Dzwonnik Longin
W deszcz chowa się pod dach.
Co woła, gdy przechodzisz
- „Co? Głośniej!”
- „Świt i zmierzch. Reszta to czekanie.”
- „Jedna kreska dziennie.”
Sprawy, które zaczyna
Rozmowa
Spoiler: co mówi Dzwonnik Longin kliknij, żeby odsłonić
Na powitanie: „Co? A, dzień dobry! Longin, dzwonnik. Mów głośniej, dzwon zabrał mi słuch trzydzieści lat temu i nie oddał. Dzwonię o świcie i o zmierzchu. Między jednym a drugim liczę.”
Odpowiedzi na pytania
- Kim jesteś?
- Co? Kim jestem? Longin! Dzwonnik! Mów głośniej, widzę cię dobrze, tylko słyszę źle.
- Czym się zajmujesz?
- Dzwonię. Świt, zmierzch, msza, pogrzeb. A potem rysuję kreskę. Kreska to też praca. Ktoś musi wiedzieć, ile minęło.
- Co tu w okolicy?
- Z wieży widać wszystko. Rynek, port, łęgi, bagno. Ludzie z góry są mali i ciągle się spieszą. Z dołu pewnie też.
- Masz rodzinę?
- Dzwon. Nazywa się Hieronim, jak rajca. Też głośny i też pusty w środku. Trzydzieści lat razem i ani razu mnie nie zawiódł.
- Czego się boisz?
- Ciszy. Raz zimą dzwon pękł i przez tydzień nie dzwoniłem. Myślałem, że umarłem. Tylko kreski się zgadzały.
- O czym marzysz?
- Usłyszeć dzwon jeszcze raz tak jak za pierwszym razem. Podobno było pięknie. Nie pamiętam.
- Co lubisz jeść?
- Co? Jedzenie? Kasza! Przynoszą mi kaszę. Smaku też już nie słyszę, ha!
- Smoki istnieją?
- Smoki? Głośniej! … A, smoki. Z wieży nie widziałem. Ale raz na południowym wschodzie było nocą czerwono. Nie dzwoniłem. Nie wiedziałem, na co.
- Co zrobisz z workiem złota?
- Nowy dzwon! Większy! Żeby było słychać w Mszarze. Niech i oni wiedzą, która godzina.
- Znasz jakiś dowcip?
- Przychodzi głuchy do dzwonnika. Dzwonnik pyta: co? Głuchy pyta: co? I tak stoją do dziś. To o mnie i o Benedykcie.
- Jak ci ta pogoda?
- pogodnie: Co? Pogoda? Ładna! Z wieży widać aż do rzeki!
deszcz: Deszcz! Lina mokra, ręce się ślizgają. Mówią, że w deszczu dzwon brzmi niżej. Ja nie wiem.
mgła: Mgła! Wtedy dzwonię dłużej, żeby łodzie trafiły do portu. Nikt mi nie kazał. Sam wymyśliłem. - Co o mnie myślisz?
- Co? Nowy? Dzień dobry! Głośniej!
Słyszałem o tobie! Znaczy, Benedykt mi napisał na tabliczce. Dobrze napisał.
Swój! Swojemu powiem: o zmierzchu zatkaj uszy. Ja już nie muszę.
Dla ciebie zadzwoniłbym w południe. Benedykt nie każe. To dzwonię w sercu. Też głośno. - O sąsiadach
- Proboszcz Benedykt: Benedykt mówi, że dzwonię za głośno. Nie słyszę go, to dzwonię dalej.
Siostra Apolonia: Siostra Apolonia przychodzi raz w tygodniu i pisze mi na tabliczce: jak się czujesz. Odpisuję: co? Śmieje się. Jedyna, co się przy mnie śmieje.
Grabarka Zuzanna: Zuzanna mówi mi, kiedy pogrzeb. Na migi. Pokazuje łopatę. Dobrze się rozumiemy.
Brat Tobiasz: Tobiasz śpiewa na mszy. Widzę, że otwiera usta. Mam nadzieję, że ładnie.
Inne tematy
- „Widziałeś belkę w dzwonnicy? Kreski. Każda to dzień. Rysuję po wieczornym dzwonie. Ile ich jest? Nie wiem. Przestałem liczyć, jak doszedłem do końca belki. Teraz liczę drugi raz, od początku, z drugiej strony.”
- „Kiedy ostatni raz wyszedłem za mur katedry? Hm. Był wtedy jarmark. Albo pogrzeb. Albo jarmark po pogrzebie. Nie pamiętam. Wszystko, czego potrzebuję, przynoszą. A czego nie przynoszą, tego nie potrzebuję.”
- „Benedykt mówi, że dzwonię za głośno. Tak mi się wydaje, że mówi. Widzę, jak macha rękami. Nie słyszę go. Dzwonię dalej. Kto ma rację? Dzwon.”
- „Lina przetarta, widziałeś? W jednym miejscu, tam, gdzie ręce. Trzydzieści lat w jednym miejscu. Siostra Apolonia mówi, że moje ręce wyglądają tak samo. Nie pokażę. Wstydzę się.”
- „Benedykt kazał zadzwonić w południe, poza porą! Pierwszy raz od lat. Ktoś wrócił spod bagna, mówią, kobieta z dzieckiem. Nie usłyszałem kto. Ale dzwoniłem tak, że gołębie spadły z dachu.”
- „Co? Głośniej! A, łuna. Tak, widziałem. Z wieży widzę daleko, uszy mam do niczego, ale oczy jak młody. Nocą, na południowym wschodzie, za Basiorwyjami, czerwona łuna. Nie pożar, pożar się rusza i rośnie. To stoi w miejscu, jak ognisko na samej górze, na szczycie. Co noc. Benedykt mówi, że to Łysa Góra i żebym nie patrzył. Patrzę. Na belce stawiam teraz dwie kreski: jedną za dzień, drugą za ogień.”
- „Łuny nie ma! Co noc patrzę na południowy wschód i ciemno. Pierwsza noc bez łuny, odkąd stawiam drugą kreskę. Belka mi się będzie kończyć wolniej. Dziwne, ale brakuje mi tego światła. Było jak drugi dzwonnik, co też nie śpi.”
- „Łuna dalej jest. Na południowym wschodzie, co noc. A wczoraj ktoś tam na górze machał latarnią w moją stronę. Raz, drugi, trzeci. Nie słyszałem, oczywiście, co by tu słyszeć. Ale odmachałem. Benedykt pytał, co robię na wieży z latarnią o północy. Powiedziałem, że dzwonię. Nie poznał różnicy.”
Kategorie: Mieszkańcy · Brzeziny