Schroniskowa Agapia
Zwykle na swoim miejscu.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Najpierw jesz, potem gadasz.”
- „Zupy jest dużo.”
- „Drzwi zamykaj, wiatr!”
- „Po zmroku nie wychodź.”
Sprzedaje
Prośby
- Księga gości (poziom 96)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Schroniskowa Agapia kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Wejdź, wejdź, zanim wiatr cię zdmuchnie z płaskowyżu! Agapia. Prowadzę to schronisko, karmię pielgrzymów i liczę, ilu poszło w górę, a ilu wróciło. Siadaj przy ogniu. Zupa z soczewicy, chleb, ser. Najpierw jesz, potem gadasz, u mnie taki porządek.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Agapia. Gospodyni schroniska, matka pielgrzymów, kucharka, pielęgniarka i ta, co krzyczy, żeby zamykać drzwi. W kolejności od najważniejszej: drzwi.
- Czym się zajmujesz?
- Karmię, grzeję, opatruję, wpisuję do księgi i wypisuję z księgi, jak trzeba. Pilnuję, żeby nikt nie wyszedł w górę po zmroku. Rzadko mi się udaje, ale pilnuję.
- Co tu w okolicy?
- Płaskowyż Muz. Wiatr, trawa, dziewięć kamieni i ja. Wyżej Zła Drabina, gdzie ludzie zawracają. Gryfy po zmroku. Chimera przy skałach. Najpiękniejszy widok na świecie, jak się przeżyje noc.
- Masz rodzinę?
- Męża wzięła lawina, jak byłam młoda. Dzieci nie dał nam los, to dał mi pielgrzymów. Setki dzieci, każde głodne i każde chce iść tam, gdzie nie trzeba.
- Czego się boisz?
- Tego, że ktoś wyjdzie rano w górę i nie wróci, a ja nie zdążę mu dać chleba na drogę. To się zdarzyło raz. Kostasowi. Od tamtej pory pakuję chleb wieczorem.
- O czym marzysz?
- Żeby w księdze przy każdym imieniu było „doszedł”. I żeby Leandros zjadł porządnie. Wszystko jedno, co pierwsze.
- Co lubisz jeść?
- Zupa z soczewicy, gęsta, z czosnkiem. Jem ją od trzydziestu lat i dalej mi smakuje. Jak coś ci smakuje trzydzieści lat, to znaczy, że to dom.
- Smoki istnieją?
- Pielgrzymi gadają o smokach przy zupie. Mówię im: smoka nie widziałam, za to Chimerę tak, i wolałabym smoka, bo ma przynajmniej jedną głowę.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowy dach, większy kocioł i tuzin łóżek. I dzwon na schronisku, żeby we mgle było słychać, gdzie jest ciepło.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi pielgrzym i pyta: daleko jeszcze na szczyt? Mówię: zjedz zupę, to ci powiem. Zjada. Pyta znowu. Mówię: zjedz drugą. Zjada. Zasypia. Nikt jeszcze nie zginął po dwóch zupach.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Jasno. Widać szczyt i ścianę. Ludzie patrzą w górę i jedzą szybciej. Jedz wolno.
deszcz: Deszcz. Na Drabinie skała jak szkło. Dziś nikt nie idzie. Zupy jest dużo.
mgła: Mgła. Kamienie Muz wyglądają jak ludzie. Nie rozmawiaj z nimi, odpowiadają. - Co o mnie myślisz?
- Wchodź, jedz, potem gadaj.
Słyszałam o tobie od pielgrzymów. Mówili, żebym ci dawała większą miskę.
Jesteś mój. Jak wszyscy, którzy wracają. Ale ty wracasz częściej.
Twoje imię w księdze ma najwięcej dopisków. Wszystkie dobre. Jedz. - Co słychać?
- Kolejny pielgrzym zawrócił. Zjadł dwie zupy.
Gryf zostawił pióro pod drzwiami.
W księdze znowu ktoś napisał „doszedł”! - O sąsiadach
- Kapłan Diokles: Kapłan z dołu. Przysyła pielgrzymów i obietnice. Pielgrzymi docierają, obietnice nie.
Mulnik Stratis: Tu nigdy nie był. Soczewicę przysyła przez pasterzy, zawsze o worek za mało. Mówi, że góra zjadła.
Centaur Folos: Znosiłam mu kiedyś zioła na kopyta. Stary, dobry. Brakuje mi tych zejść.
Starszy Mnestor: Mnestor przychodził tu kiedyś z synem po zioła. Teraz wcale. Ma swoje powody. Każdy na górze ma.
Wdowa Eudora: Kostas wracał z góry dla mojej zupy, tak mówił. Eudora nigdy nie była zazdrosna. Mądra kobieta.
Pasterka Ajtra: Jej ser pachnie pastwiskiem, jej piosenki też. Przynosi mi jedno i drugie.
Serowar Glaukias: Robi dobry ser i boi się wszystkiego. Gdyby mniej się bał, robiłby gorszy ser. Tak myślę.
Nikos: Niech przyjdzie, jak dorośnie. Dam mu podwójną zupę i nie puszczę wyżej.
Stróż Lykon: Był tu raz, zjadł trzy miski i powiedział, że w Pelorii karmili gorzej. Najlepszy komplement.
Pustelnik Teofil: Brakuje mi go przy kamieniach. Mówił wierszami, nawet jak prosił o sól.
Cyklop Steropes: Posłałam mu zupę przez sztolnię. Odesłał pusty garnek, czysty jak lustro. Cyklop podziękował. Kto by pomyślał.
Cyklop Arges: Młodszy cyklop odesłał mi z garnkiem rysunek węglem: ja i zupa. Zupa wyszła lepiej.
Przewodnik Leandros: Mój chłopak. Nie mój, ale mój. Wiem, że mu ciężko. Nie wiem czemu.
Doroteos: Syn Mnestora. Grał na fletni pod kamieniem Euterpe, jak przychodził z ojcem. Nie słyszałam tej fletni od trzech lat.
Karczmarka Ione: Karczmarka z wyspy? Pielgrzymi mówią, że jej zupa rybna lepsza od mojej. Kłamią albo nie byli głodni.
Wyrocznia Kalia: Wyrocznia z akropolu przysyła mi pielgrzymów z wróżbą „dojdziesz”. Nie dochodzą. Ale wróżba ładna.
Inne tematy
- „Posłuchaj, bo to ważne. Tu odpoczniesz, tu się wygrzejesz i tu masz łóżko. A jak zginiesz wyżej, na górze, obudzisz się u mnie, przy tym ogniu, a nie w mieście na dole. Góra oddaje tu tych, których nie zabrała do końca. Nie pytaj czemu. Ja nie pytam, tylko grzeję zupę.”
- „Na stole leży księga gości. Każdy pielgrzym wpisuje imię i skąd przyszedł. Od trzech lat przy każdym imieniu ten sam dopisek: „zawrócił”. Czytam je wieczorami. Mam tam imiona z Mszaru, z Brzezin, raz kogoś spod pustyni. Wszyscy zawrócili. Nikt nie dopisał „doszedł”.”
- „Leandros. Mój przewodnik. Nie mój syn, ale jak kto pyta, mówię, że mój. Trzy lata temu przestał porządnie jeść. Pije wieczorami, śmieje się za głośno i przechwala, że wszedł na Drabinę sto razy. A ja wiem, że od trzech lat nie wszedł ani razu. Matka zawsze wie. Nawet ta, co nie jest matką.”
- „Teofil był kapłanem przy kamieniach, zanim zszedł do wąwozu. Wierszami mówił, nawet jak prosił o sól. Brakuje mi go. Pielgrzymi już nie wiedzą, po co te kamienie stoją. Ja suszę skarpety na kamieniu Talii. Talia by się śmiała, to Muza od śmiechu.”
- „Na płaskowyżu chodzą gryfy, a wyżej, przy skałach, Chimera. Po zmroku nie wychodź. Rano zbieram pióra gryfów spod drzwi. Zostawiają je jak kot myszy. Chyba mnie lubią. Albo liczą, ilu nas tu jest na kolację.”
- „Nocą siedzę przy ogniu i czekam, aż wrócą ci, co poszli w górę. Wiem, że dziś nikt nie poszedł. Siedzę i tak. Przyzwyczajenie. Albo nadzieja. Nie wiem, co gorsze.”
- „Mgła na płaskowyżu. Nie wychodź. W takiej mgle kamienie Muz wyglądają jak ludzie, a ludzie jak kamienie. Raz godzinę gadałam z kamieniem Melpomene, bo myślałam, że to pielgrzym. Lepiej słuchał niż większość pielgrzymów.”
- „Deszcz. Na Złej Drabinie skała robi się w deszczu jak szkło. Nawet z łańcuchem nikt by teraz nie wszedł. Siedź. Zupy jest dużo. Zawsze robię za dużo, na wypadek, gdyby ktoś wrócił.”
- „Leandros odszedł. Wieś tak postanowiła. Ja nic nie postanawiam, ja gotuję. Stawiam mu dalej miskę na końcu stołu. Stygnie. Rano wylewam kotom. Koty są grube, a ja nie umiem przestać. Wiem, co zrobił. I tak stawiam.”
- „Leandros się zmienił. Je. Nie pije. Naprawił dach, sam, w trzy dni. I pokazał pielgrzymom ten swój Komin w skale za schroniskiem, którym się wychodzi prosto pod Złą Drabinę. Wiedział o nim od lat i nikomu nie mówił. Czemu teraz? Nie pytam. Matka nie pyta. Matka się cieszy, że syn je.”
- „W księdze gości ktoś wczoraj dopisał „doszedł”. Pierwszy raz od trzech lat. Przeczytałam pięć razy. Potem wyszłam przed schronisko i płakałam na kamieniu Talii, prosto w skarpety. Nie śmiej się. Albo śmiej. Talia by się śmiała. Ja też się potem śmiałam.”
Kategorie: Mieszkańcy · Olimp
Ser z Kaliwii
Bukłak wody
Mikstura życia