Strona gryGraj ▸

Kapłan Diokles

Nocą idzie gdzie indziej.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Kapłan Diokles kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Witaj, witaj, pielgrzymie! Stań tu, przy ołtarzu, tu wieje od morza i dym idzie prosto, a to dobry znak. Diokles, kapłan Zeusa u stóp góry. Czytam znaki z Tronu i mówię ludziom, co ojciec bogów o nich myśli. Zwykle myśli dobrze, jeśli ofiara była tłusta.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Diokles, kapłan Zeusa u stóp góry. Głos Tronu na ziemi, tak mówią pielgrzymi. Ja mówię skromniej: ucho Tronu. Głos to za dużo.
Czym się zajmujesz?
Palę kadzidło, przyjmuję ofiary, czytam znaki i ogłaszam je pielgrzymom. Sprzedaję też tabliczki wotywne. Bóg się nie obraża, jak kapłan je, a kapłan bez tabliczek by nie jadł.
Co tu w okolicy?
Na dole morze, na górze Zeus, a pomiędzy ja i moje sanktuarium. Za przesmykiem równina z centaurami, nie chodź tam bez potrzeby. W górę ścieżka mułów do Kaliwii. Wyżej… wyżej to już sprawa pielgrzymów.
Masz rodzinę?
Ojciec był kapłanem, dziad był kapłanem, a pradziad pasał kozy i podobno był najszczęśliwszy z nich wszystkich. Żony nie mam. Zeus ma ich dość za nas obu.
Czego się boisz?
Boję się? Kapłan się nie boi, kapłan ufa. No, może trochę wysokości. Odrobinę. Od dziecka. Ale to nic nie znaczy.
Wysokości. Przyznałem ci się już, to po co udawać. I tego, że pielgrzymi kiedyś zapytają, jaki jest kamień Tronu. Teraz przynajmniej wiem, co odpowiedzieć.
O czym marzysz?
Zobaczyć znak, którego nie… którego nikt nie przeoczy. Wielki. Nad całą górą. Taki, żebym nie musiał niczego tłumaczyć.
Co lubisz jeść?
Mięso z ofiary, oczywiście, to, co bogom zostaje po dymie. I figi z miodem. Figi są dla mnie, nie dla Zeusa, ale nikomu tego nie mów.
Smoki istnieją?
Zeus pokonał Tyfona, co miał sto głów smoczych. Więc smoki są, tylko mniejsze i grzeczniejsze niż kiedyś. Jak przyleci jaki do sanktuarium, ogłoszę go znakiem.
Co zrobisz z workiem złota?
Złoty dach na świątyni. Wiesz, jak by świecił z morza? Pielgrzymi przypływaliby z daleka tylko po to, żeby popatrzeć. I kupić tabliczkę.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi pielgrzym do kapłana i pyta: co mówi Zeus? Kapłan na to: a co mu dałeś? Pielgrzym: nic. Kapłan: to i on nic. Ha. To nie dowcip, to cennik.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Słońce nad sanktuarium, dym idzie prosto. Doskonały dzień na ofiarę. Każdy jest, ale ten szczególnie.
deszcz: Deszcz. Błogosławieństwo na drogę, mówię pielgrzymom. Ołtarz syczy, ale ogień trzyma.
mgła: Mgła od morza. Góry nie widać. Pielgrzymi pytają, czy Zeus się ukrył. Mówię, że medytuje.
Co o mnie myślisz?
Pielgrzym! Witaj. Kadzidło? Tabliczka? Znak?
Słyszałem o tobie od Stratisa. Zeus też słyszał, ja mu powiedziałem.
Ufam ci. Zeus, jak sądzę, też. Przynajmniej znaki są życzliwe.
Twoje imię wypiszę na tabliczce przy samym ołtarzu. Za darmo. Nie, poważnie, za darmo.
Co słychać?
Orzeł dziś leciał z prawej. Dobry tydzień.
Stratis znowu przywiózł lżejszy dzban.
Znak nad górą! Mój pierwszy prawdziwy!
Pielgrzymi wracają ze szczytu. Kadzidło schodzi jak woda.
O sąsiadach
Mulnik Stratis: Wozi mi wino na libacje. Lżejsze o palec. Zeus wybacza, ja liczę.
Centaur Folos: Stary centaur z równiny. Pobożny na swój sposób: leje bogom wino, zanim sam się napije. Rzadka cnota.
Starszy Mnestor: Skąpiec. Najchudsze owce na ofiarę. Choć ostatnio jakby i chude mu się kończyły.
Wdowa Eudora: Wdowa po Kostasie. Modli się mało, kręci liny dużo. Zeus to rozumie, ja się uczę.
Pasterka Ajtra: Śpiewa ładnie. Fałszuje tylko w hymnie do Zeusa, za to głośno.
Serowar Glaukias: Przynosi ser na ofiarę. Zeus sera nie je. Ja jem. Ktoś musi.
Nikos: Chce zobaczyć Tron. Opowiadam mu o nim. Może za dużo opowiadam.
Stróż Lykon: Stary żołnierz. Nie wierzy w znaki. W nic nie wierzy, tylko w swoje kolano.
Pustelnik Teofil: Kapłan Muz, dawniej. Mówi wierszami, i to za darmo. Psuje rynek.
Cyklop Steropes: Kowal piorunów. Podobno zgorzkniały. Kto kuje dla boga, powinien się cieszyć. Ja się cieszę, że nie kuję.
Cyklop Arges: Młody cyklop, podobno pobożny. Chętnie bym go poznał. Ale bór jest wysoko.
Schroniskowa Agapia: Karmi pielgrzymów, którzy zawracają. Chwalą jej zupę bardziej niż mój ołtarz.
Przewodnik Leandros: Przewodnik w czerwonym płaszczu. Wie o górze wszystko. Sam tak mówi.
Doroteos: Syn Mnestora. Kiedyś mały przychodził na ofiary i widział wrony tam, gdzie ja orły.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia z akropolu. Też widzi znaki, tylko mówi zagadkami, a ja wprost. Wprost łatwiej się pomylić.
Archont Kleon: Archont. Przysyła na ofiarę wołu i przemowę. Wół lepszy.

Inne tematy

  • „Powiem ci coś, czego nie mówię pielgrzymom, bo zawróciliby już tutaj. Od trzech lat nikt nie doszedł do Tronu. Pod samym szczytem jest ściana, Zła Drabina na nią mówią, i tam wisiał łańcuch, po którym się wchodziło. Łańcuch zniknął. Pielgrzymi dochodzą do schroniska na Płaskowyżu Muz, patrzą w górę i wracają z kadzidłem w worku. Ostatni, kto wszedł po łańcuchu, to Kostas z Kaliwii. Nie zszedł. Wdowa po nim, Eudora, kręci liny we wsi. Chcesz wiedzieć, co się tam stało, idź do niej. Ja wiem tylko, co mówią znaki, a znaki o tym milczą.”
  • „Wczoraj orzeł przeleciał nad szczytem z prawej na lewą. To znaczy, że Zeus jest zadowolony z jęczmienia, ale nie z oliwy. Przedwczoraj leciał z lewej na prawą, czyli odwrotnie. Pielgrzymi zapisują to na tabliczkach. Ja nie muszę zapisywać. Ja pamiętam, co mówiłem.”
  • „Ten ołtarz stał kiedyś w Pelorii, na wyspie. Przewieźliśmy go tu kamień po kamieniu, na mułach Stratisa, bo w mieście bogowie kłócą się o każdą kolumnę, a Zeus chce patrzeć na swoją górę, kiedy je. Tak mi powiedział znak. Muły też miały swoje zdanie, ale mułów nikt nie pytał.”
  • „Mnestor, starszy z Kaliwii, przysyła na ofiarę owcę. Jedną. Najchudszą, jaką ma, chudą jak tabliczka wotywna. Mówię mu: Zeus widzi, Mnestorze. A on: niech widzi, ja liczę. Skąpiec. Choć owiec ma jakby coraz mniej, a wilków w tym roku prawie nie było. Dziwny rok.”
  • „Stratis wozi mi wino na libacje. Dzban dochodzi do ołtarza o palec lżejszy, niż wyjechał z portu. Stratis mówi, że to góra wypija, bo pod górę wino się przelewa. Zeus mu wybacza. Ja jeszcze się zastanawiam.”
  • „Pielgrzymi przychodzą z Pelorii, z Brzezin, raz nawet ze Studni, z piaskiem w uszach. Kupują u mnie kadzidło, idą na górę i wracają z tym samym kadzidłem, bo wyżej schroniska nie da się dojść. Odkupuję je potem taniej. Zeus rozumie handel. Hermes jeszcze lepiej.”
  • „Nocą pilnuję ognia ofiarnego. Nie może zgasnąć, bo Zeus pomyślałby, że o nim zapomnieliśmy. Siedzę, dorzucam szczapki i opowiadam mu, co było w dzień. Odpowiada trzaskiem. Raz trzasnął tak, że opaliłem sobie brodę. Uznałem to za żart. Boski, ale żart.”
  • „Deszcz. W Pelorii mówią, że to Zeus zbiera chmury. Pielgrzymom mówię, że to błogosławieństwo na drogę. Jak świeci słońce, też mówię, że błogosławieństwo. Kapłan musi mieć coś na każdą pogodę, jak mulnik płaszcz.”
  • „Dziś dzień ofiar, wielki dzień. Ze wsi schodzą pasterze, Glaukias przynosi krąg sera, którego Zeus nie chce, a ja ogłaszam znak na cały tydzień. Dziś będzie orzeł. Jeszcze nie wiem, z której strony przyleci, ale przyleci.”
  • „Słyszę z wyspy, że bogowie kłócą się tam przy ludziach, a ludzie biorą strony jak na agonie. Zeus milczy. Zawsze milczy, kiedy dzieci się biją, a potem przychodzi z piorunem. Nie wiem, co mu powiem, jak zapyta, po czyjej stronie stał jego kapłan. Chyba że po stronie ołtarza.”
  • „Widzisz tego w czerwonym płaszczu pod murem? Leandros. Wieś go wygnała, przyszedł tu i usiadł przy ołtarzu jak błagalnik. Kto siedzi przy ołtarzu Zeusa, tego nie wolno przegnać, takie prawo, starsze ode mnie. Daję mu chleb. Nie rozmawiam z nim. Zeus kazał przyjmować błagalników. Nie kazał ich lubić.”
  • „Byłeś tam. Przy samym Tronie. Widzę to po tobie, masz wiatr w oczach. Usiądź, powiem ci coś, a potem możesz mnie wydać pielgrzymom. Nigdy nie byłem wyżej niż w Kaliwii. Trzydzieści lat ogłaszam znaki z Tronu i nie widziałem go ani razu. Orły wymyślałem przy śniadaniu. Ludzie potrzebują, żeby ktoś im mówił, co bóg myśli, a ja mam lęk wysokości od dziecka. Jak tam jest? Mów powoli. Wszystko. Z jakiego jest kamienia?”
  • „Widziałem! Trzeciej nocy nad szczytem stanęła błyskawica i stała tak długo, że zdążyłem policzyć do siedmiu. Piorun wrócił na Tron. Pierwszy znak w moim życiu, którego nie wymyśliłem. Płakałem przy ołtarzu jak dziecko, a Stratis myślał, że kopnął mnie muł. Masz, z kasy sanktuarium. Nie odmawiaj, Zeus by się obraził, a ja dopiero co się z nim pogodziłem.”
  • „Oddałeś piorun Zeusa kowalom. Kowalom! Jakby ktoś oddał berło stolarzowi, bo je wystrugał. Znaku nad górą nie było i nie będzie. Kadzidło u mnie teraz droższe, bo trzeba więcej palić, żeby ojciec bogów w ogóle nas usłyszał przez ten gniew. Nie patrz tak. To nie ja ustalam ceny. To pobożność.”
Kategorie: Mieszkańcy · Peloria