Warzywniczka Marianna
Nocą idzie gdzie indziej, w niedzielę na mszy, w deszcz chowa się pod dach, ma swoją trasę.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Odsuń się, kosz ciężki.”
- „Za darmo to w Mszarze.”
- „Każdy grosz, każda minuta.”
Sprzedaje
Rozmowa
Spoiler: co mówi Warzywniczka Marianna kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Szybko, bo idę na rynek, a marchew sama nie doniesie. Marianna, warzywa na targ. Kupujesz? Nie? To się odsuń, kosz ciężki. Brzeziny liczą, to i ja liczę, każdy grosz i każdą minutę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Marianna. Warzywa na targ. Matka dwóch, żona jednego, którego nie ma w domu. Szybko, bo idę.
- Czym się zajmujesz?
- Kopię, myję, noszę na rynek, sprzedaję, wracam, znowu kopię. Brzeziny liczą, to i ja liczę. Grosz do grosza, marchew do marchwi.
- Co tu w okolicy?
- Z Ogrodów przez kanał na rynek: tyle mojego świata. Port widzę z daleka, bo tam chłop nosi worki. Za rów nie chodzę, tam rozbójnicy.
- Masz rodzinę?
- Iga, Lusia i mąż, tragarz u Wróbli. Dziewczynki na głowie, mąż w porcie. Rodzina jak marchew: pół pod ziemią, pół na wierzchu.
- Czego się boisz?
- Że któregoś dnia chłop nie wróci z portu, bo worek spadnie. Tragarze ciągle coś łamią. A Wróble płacą za worek, nie za człowieka.
- O czym marzysz?
- Własny kram na rynku. Z daszkiem. Żeby nie nosić codziennie tam i z powrotem. Dach i ławka. Tyle.
- Co lubisz jeść?
- Co nie sprzedam, to jemy. Zwykle rzepa. Dziewczynki mówią, że mają rzepę w uszach.
- Smoki istnieją?
- Smok? Ile by dał za marchew? Nic? To mnie nie interesuje.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kram z daszkiem, dom bez przecieku i chłop w domu na stałe. A potem bym liczyła resztę, bo przecież by zostało.
- Znasz jakiś dowcip?
- Pyta kupiec: czemu marchew taka droga? Mówię: bo ją niosłam. On: to ja sam przyniosę. Mówię: to niech pan niesie, a ja popatrzę. Do dziś kupuje u mnie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce, to ludzie na rynku i kupują. Dobry dzień.
deszcz: Deszcz, to kosz cięższy, a ludzi mniej. Najgorzej. Ale marchew umyta za darmo.
mgła: We mgle idę na pamięć. Kanał po lewej, kram Oleśa po prawej, słychać go z daleka. - Co o mnie myślisz?
- Kupujesz? Nie? To z drogi, kosz ciężki.
Słyszałam, że płacisz uczciwie. Tak trzymać, to ci policzę taniej.
Ty to możesz u mnie wziąć na kredyt. Na jeden dzień. Jeden.
O tobie gada cały rynek. Jak staniesz koło mojego kosza, to sprzedam dwa razy tyle. - O sąsiadach
- Kramarz Oleś: Kramarz Oleś chciał mi sprzedać nasiona olbrzymiej rzepy. Małe jak mak.
Teodora: Teodora ma dynie jak beczki i nie sprzeda. Honor. Dobrze, że ja go nie mam.
Jadzia od ryb: Jadzia od ryb stoi obok mnie na rynku. Ona krzyczy „ryby!”, ja „marchew!”. Wygrywa, kto głośniej.
Kupiec Wróbel: Wróbel płaci mojemu chłopu za worek. Żeby płacił za kręgosłup, to byśmy byli bogaci.
Kwiaciarka Felicja: Felicja to dobra dziewczyna, tylko za smutna. Na smutku się nie zarobi. Ona jakoś zarabia.
Inne tematy
- „Codziennie tam i z powrotem: Ogrody, kanał, rynek, rynek, kanał, Ogrody. Nogi mam jak u tragarza. Tylko że tragarzowi Wróble płacą, a mnie płaci, kto chce, i jak mało może.”
- „Mąż? Tragarz u Wróbli w porcie. Wnosi, wynosi, do domu wraca, jak magazyn zamkną, czyli rzadko. Dzieci go znają z opowieści. Ja chyba też, coraz bardziej.”
- „Oleś chciał mi sprzedać nasiona olbrzymiej rzepy. Olbrzymiej! Pokazał jedno ziarenko, małe jak ziarnko maku. Mówię: to po czym poznać, że olbrzymia? On na to: po cenie. Przynajmniej uczciwie.”
- „Iga pieli, Lusia gada z kurami. Jedna mi pomaga, druga mi tłumaczy, co kury myślą. Dwie córki, a roboty jak za półtorej. Wiesz, co jest gorsze od biedy? Bieda z dziećmi, co się śmieją. Bo nie da się na nie krzyczeć.”
- „Rada mówi, że w piątek skup płaci więcej. Skup płaci, a ja nie skup, ja sprzedaję. W piątek wszyscy sprzedają, to i taniej. Więc idę w czwartek. Kto liczy, ten wie.”
- „Teodora ma dynie jak beczki, a sprzedać nie sprzeda, bo na konkurs. Kto to widział, warzywo, którego się nie je? Dla honoru. Honoru do garnka nie włożysz.”
- „Odkąd stoi most, z Mszaru idzie rzepa. Tania i z ziemią, ale idzie. Dziękuję ci bardzo, naprawdę. Teraz muszę liczyć dwa razy szybciej.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny
Pęczek marchwi