Kupiec Lykos z Pelorii
Tylko w dzień, w niedzielę na mszy, w deszcz chowa się pod dach.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Kolor z Pelorii!”
- „Nie deptać dywanów!”
- „Sukno jak morze, cena jak rzeka!”
Rozmowa
Spoiler: co mówi Kupiec Lykos z Pelorii kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Chaire, przyjacielu! To znaczy: dzień dobry. Lykos, z Pelorii, przypłynąłem z dywanami i suknem. U was zimno, mokro, a ludzie chodzą w szarym. Ja wam przywożę kolor. Nie dziękuj, płać.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Lykos, syn Damona, z Pelorii. Kupiec, podróżnik, a w zimie, jak nikt nie kupuje, trochę filozof.
- Czym się zajmujesz?
- Kupuję dywany u tkaczek na wzgórzach Pelorii, sukno u farbiarzy w porcie, płynę promem tutaj. Tu sprzedaję drożej, bo tu nikt nie wie, ile kosztuje w Pelorii. Nie mów nikomu.
- Co tu w okolicy?
- Rynek jak koło, kanał jak obręcz, w środku drabina do nieba. To znaczy na pomosty. Ale z dołu wygląda jak do nieba.
- Masz rodzinę?
- Żona w Pelorii, dwie córki, które tkają lepiej niż matka. Piszę do nich listy. Prom wozi listy szybciej niż dywany, bo listy się nie targują.
- Czego się boisz?
- Zimy. U was zima jest długa jak kolejka do Florka w łaźni. Pierwszą zimę przespałem pod czterema dywanami. Nie sprzedałem żadnego.
- O czym marzysz?
- Sklep z dachem w Brzezinach i drugi w Pelorii. Jeden sprzedaje drugiemu. Ja tylko pływam i liczę.
- Co lubisz jeść?
- Oliwki, ser, chleb z miodem. Tutaj: węgorz od Bonifacego, bo nie ma wyjścia. Węgorz nie jest zły. Węgorz jest… stanowczy.
- Smoki istnieją?
- W Pelorii mówią, że na Smoczej Górze siedzi smok. Tu mówią, że w Smoczym Gnieździe. Wszędzie jest smok, tylko nikt nie widział tego samego.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Kupiłbym statek. Własny. Żeby nie płacić przewoźnikowi. Przewoźnik zarabia na mnie więcej niż ja na dywanach.
- Znasz jakiś dowcip?
- Ile kosztuje dywan? Tyle, ile ci się podoba. A jak mi się nie podoba? To dwa razy tyle, bo musisz mnie przekonać.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Słońce! Jak w Pelorii, tylko krótko. Rozkładam wszystko, póki świeci.
deszcz: Deszcz. Zwijam dywany, pije się wino, wspomina się dom.
mgła: Mgła. Kolory w mgle nie istnieją. Jestem dziś kupcem szarego sukna. - Co o mnie myślisz?
- Przyjacielu! Dla ciebie cena jak dla rodziny. Rodzina płaci najwięcej, ale się nie obraża.
Wracasz? Dywan patrzy na ciebie. Dywany pamiętają twarze.
Ty dużo chodzisz. Dobry dywan pod łóżko, nogi ci podziękują. - O sąsiadach
- Węgorzarz Bonifacy: Bonifacy jest jak jego węgorze: śliski, ale uczciwy w smaku.
Garncarka Bogna: Bogna lepi dzbany ładne jak u nas. Mówiłem jej. Obraziła się, że „jak u was”.
Stefa od drobiu: Stefa ma gęś, która zjadła frędzle z mojego dywanu. Gęś do dziś chodzi dumna.
Inne tematy
- „Dywan się rozkłada na ziemi, bo dywan musi leżeć. Na stole wygląda jak obrus, a obrus kosztuje trzy razy mniej. Tylko proszę nie deptać! Patrzeć wolno, deptać nie wolno.”
- „W Pelorii słońce, marmur i filozofowie, którzy kłócą się o wszystko. Tu bagno, deski i ludzie, którzy kłócą się o cenę. Wolę was. Cenę da się wygrać.”
- „Bonifacy mówi, żebym kładł dywany na stole. Ja mu mówię, żeby węgorze kładł na dywanie. Od tygodnia się nie odzywamy. To najdłuższa przyjaźń, jaką tu mam.”
- „Deszcz! Zwijam, zwijam! Mokry dywan pachnie jak mokry pies, a mokrego psa nikt nie kupi. Pod sukiennice, szybko.”
- „Dziś sąd przy pręgierzu. W Pelorii sądzą na agorze, tu przy słupie. Wszędzie tłum ten sam. I wszędzie lepiej się wtedy sprzedaje.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny