Młynarz Medard
Nocą idzie gdzie indziej.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Słuchaj. Koło.”
- „Rzeka dziś spokojna.”
- „Mąka jak mąka. Nie pytaj.”
Prośby
- Rzeka od Przełomu (poziom 47)
Rozmowa
Spoiler: co mówi Młynarz Medard kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Medard. Młyn. Słyszysz koło? To ona. Rzeka. Czterdzieści lat razem, a dalej nie wiem, co jej chodzi po głowie. Mów cicho, ona nie lubi krzyku. Zbysław krzyczy, dlatego go nie lubi.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Medard. Młynarz. Mąż rzeki, tak mówią w Kotwicy. Śmieją się. Ja nie.
- Czym się zajmujesz?
- Ziarno do kosza, kosz na kamień, kamień kręci koło, koło kręci rzeka. Ja tylko pilnuję, żeby nikt jej nie przeszkadzał.
- Co tu w okolicy?
- Młyn na skraju, daleko od rynku. Dobrze. Rynek jest głośny, a woda lubi ciszę.
- Masz rodzinę?
- Żona umarła dawno. Dzieci w świecie. Została rzeka. Rzeka nie odchodzi. Czasem wylewa, ale nie odchodzi.
- Czego się boisz?
- Suszy. Raz rzeka opadła tak, że koło stało miesiąc. Myślałem, że mnie zostawiła.
- O czym marzysz?
- Żeby po mnie ktoś słuchał wody. Nie musi mleć. Wystarczy, że posłucha.
- Co lubisz jeść?
- Podpłomyk z mąki, którą sam zmieliłem. Wtedy wiem, co jem. Ostatnio piekę tylko ze swojego worka.
- Smoki istnieją?
- Smok to ogień. Rzeka to woda. Nie lubię ognia. Ona też nie.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowe kamienie młyńskie. I mała zastawka, żeby rzeka nie męczyła się w suszę. Reszta niech leży. Złoto tonie, wiesz.
- Znasz jakiś dowcip?
- Zbysław pyta: czemu nic nie mówisz? Mówię: bo słucham. Czego? Mówię: nie ciebie. Śmiał się tydzień. Mnie nie śmieszyło.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Ładnie. Woda niska, koło chodzi wolniej. Ona odpoczywa.
deszcz: Deszcz. Wzbiera. Koło staje, bo poszłoby za szybko. Siedzę i patrzę na nią. Piękna jest, jak się złości.
mgła: Mgła leży na wodzie jak welon. Nie patrz tak. Tak wygląda. - Co o mnie myślisz?
- Obcy. Mów cicho, to się poznamy.
Słyszałem o tobie. Mówisz cicho? Dobrze. Rzeka lubi takich.
Swój. Tobie powiem: przy kole jest miejsce, gdzie słychać, co rzeka niesie z góry. Usiądź tam kiedyś. Posłuchaj.
O tobie gada pół Kotwicy. Ja nie gadam. Ja wiem. - O sąsiadach
- Rzeźnik Zbysław: Rzeźnik słyszy, ja czuję. On gada za dwóch, ja milczę za dwóch. Pasujemy.
Piekarka Urszula: Urszula pyta, czemu mąka ciemna. Mówię, że rzeka mętna. Nie lubię kłamać przy rzece.
Karczmarka Bożena: Bożena trzyma mi miejsce przy oknie. Stamtąd słychać wodę. Dobra kobieta, choć głośna.
Sołtys Bartłomiej: Sołtys przywozi ziarno. Nigdy nie zagląda do worka. Ja zaglądam.
Inne tematy
- „Ostatnie worki pachniały piwnicą. Ziarno nie powinno pachnieć piwnicą. Zmieliłem, bo płacą od worka, nie od zapachu. Mąka wyszła ciemna. Urszula pytała. Powiedziałem: rzeka dziś mętna. Rzeka nie była mętna.”
- „Rano jest spokojna, w południe leniwa, wieczorem zła. Wiosną wylewa, zimą milczy. Jak ktoś, kogo znałem. Nie powiem kto. Ona słucha.”
- „Rzeźnik słyszy, ja czuję. Kto ma gorzej? On słyszy całe miasto, bo krzyczy, a miasto mu odkrzykuje. Ja czuję, kiedy woda się zmienia. Miasto mi nie odpowiada. Woda tak.”
- „Wieczorem siedzę w Kotwicy. Piję mało. Siadam przy oknie, stamtąd słychać rzekę. Bożena myśli, że jestem smutny. Nie jestem. Słucham, czy wszystko u niej dobrze.”
- „Woda na północy inaczej teraz płynie. Spokojniej. Jakby coś przestało jej przeszkadzać. Nie wiem, co zrobiłeś. Ona wie. Wczoraj przy kole podziękowała ładniejszą falą. Tak to rozumiem.”
- „Prom pływa. Rzeka się nie gniewa. Dwadzieścia lat pamiętała tamtą noc, kiedy most się palił. Teraz chyba odpuściła. Woda też umie wybaczać, tylko wolniej niż ludzie.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny