Doroteos
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Ciii, śpią.”
- „Nie płaczę. To wiatr.”
- „Dom. Dalej nie wierzę.”
- „Na hale już nie sam.”
- „Dobrze widzieć człowieka.”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Doroteos kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Ciii! Nie tak głośno, śpią za tamtymi głazami. Kim jesteś? Nieważne, jesteś człowiekiem, to wystarczy. Doroteos, syn Mnestora z Kaliwii. Trzymają mnie tu na sznurze jak kozła na targ. Nie płaczę, nie myśl. To wiatr tak oczy szczypie.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Doroteos, syn Mnestora. Pasterz. Teraz raczej owca. Na sznurze.
Doroteos, syn Mnestora. Pasterz. Znowu pasterz. Dalej się do tego przyzwyczajam. - Czym się zajmujesz?
- Siedzę. Słucham, jak śpiewają do kamieni. Liczę owce, które przychodzą od ojca. To cała moja praca od trzech wiosen.
Pasę z ojcem, pod wsią, przy płocie. Uczę Nikosa z procy. Śpię dużo. Ojciec mówi, że to też praca. - Co tu w okolicy?
- Turnie, wiatr, głazy wielkie jak chałupy. Na dole przepaść, na górze ściana. Giganci budują z głazów stos, żeby wejść na szczyt. Jeszcze im trochę brakuje.
Kaliwia. Studnia, palisada, owce. Najpiękniejsze miejsce na świecie. Wcześniej tego nie wiedziałem. - Masz rodzinę?
- Ojciec. Mama umarła, jak byłem mały. Ojciec mówi mało, ale wiem, że liczył dni. Owcami.
- Czego się boisz?
- Śpiewów do kamieni. Słyszę je w nocy, nawet jak ich nie ma. I że ojciec znowu będzie musiał za mnie płacić.
- O czym marzysz?
- Pójść jeszcze kiedyś na hale. Sam. Bez strachu. I zagrać na fletni przy kamieniu Euterpe, jak kiedyś. Nową fletnię muszę zrobić.
- Co lubisz jeść?
- Chleb z domu. Każdy kawałek. Giganci dawali mi baraninę na wpół surową. Chleb jest lepszy.
- Smoki istnieją?
- Smoków nie widziałem. Giganci mówili, że kiedyś walczyli z bogami i wygrali. Kłamali. Ale ładnie kłamali, wielkimi głosami.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Oddałbym ojcu za wszystkie owce. I kupił mu stołek z oparciem, bo zasypia przy moim łóżku i spada.
- Znasz jakiś dowcip?
- Gigant pyta drugiego: ile mamy owiec? Drugi: dwie. Pierwszy: a wczoraj? Drugi: dwie. Pierwszy: to nic nie zjedliśmy? … Oni naprawdę tak gadali. Śmiałem się w nocy w kułak.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce. Na turniach grzeje w plecy, a wiatr w twarz. Dziwnie, ale dobrze.
deszcz: Deszcz. Lubię deszcz. Nie pytaj czemu, to długa historia.
mgła: Mgła. W mgle giganci gubią się między głazami i klną. Raz jeden klął pół dnia. - Co o mnie myślisz?
- Ktoś obcy, ale człowiek. Wystarczy.
Słyszałem o tobie. Od gigantów, wyobraź sobie. Boją się ciebie.
Ty jesteś… nie wiem, jak to powiedzieć. Dobrze, że jesteś.
Wieś mówi o tobie przy studni. Ja nie mówię nic. Ja wiem. - Co słychać?
- Ciii. Znowu śpiewają do głazu.
Ojciec zasnął na stołku. Znowu.
Wiatr dziś od morza. Pachnie domem. - O sąsiadach
- Kapłan Diokles: Byłem u niego mały na ofierze. Powiedział, że orzeł leciał z prawej. Ja widziałem wronę.
Mulnik Stratis: Pan Stratis wziął mnie raz do portu. Pierwszy raz widziałem morze. Kserkses mnie ugryzł. Dobry dzień.
Centaur Folos: Nie znam. Giganci mówili, że centaury są ich. Ja myślę, że centaury są swoje.
Starszy Mnestor: Tata. Liczy owce. Wiem, ile ich ubyło. Wiem dlaczego. Nie umiem mu tego oddać.
Wdowa Eudora: Jej mąż ściągnął mnie z drzewa, jak byłem mały. Nie zapomnę.
Pasterka Ajtra: Ajtra śpiewa, ja grałem. Fletnię złamali mi giganci, bo piszczała.
Serowar Glaukias: Pan Glaukias ucieka przed kozą. Nigdy się z niego nie śmiałem. No, raz. Po cichu.
Nikos: Uczyłem go z procy. Pewnie strzela już lepiej ode mnie. Mam nadzieję.
Stróż Lykon: Siedzi przy ogniu. Może widział, jak tata pędzi owce za palisadę. Nie mówił. Nie wiem, czy dziękować.
Pustelnik Teofil: Słuchał, jak gram przy kamieniu Euterpe. Powiedział, że Muza by się nie wstydziła. Najładniejsze, co mi ktoś powiedział.
Cyklop Steropes: Cyklopi z boru. Giganci ich nienawidzą. To znaczy, że są dobrzy.
Cyklop Arges: Giganci się śmiali, że młody cyklop macha do burzy. Ja bym też machał.
Schroniskowa Agapia: Pani ze schroniska dawała mi zawsze więcej zupy niż tacie. Tata udawał, że nie widzi.
Przewodnik Leandros: Nosił mnie kiedyś na barana. … Nie pytaj mnie teraz o niego.
Teo: Chłopak z wyspy z mieczem? Niech zostanie na wyspie. Góry są dla kóz.
Pasterka Hermia: Kuzynka Ajtry ma satyry, a my gigantów. Wolałbym satyry.
Inne tematy
- „Chcesz wiedzieć, skąd giganci mają łańcuch? Widziałem. Trzy wiosny temu, pierwszej nocy, jak mnie tu przywlekli. Przyszedł człowiek z Płaskowyżu, przewodnik, w czerwonym płaszczu, a w uchu złoty kolczyk, błyszczał przy ognisku. Rzucił łańcuch królowi pod nogi i dostał worek. Twarzy nie widziałem, tylko płaszcz i kolczyk. Nie pytaj mnie, czyj to płaszcz. Nie chcę, żeby to był ten, o kim myślę. Giganci zrobili z łańcucha smycz. Dla głazu. Naprawdę. Przywiązują głaz i ciągną go pod ścianę we czterech, jak krowę na targ, i jeszcze do niego śpiewają, żeby szedł. Budują z głazów stos, żeby wejść na szczyt bez drabiny. A ja wracam do ojca. Do wsi. Na hale już nigdy sam.”
- „Giganci nie są głupi. To najgorsze. Liczą owce, które przysyła ojciec, i jak brakuje jednej, przychodzą do mnie i patrzą. Tylko patrzą. Raz jeden pogłaskał mnie po głowie. Palcem. Ten palec ważył więcej niż ja.”
- „Ojciec przysyła im owce. Wiem, bo giganci liczą na głos, a umieją tylko do dwóch. Dwie owce na miesiąc. Tata ma sto dwanaście, to mu starczy na… na długo. Nie chcę liczyć, na jak długo.”
- „Nocą giganci śpiewają do kamieni. Głosy jak lawina, która nie może się zdecydować. A ja patrzę w gwiazdy i układam, co powiem ojcu, jak wrócę. Mam już sto wersji. W każdej płaczę. Nie chcę płakać.”
- „Ojciec patrzy, jak śpię. Myśli, że nie wiem. Wiem, bo budzę się co godzinę, a on zawsze siedzi przy łóżku. Wczoraj zasnął na stołku. Przykryłem go kocem. Pierwszy raz to ja jego.”
- „Pasę z ojcem owce, ale tylko tu, pod wsią, przy płocie. Na hale nie chodzę. Ojciec mówi: nie musisz. Ja mówię: kiedyś pójdę. Kiedyś. Jak przestanę słyszeć te śpiewy do kamieni.”
- „Nikos chodzi za mną krok w krok i pyta o gigantów. Mówię mu, że byli mali i głupi. Niech śpi spokojnie. Jedno z nas powinno.”
- „Eudora dała mi linę, jak wróciłem. Najlepszą, jaką miała. Powiedziała: na hale nie chodź sam. Kostas tak mówił. Kostas ściągnął mnie kiedyś z drzewa, jak byłem mały. Dobry był.”
- „Deszcz. W obozie, jak padało, giganci chowali się pod nawis, a mnie zostawiali na sznurze. Myłem się wtedy. To był jedyny dobry dzień w miesiącu. Teraz mam dach, a dalej lubię deszcz. Głupie, nie?”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp