Strona gryGraj ▸

Schroniskowa Agapia

Zwykle na swoim miejscu.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprzedaje

Prośby

Rozmowa

Spoiler: co mówi Schroniskowa Agapia kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Wejdź, wejdź, zanim wiatr cię zdmuchnie z płaskowyżu! Agapia. Prowadzę to schronisko, karmię pielgrzymów i liczę, ilu poszło w górę, a ilu wróciło. Siadaj przy ogniu. Zupa z soczewicy, chleb, ser. Najpierw jesz, potem gadasz, u mnie taki porządek.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Agapia. Gospodyni schroniska, matka pielgrzymów, kucharka, pielęgniarka i ta, co krzyczy, żeby zamykać drzwi. W kolejności od najważniejszej: drzwi.
Czym się zajmujesz?
Karmię, grzeję, opatruję, wpisuję do księgi i wypisuję z księgi, jak trzeba. Pilnuję, żeby nikt nie wyszedł w górę po zmroku. Rzadko mi się udaje, ale pilnuję.
Co tu w okolicy?
Płaskowyż Muz. Wiatr, trawa, dziewięć kamieni i ja. Wyżej Zła Drabina, gdzie ludzie zawracają. Gryfy po zmroku. Chimera przy skałach. Najpiękniejszy widok na świecie, jak się przeżyje noc.
Masz rodzinę?
Męża wzięła lawina, jak byłam młoda. Dzieci nie dał nam los, to dał mi pielgrzymów. Setki dzieci, każde głodne i każde chce iść tam, gdzie nie trzeba.
Czego się boisz?
Tego, że ktoś wyjdzie rano w górę i nie wróci, a ja nie zdążę mu dać chleba na drogę. To się zdarzyło raz. Kostasowi. Od tamtej pory pakuję chleb wieczorem.
O czym marzysz?
Żeby w księdze przy każdym imieniu było „doszedł”. I żeby Leandros zjadł porządnie. Wszystko jedno, co pierwsze.
Co lubisz jeść?
Zupa z soczewicy, gęsta, z czosnkiem. Jem ją od trzydziestu lat i dalej mi smakuje. Jak coś ci smakuje trzydzieści lat, to znaczy, że to dom.
Smoki istnieją?
Pielgrzymi gadają o smokach przy zupie. Mówię im: smoka nie widziałam, za to Chimerę tak, i wolałabym smoka, bo ma przynajmniej jedną głowę.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowy dach, większy kocioł i tuzin łóżek. I dzwon na schronisku, żeby we mgle było słychać, gdzie jest ciepło.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi pielgrzym i pyta: daleko jeszcze na szczyt? Mówię: zjedz zupę, to ci powiem. Zjada. Pyta znowu. Mówię: zjedz drugą. Zjada. Zasypia. Nikt jeszcze nie zginął po dwóch zupach.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Jasno. Widać szczyt i ścianę. Ludzie patrzą w górę i jedzą szybciej. Jedz wolno.
deszcz: Deszcz. Na Drabinie skała jak szkło. Dziś nikt nie idzie. Zupy jest dużo.
mgła: Mgła. Kamienie Muz wyglądają jak ludzie. Nie rozmawiaj z nimi, odpowiadają.
Co o mnie myślisz?
Wchodź, jedz, potem gadaj.
Słyszałam o tobie od pielgrzymów. Mówili, żebym ci dawała większą miskę.
Jesteś mój. Jak wszyscy, którzy wracają. Ale ty wracasz częściej.
Twoje imię w księdze ma najwięcej dopisków. Wszystkie dobre. Jedz.
Co słychać?
Kolejny pielgrzym zawrócił. Zjadł dwie zupy.
Gryf zostawił pióro pod drzwiami.
W księdze znowu ktoś napisał „doszedł”!
O sąsiadach
Kapłan Diokles: Kapłan z dołu. Przysyła pielgrzymów i obietnice. Pielgrzymi docierają, obietnice nie.
Mulnik Stratis: Tu nigdy nie był. Soczewicę przysyła przez pasterzy, zawsze o worek za mało. Mówi, że góra zjadła.
Centaur Folos: Znosiłam mu kiedyś zioła na kopyta. Stary, dobry. Brakuje mi tych zejść.
Starszy Mnestor: Mnestor przychodził tu kiedyś z synem po zioła. Teraz wcale. Ma swoje powody. Każdy na górze ma.
Wdowa Eudora: Kostas wracał z góry dla mojej zupy, tak mówił. Eudora nigdy nie była zazdrosna. Mądra kobieta.
Pasterka Ajtra: Jej ser pachnie pastwiskiem, jej piosenki też. Przynosi mi jedno i drugie.
Serowar Glaukias: Robi dobry ser i boi się wszystkiego. Gdyby mniej się bał, robiłby gorszy ser. Tak myślę.
Nikos: Niech przyjdzie, jak dorośnie. Dam mu podwójną zupę i nie puszczę wyżej.
Stróż Lykon: Był tu raz, zjadł trzy miski i powiedział, że w Pelorii karmili gorzej. Najlepszy komplement.
Pustelnik Teofil: Brakuje mi go przy kamieniach. Mówił wierszami, nawet jak prosił o sól.
Cyklop Steropes: Posłałam mu zupę przez sztolnię. Odesłał pusty garnek, czysty jak lustro. Cyklop podziękował. Kto by pomyślał.
Cyklop Arges: Młodszy cyklop odesłał mi z garnkiem rysunek węglem: ja i zupa. Zupa wyszła lepiej.
Przewodnik Leandros: Mój chłopak. Nie mój, ale mój. Wiem, że mu ciężko. Nie wiem czemu.
Doroteos: Syn Mnestora. Grał na fletni pod kamieniem Euterpe, jak przychodził z ojcem. Nie słyszałam tej fletni od trzech lat.
Karczmarka Ione: Karczmarka z wyspy? Pielgrzymi mówią, że jej zupa rybna lepsza od mojej. Kłamią albo nie byli głodni.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia z akropolu przysyła mi pielgrzymów z wróżbą „dojdziesz”. Nie dochodzą. Ale wróżba ładna.

Inne tematy

  • „Posłuchaj, bo to ważne. Tu odpoczniesz, tu się wygrzejesz i tu masz łóżko. A jak zginiesz wyżej, na górze, obudzisz się u mnie, przy tym ogniu, a nie w mieście na dole. Góra oddaje tu tych, których nie zabrała do końca. Nie pytaj czemu. Ja nie pytam, tylko grzeję zupę.”
  • „Na stole leży księga gości. Każdy pielgrzym wpisuje imię i skąd przyszedł. Od trzech lat przy każdym imieniu ten sam dopisek: „zawrócił”. Czytam je wieczorami. Mam tam imiona z Mszaru, z Brzezin, raz kogoś spod pustyni. Wszyscy zawrócili. Nikt nie dopisał „doszedł”.”
  • „Leandros. Mój przewodnik. Nie mój syn, ale jak kto pyta, mówię, że mój. Trzy lata temu przestał porządnie jeść. Pije wieczorami, śmieje się za głośno i przechwala, że wszedł na Drabinę sto razy. A ja wiem, że od trzech lat nie wszedł ani razu. Matka zawsze wie. Nawet ta, co nie jest matką.”
  • „Teofil był kapłanem przy kamieniach, zanim zszedł do wąwozu. Wierszami mówił, nawet jak prosił o sól. Brakuje mi go. Pielgrzymi już nie wiedzą, po co te kamienie stoją. Ja suszę skarpety na kamieniu Talii. Talia by się śmiała, to Muza od śmiechu.”
  • „Na płaskowyżu chodzą gryfy, a wyżej, przy skałach, Chimera. Po zmroku nie wychodź. Rano zbieram pióra gryfów spod drzwi. Zostawiają je jak kot myszy. Chyba mnie lubią. Albo liczą, ilu nas tu jest na kolację.”
  • „Nocą siedzę przy ogniu i czekam, aż wrócą ci, co poszli w górę. Wiem, że dziś nikt nie poszedł. Siedzę i tak. Przyzwyczajenie. Albo nadzieja. Nie wiem, co gorsze.”
  • „Mgła na płaskowyżu. Nie wychodź. W takiej mgle kamienie Muz wyglądają jak ludzie, a ludzie jak kamienie. Raz godzinę gadałam z kamieniem Melpomene, bo myślałam, że to pielgrzym. Lepiej słuchał niż większość pielgrzymów.”
  • „Deszcz. Na Złej Drabinie skała robi się w deszczu jak szkło. Nawet z łańcuchem nikt by teraz nie wszedł. Siedź. Zupy jest dużo. Zawsze robię za dużo, na wypadek, gdyby ktoś wrócił.”
  • „Leandros odszedł. Wieś tak postanowiła. Ja nic nie postanawiam, ja gotuję. Stawiam mu dalej miskę na końcu stołu. Stygnie. Rano wylewam kotom. Koty są grube, a ja nie umiem przestać. Wiem, co zrobił. I tak stawiam.”
  • „Leandros się zmienił. Je. Nie pije. Naprawił dach, sam, w trzy dni. I pokazał pielgrzymom ten swój Komin w skale za schroniskiem, którym się wychodzi prosto pod Złą Drabinę. Wiedział o nim od lat i nikomu nie mówił. Czemu teraz? Nie pytam. Matka nie pyta. Matka się cieszy, że syn je.”
  • „W księdze gości ktoś wczoraj dopisał „doszedł”. Pierwszy raz od trzech lat. Przeczytałam pięć razy. Potem wyszłam przed schronisko i płakałam na kamieniu Talii, prosto w skarpety. Nie śmiej się. Albo śmiej. Talia by się śmiała. Ja też się potem śmiałam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp