Strona gryGraj ▸

Dzwonnik Longin

W deszcz chowa się pod dach.

Co woła, gdy przechodzisz

Sprawy, które zaczyna

Rozmowa

Spoiler: co mówi Dzwonnik Longin kliknij, żeby odsłonić

Na powitanie: „Co? A, dzień dobry! Longin, dzwonnik. Mów głośniej, dzwon zabrał mi słuch trzydzieści lat temu i nie oddał. Dzwonię o świcie i o zmierzchu. Między jednym a drugim liczę.”

Odpowiedzi na pytania

Kim jesteś?
Co? Kim jestem? Longin! Dzwonnik! Mów głośniej, widzę cię dobrze, tylko słyszę źle.
Czym się zajmujesz?
Dzwonię. Świt, zmierzch, msza, pogrzeb. A potem rysuję kreskę. Kreska to też praca. Ktoś musi wiedzieć, ile minęło.
Co tu w okolicy?
Z wieży widać wszystko. Rynek, port, łęgi, bagno. Ludzie z góry są mali i ciągle się spieszą. Z dołu pewnie też.
Masz rodzinę?
Dzwon. Nazywa się Hieronim, jak rajca. Też głośny i też pusty w środku. Trzydzieści lat razem i ani razu mnie nie zawiódł.
Czego się boisz?
Ciszy. Raz zimą dzwon pękł i przez tydzień nie dzwoniłem. Myślałem, że umarłem. Tylko kreski się zgadzały.
O czym marzysz?
Usłyszeć dzwon jeszcze raz tak jak za pierwszym razem. Podobno było pięknie. Nie pamiętam.
Co lubisz jeść?
Co? Jedzenie? Kasza! Przynoszą mi kaszę. Smaku też już nie słyszę, ha!
Smoki istnieją?
Smoki? Głośniej! … A, smoki. Z wieży nie widziałem. Ale raz na południowym wschodzie było nocą czerwono. Nie dzwoniłem. Nie wiedziałem, na co.
Co zrobisz z workiem złota?
Nowy dzwon! Większy! Żeby było słychać w Mszarze. Niech i oni wiedzą, która godzina.
Znasz jakiś dowcip?
Przychodzi głuchy do dzwonnika. Dzwonnik pyta: co? Głuchy pyta: co? I tak stoją do dziś. To o mnie i o Benedykcie.
Jak ci ta pogoda?
pogodnie: Co? Pogoda? Ładna! Z wieży widać aż do rzeki!
deszcz: Deszcz! Lina mokra, ręce się ślizgają. Mówią, że w deszczu dzwon brzmi niżej. Ja nie wiem.
mgła: Mgła! Wtedy dzwonię dłużej, żeby łodzie trafiły do portu. Nikt mi nie kazał. Sam wymyśliłem.
Co o mnie myślisz?
Co? Nowy? Dzień dobry! Głośniej!
Słyszałem o tobie! Znaczy, Benedykt mi napisał na tabliczce. Dobrze napisał.
Swój! Swojemu powiem: o zmierzchu zatkaj uszy. Ja już nie muszę.
Dla ciebie zadzwoniłbym w południe. Benedykt nie każe. To dzwonię w sercu. Też głośno.
O sąsiadach
Proboszcz Benedykt: Benedykt mówi, że dzwonię za głośno. Nie słyszę go, to dzwonię dalej.
Siostra Apolonia: Siostra Apolonia przychodzi raz w tygodniu i pisze mi na tabliczce: jak się czujesz. Odpisuję: co? Śmieje się. Jedyna, co się przy mnie śmieje.
Grabarka Zuzanna: Zuzanna mówi mi, kiedy pogrzeb. Na migi. Pokazuje łopatę. Dobrze się rozumiemy.
Brat Tobiasz: Tobiasz śpiewa na mszy. Widzę, że otwiera usta. Mam nadzieję, że ładnie.

Inne tematy

  • „Widziałeś belkę w dzwonnicy? Kreski. Każda to dzień. Rysuję po wieczornym dzwonie. Ile ich jest? Nie wiem. Przestałem liczyć, jak doszedłem do końca belki. Teraz liczę drugi raz, od początku, z drugiej strony.”
  • „Kiedy ostatni raz wyszedłem za mur katedry? Hm. Był wtedy jarmark. Albo pogrzeb. Albo jarmark po pogrzebie. Nie pamiętam. Wszystko, czego potrzebuję, przynoszą. A czego nie przynoszą, tego nie potrzebuję.”
  • „Benedykt mówi, że dzwonię za głośno. Tak mi się wydaje, że mówi. Widzę, jak macha rękami. Nie słyszę go. Dzwonię dalej. Kto ma rację? Dzwon.”
  • „Lina przetarta, widziałeś? W jednym miejscu, tam, gdzie ręce. Trzydzieści lat w jednym miejscu. Siostra Apolonia mówi, że moje ręce wyglądają tak samo. Nie pokażę. Wstydzę się.”
  • „Benedykt kazał zadzwonić w południe, poza porą! Pierwszy raz od lat. Ktoś wrócił spod bagna, mówią, kobieta z dzieckiem. Nie usłyszałem kto. Ale dzwoniłem tak, że gołębie spadły z dachu.”
  • „Co? Głośniej! A, łuna. Tak, widziałem. Z wieży widzę daleko, uszy mam do niczego, ale oczy jak młody. Nocą, na południowym wschodzie, za Basiorwyjami, czerwona łuna. Nie pożar, pożar się rusza i rośnie. To stoi w miejscu, jak ognisko na samej górze, na szczycie. Co noc. Benedykt mówi, że to Łysa Góra i żebym nie patrzył. Patrzę. Na belce stawiam teraz dwie kreski: jedną za dzień, drugą za ogień.”
  • „Łuny nie ma! Co noc patrzę na południowy wschód i ciemno. Pierwsza noc bez łuny, odkąd stawiam drugą kreskę. Belka mi się będzie kończyć wolniej. Dziwne, ale brakuje mi tego światła. Było jak drugi dzwonnik, co też nie śpi.”
  • „Łuna dalej jest. Na południowym wschodzie, co noc. A wczoraj ktoś tam na górze machał latarnią w moją stronę. Raz, drugi, trzeci. Nie słyszałem, oczywiście, co by tu słyszeć. Ale odmachałem. Benedykt pytał, co robię na wieży z latarnią o północy. Powiedziałem, że dzwonię. Nie poznał różnicy.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny