Czego się boisz?
Śpiewów do kamieni. Słyszę je w nocy, nawet jak ich nie ma. I że ojciec znowu będzie musiał za mnie płacić.
O czym marzysz?
Pójść jeszcze kiedyś na hale. Sam. Bez strachu. I zagrać na fletni przy kamieniu Euterpe, jak kiedyś. Nową fletnię muszę zrobić.
Co lubisz jeść?
Chleb z domu. Każdy kawałek. Giganci dawali mi baraninę na wpół surową. Chleb jest lepszy.
Smoki istnieją?
Smoków nie widziałem. Giganci mówili, że kiedyś walczyli z bogami i wygrali. Kłamali. Ale ładnie kłamali, wielkimi głosami.
Co zrobisz z workiem złota?
Oddałbym ojcu za wszystkie owce. I kupił mu stołek z oparciem, bo zasypia przy moim łóżku i spada.
Znasz jakiś dowcip?
Gigant pyta drugiego: ile mamy owiec? Drugi: dwie. Pierwszy: a wczoraj? Drugi: dwie. Pierwszy: to nic nie zjedliśmy? … Oni naprawdę tak gadali. Śmiałem się w nocy w kułak.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce. Na turniach grzeje w plecy, a wiatr w twarz. Dziwnie, ale dobrze.
deszcz: Deszcz. Lubię deszcz. Nie pytaj czemu, to długa historia.
mgła: Mgła. W mgle giganci gubią się między głazami i klną. Raz jeden klął pół dnia.
Co o mnie myślisz?
Ktoś obcy, ale człowiek. Wystarczy.
Słyszałem o tobie. Od gigantów, wyobraź sobie. Boją się ciebie.
Ty jesteś… nie wiem, jak to powiedzieć. Dobrze, że jesteś.
Wieś mówi o tobie przy studni. Ja nie mówię nic. Ja wiem.
Co słychać?
Ciii. Znowu śpiewają do głazu.
Ojciec zasnął na stołku. Znowu.
Wiatr dziś od morza. Pachnie domem.
O sąsiadach
Kapłan Diokles: Byłem u niego mały na ofierze. Powiedział, że orzeł leciał z prawej. Ja widziałem wronę.
Mulnik Stratis: Pan Stratis wziął mnie raz do portu. Pierwszy raz widziałem morze. Kserkses mnie ugryzł. Dobry dzień.
Centaur Folos: Nie znam. Giganci mówili, że centaury są ich. Ja myślę, że centaury są swoje.
Starszy Mnestor: Tata. Liczy owce. Wiem, ile ich ubyło. Wiem dlaczego. Nie umiem mu tego oddać.
Wdowa Eudora: Jej mąż ściągnął mnie z drzewa, jak byłem mały. Nie zapomnę.
Pasterka Ajtra: Ajtra śpiewa, ja grałem. Fletnię złamali mi giganci, bo piszczała.
Serowar Glaukias: Pan Glaukias ucieka przed kozą. Nigdy się z niego nie śmiałem. No, raz. Po cichu.
Nikos: Uczyłem go z procy. Pewnie strzela już lepiej ode mnie. Mam nadzieję.
Stróż Lykon: Siedzi przy ogniu. Może widział, jak tata pędzi owce za palisadę. Nie mówił. Nie wiem, czy dziękować.
Pustelnik Teofil: Słuchał, jak gram przy kamieniu Euterpe. Powiedział, że Muza by się nie wstydziła. Najładniejsze, co mi ktoś powiedział.
Cyklop Steropes: Cyklopi z boru. Giganci ich nienawidzą. To znaczy, że są dobrzy.
Cyklop Arges: Giganci się śmiali, że młody cyklop macha do burzy. Ja bym też machał.
Schroniskowa Agapia: Pani ze schroniska dawała mi zawsze więcej zupy niż tacie. Tata udawał, że nie widzi.
Przewodnik Leandros: Nosił mnie kiedyś na barana. … Nie pytaj mnie teraz o niego.
Teo: Chłopak z wyspy z mieczem? Niech zostanie na wyspie. Góry są dla kóz.
Pasterka Hermia: Kuzynka Ajtry ma satyry, a my gigantów. Wolałbym satyry.

Inne tematy

  • „Chcesz wiedzieć, skąd giganci mają łańcuch? Widziałem. Trzy wiosny temu, pierwszej nocy, jak mnie tu przywlekli. Przyszedł człowiek z Płaskowyżu, przewodnik, w czerwonym płaszczu, a w uchu złoty kolczyk, błyszczał przy ognisku. Rzucił łańcuch królowi pod nogi i dostał worek. Twarzy nie widziałem, tylko płaszcz i kolczyk. Nie pytaj mnie, czyj to płaszcz. Nie chcę, żeby to był ten, o kim myślę. Giganci zrobili z łańcucha smycz. Dla głazu. Naprawdę. Przywiązują głaz i ciągną go pod ścianę we czterech, jak krowę na targ, i jeszcze do niego śpiewają, żeby szedł. Budują z głazów stos, żeby wejść na szczyt bez drabiny. A ja wracam do ojca. Do wsi. Na hale już nigdy sam.”
  • „Giganci nie są głupi. To najgorsze. Liczą owce, które przysyła ojciec, i jak brakuje jednej, przychodzą do mnie i patrzą. Tylko patrzą. Raz jeden pogłaskał mnie po głowie. Palcem. Ten palec ważył więcej niż ja.”
  • „Ojciec przysyła im owce. Wiem, bo giganci liczą na głos, a umieją tylko do dwóch. Dwie owce na miesiąc. Tata ma sto dwanaście, to mu starczy na… na długo. Nie chcę liczyć, na jak długo.”
  • „Nocą giganci śpiewają do kamieni. Głosy jak lawina, która nie może się zdecydować. A ja patrzę w gwiazdy i układam, co powiem ojcu, jak wrócę. Mam już sto wersji. W każdej płaczę. Nie chcę płakać.”
  • „Ojciec patrzy, jak śpię. Myśli, że nie wiem. Wiem, bo budzę się co godzinę, a on zawsze siedzi przy łóżku. Wczoraj zasnął na stołku. Przykryłem go kocem. Pierwszy raz to ja jego.”
  • „Pasę z ojcem owce, ale tylko tu, pod wsią, przy płocie. Na hale nie chodzę. Ojciec mówi: nie musisz. Ja mówię: kiedyś pójdę. Kiedyś. Jak przestanę słyszeć te śpiewy do kamieni.”
  • „Nikos chodzi za mną krok w krok i pyta o gigantów. Mówię mu, że byli mali i głupi. Niech śpi spokojnie. Jedno z nas powinno.”
  • „Eudora dała mi linę, jak wróciłem. Najlepszą, jaką miała. Powiedziała: na hale nie chodź sam. Kostas tak mówił. Kostas ściągnął mnie kiedyś z drzewa, jak byłem mały. Dobry był.”
  • „Deszcz. W obozie, jak padało, giganci chowali się pod nawis, a mnie zostawiali na sznurze. Myłem się wtedy. To był jedyny dobry dzień w miesiącu. Teraz mam dach, a dalej lubię deszcz. Głupie, nie?”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp